Ύστερα από τέσσερα χρόνια απουσίας, με τελευταία κυκλοφορία το «Another Late Night» από την DJ Kicks, ο Kid Loco επιστρέφει για να παρουσιάσει τη νέα του ολοκληρωμένη δουλεία, «The Graffiti Artist». Δεδομένου όμως ότι η κυκλοφορία του στην DJ Kicks ήταν ένα dj mix, τα τελευταία δείγματα προσωπικής του δουλείας ανάγονται στο άλμπουμ τoυ 1991, […]
Ύστερα από τέσσερα χρόνια απουσίας, με τελευταία κυκλοφορία το «Another Late Night» από την DJ Kicks, ο Kid Loco επιστρέφει για να παρουσιάσει τη νέα του ολοκληρωμένη δουλεία, «The Graffiti Artist». Δεδομένου όμως ότι η κυκλοφορία του στην DJ Kicks ήταν ένα dj mix, τα τελευταία δείγματα προσωπικής του δουλείας ανάγονται στο άλμπουμ τoυ 1991, «Kill Your Darlings», το οποίο δεν κατάφερε τελικά να αφήσει το ίδιο καλές εντυπώσεις με το ντεμπούτο του, «A Grand Love Story». Το «The Graffiti Artist» φιλοξενεί τη μουσική επένδυση της τελευταίας ταινίας του James Bolton. H επιλογή για συνεργασία με το συγκεκριμένο σκηνοθέτη δεν είναι τυχαία, αφού ήδη από την προηγούμενη ταινία του, «Eban & Charley», είχε γίνει δημοφιλής στους indie μουσικούς κύκλους με το σάουντρακ του Stephen Merrit των The Magnetic Fields. Δεδομένου του ατμοσφαιρικού και σκοτεινού χαρακτήρα της ταινίας, που περιγράφει τη ζωή ενός πιτσιρικά παθιασμένου με το graffiti και το skateboard, το υλικό που έπρεπε να επενδύσει μουσικά ο Loco ήταν ιδανικό. Στο «Graffiti Artist» συνεργάστηκε με τους Tim Keegan από τους Departure Lounge και Jerome Bensoussan από τους L’Attirail και Julien Ribot. Το άλμπουμ αναμειγνύει hip-hop, rock, electronica και άφθονες δόσεις ανατολίτικου στοιχείου. Η μουσική είχε σχεδιαστεί αρχικά με την πρόθεση να είναι «wall to wall», να ακούγεται δηλαδή σε όλη την διάρκεια της ταινίας. Το πρώτο μέρος του άλμπουμ έχει περισσότερες επιρροές από ανατολίτικους ήχους και όργανα. Η ατμόσφαιρα χτίζεται με το κλαρινέτο του Jerome Bensoussan και την έντονη χρήση σιτάρ αλλά και τις απαλές κιθάρες του Tim Keegan και αρκετά tablas. Στη συνέχεια το ύφος αρχίζει να πέφτει σε πιο ατμοσφαιρικούς downtempo ήχους, που πλησιάζουν το στιλ ενός αποδεκτού σάουντρακ με αρκετά έγχορδα και δραματικές αλλαγές τόνου. Λίγο πριν το τέλος όμως γυρνά ξανά σε πιο φρενήρεις ανατολίτικους ήχους για να κλείσει το CD. Σε όλη τη διάρκεια του σάουντρακ κυριαρχεί μια έντονα ψυχεδελική αίσθηση, που ξεδιπλώνεται απαλά από την αρχή έως το τέλος του, πιστοποιώντας την επιστροφή του Kid Loco στον παλιό καλό του εαυτό.