37 Ο αμερικανός συγγραφέας περιγράφει πως, από ένας ήσυχος φοιτητής που σχεδίαζε να γράφει βιβλία, βρέθηκε στην κατάληψη του Κολούμπια και από εκεί στη φυλακή.Ηταν η χρονιά όλων των χρόνων, η χρονιά της τρέλας, η χρονιά της φωτιάς, του αίματος και του θανάτου. Μόλις είχα γίνει 21 ετών και ήμουν τόσο τρελός όσο και όλοι […]
Ο αμερικανός συγγραφέας περιγράφει πως, από ένας ήσυχος φοιτητής που σχεδίαζε να γράφει βιβλία, βρέθηκε στην κατάληψη του Κολούμπια και από εκεί στη φυλακή.
Ηταν η χρονιά όλων των χρόνων, η χρονιά της τρέλας, η χρονιά της φωτιάς, του αίματος και του θανάτου. Μόλις είχα γίνει 21 ετών και ήμουν τόσο τρελός όσο και όλοι οι άλλοι.
Υπήρχαν μισό εκατομμύριο αμερικανοί στρατιώτες στο Βιετνάμ, ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ είχε μόλις δολοφονηθεί, πόλεις καίγονταν σε ολόκληρη την Αμερική και ο κόσμος έμοιαζε να πορεύεται προς μια κατάρρευση, σαν αυτήν που περιγράφεται στην Αποκάλυψη.
Σαράντα χρόνια πριν, περίπου τέτοιες ημέρες, διοργανώθηκε διαδήλωση διαμαρτυρίας στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια. Το θέμα δεν είχε καμία απολύτως σχέση με τον πόλεμο, αλλά αφορούσε τη σχεδιαζόμενη, τότε, από τη διοίκηση του Πανεπιστημίου ανέγερση ενός γυμναστηρίου στο Μόρνινγκσαϊντ Παρκ. Το Κολούμπια σχεδίαζε τη δημιουργία μιας χωριστής εισόδου για τους ντόπιους (οι περισσότεροι εκ των οποίων ήταν μαύροι) και αυτό θεωρήθηκε άδικο και ρατσιστικό. Αλλά ο λόγος που εγώ συμμετείχα στη διαδήλωση δεν ήταν το γυμναστήριο.
Πήγα γιατί ήμουν έξαλλος· έξαλλος με το δηλητήριο του Βιετνάμ στους πνεύμονές μου… Οι πολλές εκατοντάδες των φοιτητών που συγκεντρώθηκαν γύρω από το ηλιακό ρολόι στο κέντρο της Πανεπιστημιούπολης εκείνο το απόγευμα δεν βρέθηκαν εκεί τόσο για να διαμαρτυρηθούν για την κατασκευή του γυμναστηρίου, αλλά περισσότερο για να εξωτερικεύσουν την τρέλα τους, να ξεσπάσουν σε κάτι, οτιδήποτε, και αφού ήμαστε όλοι φοιτητές του Κολούμπια, γιατί να μην πετάξουμε πέτρες στο Πανεπιστήμιο, αφού ήταν και αναμεμειγμένο σε επικερδή προγράμματα έρευνας για στρατιωτικούς εργολάβους και άρα συνεισέφερε στην πολεμική προσπάθεια στο Βιετνάμ.
Κάθε ομιλία ακολουθούσε άλλη ταραχώδης ομιλία, το έξαλλο πλήθος βοούσε καταφατικά και τότε κάποιος πρότεινε να πάμε όλοι στο σημείο της ανέγερσης του γυμναστηρίου και να ρίξουμε κάτω τον αλυσιδωτό φράχτη που ορθώθηκε για να μην μπορεί να μπει μέσα κάποιος καταπατητής.
Το πλήθος θεώρησε την ιδέα εξαίρετη και έτσι ξεκίνησε η πορεία ενός πλήθους έξαλλων, φωνασκούντων φοιτητών έξω από την Πανεπιστημιούπολη, στο Μόρνινγκσαϊντ Παρκ.
Προς έκπληξή μου, ήμουν μαζί τους. Τι είχε συμβεί στο ευγενικό αγόρι που σχεδίαζε να ξοδέψει το υπόλοιπο της ζωής του καθισμένο μόνο του σε ένα δωμάτιο και γράφοντας βιβλία; Βοήθησε να πέσει ο φράκτης. Εσπρωχνε και τραβούσε μαζί με δεκάδες άλλους τον φράχτη και, για να λέμε την αλήθεια, βρήκε μεγάλη ικανοποίηση σε αυτή την τρελή, καταστροφική πράξη.
Μετά το βίαιο ξέσπασμα στο πάρκο, τα κτίρια της Πανεπιστημιούπολης δέχθηκαν εισβολή, καταλήφθηκαν και κρατήθηκαν για μία εβδομάδα. Οι φοιτητές του Κολούμπια κήρυξαν αποχή.
Τη νύκτα της 30ής Απριλίου 1968, η πρυτανεία του Κολούμπια εξήντλησε την ανοχή της και κάλεσε την αστυνομία. Ακολούθησαν αιματηρά επεισόδια. Συνελήφθην μαζί με 700 ακόμα ανθρώπους. Ενας αστυνομικός, τραβώντας με από τα μαλλιά, με οδήγησε στο μικρό λεωφορείο της αστυνομίας, ενώ ένας άλλος πάτησε το χέρι μου με την μπότα του. Αλλά δεν μετάνιωσα. Ημουν υπερήφανος που έκανα ό,τι μου αναλογούσε για τον σκοπό. Τρελός και υπερήφανος.
Ένα φρούτο με μεγάλη ιστορία, που όμως τα τελευταία χρόνια έχει προσελκύσει το ενδιαφέρον των επιστημόνων χάρη στην υψηλή του περιεκτικότητα σε αντιοξειδωτικά.
![Άκρως Ζωδιακό: Τα Do’s και Don’ts στα ζώδια σήμερα [Τετάρτη 28.01.2026]](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/01/trevor-mckinnon-FxNbwRDvWnY-unsplash-1-315x220.jpg)
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ.232442