Βιέννη- Πολιορκούν άραγε οι ορδές τα τείχη της πόλης; Αντιπροσωπεύει ο εκλογικός θρίαμβος του Γκεργκ Χάιντερ, ηγέτη της αυστριακής άκρας Δεξιάς, ένα φαινόμενο με ευρύτερες επιπτώσεις στην Ευρώπη; Οταν εξαφανίστηκε η Σοβιετική Ενωση, σχολιάζει ο Μιγκέλ Ανχελ Μπαστενιέρ στην Εl Pais, ο πολιτικός χάρτης άρχισε να παρουσιάζει τεκτονικά ρήγματα των οποίων δεν έχουμε δει ακόμη το τέλος.
Βιέννη- Πολιορκούν άραγε οι ορδές τα τείχη της πόλης; Αντιπροσωπεύει ο εκλογικός θρίαμβος του Γκεργκ Χάιντερ, ηγέτη της αυστριακής άκρας Δεξιάς, ένα φαινόμενο με ευρύτερες επιπτώσεις στην Ευρώπη;
Οταν εξαφανίστηκε η Σοβιετική Ενωση, σχολιάζει ο Μιγκέλ Ανχελ Μπαστενιέρ στην Εl Pais, ο πολιτικός χάρτης άρχισε να παρουσιάζει τεκτονικά ρήγματα των οποίων δεν έχουμε δει ακόμη το τέλος.
Είναι σαν να ακρωτηριάστηκε το αριστερό χέρι του (πολιτικού) σώματος με βαθειές και ποικίλες συνέπειες.
Η πρώτη συνέπεια είναι ότι όλα εκείνα που δεν ήταν επιτρεπτά στο όνομα της πειθαρχίας απέναντι στον αντίπαλο βγαίνουν τώρα στην επιφάνεια και διεκδικούν τη νομιμοποίησή τους. Κι αν το μεγαλύτερο μέρος των MME δεν δείχνει πρόθυμο να ανταποκριθεί, δεν συμβαίνει το ίδιο και μe ένα μέρος της κοινής γνώμης.
Η δεύτερη συνέπεια είναι ότι στο πολιτικό φάσμα που έμεινε ύστερα από εκείνο τον ακρωτηριασμό χαράχτηκαν νέα αυλάκια, εμφανίστηκαν νέες συμπεριφορές, τις οποίες οι πολιτικές δυνάμεις προσπαθούν να αντιμετωπίσουν με τα γνωστά μέσα: εκλογές, κόμματα, πολιτικές ελευθερίες.
Η άκρα Δεξιά προσπαθεί να πάψει να είναι άκρα, χωρίς να εγκαταλείπει τους βασικούς της στόχους που κάθε μέρα μοιάζει να γίνονται πιο αποδεκτοί από ένα μέρος του κοινού: έξω οι μετανάστες, η Ευρώπη να γίνει φρούριο, τα έθνη ανήκουν στους υπηκόους τους.
Τη βοηθά όμως και η συγκυρία. Το Εθνικό Μέτωπο του Λεπέν εδραιώθηκε στον εκλογικό χάρτη της Γαλλίας χάρις στο νόμο της απλής αναλογικής που θέσπισε ο πρόεδρος Μιτεράν τη δεκαετία του 80, αλλά δεν θα παρέμενε για τόσο καιρό σαυτή τη θέση χωρίς τη μετα-σοβιετική αναταραχή.
Ο Iταλός μετα-φασίστας Τζανφράνκο Φίνι, που κατάφερε να μετατρέψει την ιταλική άκρα Δεξιά σε ένα άκρο της Δεξιάς, δεν θα είχε βρει στη χώρα του ένα τόσο μεγάλο κοινό αν δεν είχε εξαφανιστεί η Χριστιανοδημοκρατία εν μέσω της διάλυσης του κομμουνισμού.
Και τώρα ο Χάιντερ κλαδεύει με προσοχή τις ακρότητες του παρελθόντος αφού πλησιάζει την εξουσία, κάτι που δεν θα μπορούσε να κάνει στην προ του 1989 πραγματικότητα, διατηρώντας όμως το ουσιώδες: Ζήτω ο Κρο-μανιόν!
Το φαινόμενο Χάιντερ είναι έτσι εξίσου αναπόφευκτο και χυδαίο με την εποχή που ζούμε, χωρίς να παύει να είναι ανησυχητικό. Οι βάρβαροι δεν φάνηκαν ξαφνικά στον ορίζοντα, ούτε πολιορκούν την πόλη, αφού ζούσαν ανέκαθεν ανάμεσά μας. Μόνο που τώρα θα πάψουν να είναι ριζοσπαστικότεροι των ριζοσπαστών, όχι μόνο γιατί η εξουσία απαιτεί μετριοπάθεια, αλλά και επειδή το φαινόμενο της αναπαραγωγής του δυτικού πολιτικού σώματος στην πιο ακραία μορφή του έχει μόλις αρχίσει.
Ανάλογη κρίση διέρχεται και η Γερμανία, επισημαίνει στην Daily Mail ο Μαρκ Αλμοντ, καθηγητής σύγχρονης Ιστορίας στο Oriel College της Οξφόρδης. Οσο περισσότερες ήττες συγκεντρώνουν οι Σοσιαλδημοκράτες στις τοπικές εκλογές, τόσο πιο εθνικιστικούς τόνους υιοθετεί ο καγκελάριος Σρέντερ, για να αντιμετωπίσει την άνοδο τόσο των Χριστιανοδημοκρατών όσο και των πρώην κομμουνιστών και των νεο-ναζί.
Αυτό που φοβίζει το κατεστημένο σε πολιτικούς όπως ο Γκεργκ Χάιντερ είναι ότι δεν ανταποκρίνονται στο νεοφασιστικό στερεότυπο. Ο Χάιντερ, ο Φίνι και άλλοι σύγχρονοι ακροδεξιοί ξέρουν να χειρίζονται καλά την τηλεόραση, έχουν χιούμορ και είναι πάντα καλά ενημερωμένοι.
Σε πρόσφατη συνέντευξή του σε μια βρετανική εφημερίδα, ο Χάιντερ αρνήθηκε ότι είναι φασίστας. Το πρότυπό του, είπε, είναι ο Τόνυ Μπλαιρ…
Το Art Project Space παρουσιάζει την Πέμπτη 7 Μαΐου τη συλλεκτική έκδοση Πειρατές, με πρωτότυπα χαρακτικά του Νίκου Κυριακόπουλου. Εκεί όπου η τέχνη είναι τρόπος ζωής