Πέντε χρόνια μετά το «Λιβάδι που δακρύζει», η Ελένη Καραΐνδρου μάς χαρίζει τη μουσική για τη νέα ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου «Η Σκόνη του Χρόνου» σε ένα CD που περιλαμβάνει 19 θέματα και που εκδίδεται από την ΕCM σε παγκόσμια κυκλοφορία.
Πέντε χρόνια μετά το «Λιβάδι που δακρύζει», η Ελένη Καραΐνδρου μάς χαρίζει τη μουσική για τη νέα ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου «Η Σκόνη του Χρόνου» σε ένα CD που περιλαμβάνει 19 θέματα και που εκδίδεται από την ΕCM σε παγκόσμια κυκλοφορία.

Η Καραΐνδρου, η οποία γράφει τη μουσική για τις ταινίες του Αγγελόπουλου εδώ και 25 χρόνια, περιγράφει σαν «συγκινητική έκπληξη» την πρώτη ανάγνωση του σεναρίου της ταινίας:

«Για πρώτη φορά σε σενάριο του Αγγελόπουλου υπήρχε σκηνή με ορχήστρα, μαέστρο, πιανίστα και συνθέτρια, στην οποία γινόταν πρόβα του μουσικού θέματος για την ταινία που γύριζε ο Α (Willem Dafoe) μέσα στην ταινία και με θέμα την ιστορία των γονιών του (Irene Jacob, Michel Piccoli).

Το θέμα το μουσικό που έπρεπε να γράψω γι’ αυτή τη σκηνή, σημαντική αναφορά στη συνεργασία μου με το Θόδωρο Αγγελόπουλο, στην ουσία έμελλε να είναι ένα από τα βασικά θέματα της ίδιας της ταινίας, μιας και μέσα στην ταινία, παρόν και παρελθόν αλληλοσυμπλέκονται».

Αυτό είναι το θέμα του Χορού που ακούγεται σε τρεις παραλλαγές στην παρούσα ηχογράφηση, η μια από αυτές με τη Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ υπό τη διεύθυνση του Αλέξανδρου Μυράτ (η ορχήστρα παρουσιάζεται σε σκηνή που έχει γυριστεί στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών με πιανίστα τη Ναταλία Μιχαηλίδου και με τη Ρένη Πιττακή στο ρόλο της συνθέτριας).

Το θέμα Αναζήτηση (το οποίο ακούγεται σε συμφωνική εκδοχή αλλά και με ορχήστρα δωματίου), η συνθέτρια το παρουσιάζει σαν «ένα θέμα που εκφράζει την ταραχώδη διαδρομή των ηρώων μέσα στη συγκεκριμένη αυτή ιστορική περίοδο». Η πλοκή της ταινίας στην οποία επανέρχονται τα οικεία στο Θόδωρο Αγγελόπουλο μοτίβα εξορία, σύνορα, αποχωρισμός, ξεκινάει το 1953 με το θάνατο του Στάλιν και τελειώνει το 1989 με την πτώση του τείχους του Βερολίνου.

«Για να γράψω τη μουσική έπρεπε ν’ αναζητήσω τους μυστικούς κώδικες της ταινίας, έπρεπε να ανασύρω στην επιφάνεια την ουσία των πραγμάτων και να φωτίσω εκείνα τα ηχοχρώματα που υπογράμμιζαν τη διαχρονική αίσθηση της νοσταλγίας.

Ειδήσεις Σήμερα: