Η πρόσφατη απόπειρα του Ιράν να πλήξει με βαλλιστικούς πυραύλους την κοινή, υπερπόντια στρατιωτική βάση των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ηνωμένου Βασιλείου στο Ντιέγκο Γκαρσία (Diego Garcia), στην καρδιά του Ινδικού Ωκεανού, δεν αποτελεί απλώς άλλο ένα επεισόδιο στη μακρά αλυσίδα των συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή.

Πρόκειται για ένα σημείο καμπής που αλλάζει άρδην τη γεωγραφία του πολέμου και καταρρίπτει εφησυχασμούς δεκαετιών.

Η εν λόγω επίθεση αποκάλυψε μια τρομακτική, νέα πραγματικότητα για τις δυτικές δυνάμεις: το πυραυλικό οπλοστάσιο της Τεχεράνης διαθέτει σημαντικά μεγαλύτερο βεληνεκές από ό,τι πίστευαν οι δυτικές υπηρεσίες πληροφοριών, θέτοντας ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, με πρώτο και κύριο το Λονδίνο, εντός του βεληνεκούς των ιρανικών ενόπλων δυνάμεων.

Μέχρι πρότινος, τόσο η επίσημη γραμμή της Τεχεράνης όσο και οι εκτιμήσεις των αμυντικών αναλυτών της Δύσης, συνέκλιναν στο συμπέρασμα ότι το Ιράν είχε αυτοπεριορίσει –ή απλώς τεχνολογικά περιόριζε– το βεληνεκές των βαλλιστικών του πυραύλων σε μια ακτίνα περίπου 2.000 χιλιομέτρων.

Κανένας αμερικανικός ή βρετανικός στρατιωτικός στόχος, όσο μακριά κι αν βρίσκεται, δεν είναι πια ασφαλής

Η απόσταση αυτή αρκούσε για να απειλήσει περιφερειακούς αντιπάλους, όπως το Ισραήλ ή τις αμερικανικές βάσεις στον Περσικό Κόλπο, αλλά άφηνε την Ευρώπη στο απυρόβλητο. Η στόχευση, ωστόσο, του Ντιέγκο Γκαρσία, το οποίο απέχει σχεδόν 4.000 χιλιόμετρα από τις νότιες ιρανικές ακτές, ανατρέπει κάθε προηγούμενο υπολογισμό.

Όπως επισημαίνει με σαφήνεια ο Muhanad Seloom, καθηγητής στο Ινστιτούτο Μεταπτυχιακών Σπουδών της Ντόχα, αυτό το πρωτοφανές χτύπημα «αλλάζει τους υπολογισμούς» της σύρραξης για τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους τους.

Σύμφωνα με τον Seloom: «Αυτοί οι πύραυλοι προς το Ντιέγκο Γκαρσία σημαίνουν ότι το Ιράν διαθέτει βαλλιστικούς πυραύλους με βεληνεκές 4.000 χιλιομέτρων και άνω – κάτι που δεν είχε αποκαλυφθεί ποτέ στο παρελθόν». Η κρίσιμη προειδοποίηση, όμως, έρχεται αμέσως μετά: «Εάν αντιστρέψετε την κατεύθυνση αυτών των πυραύλων, τότε θα μπορούσαν να φτάσουν στο Λονδίνο».

Αυτή η διαπίστωση προκαλεί ήδη ρίγη ανησυχίας στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Η αλλαγή στους στρατηγικούς υπολογισμούς δεν αφορά πλέον αποκλειστικά την Ουάσιγκτον και την όποια στρατιωτική της στρατηγική.

Συναγερμός στη Δύση

Δημιουργεί τεράστια ερωτήματα και πολιτικές πιέσεις στο Λονδίνο, αλλά και ευρύτερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, που ήδη εμφανίζονται διστακτικοί στο να εμπλακούν βαθύτερα σε έναν πόλεμο που μοιάζει ανεξέλεγκτος.

Όταν ο πόλεμος μεταφέρεται θεωρητικά και πρακτικά στο κατώφλι της Ευρώπης, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις καλούνται να σκεφτούν διπλά εάν θα υποστηρίξουν επιθετικές επιχειρήσεις που θα μπορούσαν να προκαλέσουν ιρανικά αντίποινα σε ευρωπαϊκό έδαφος.

Για να γίνει απόλυτα κατανοητό το μέγεθος της πρόκλησης, αξίζει να αναλυθεί ο ρόλος της βάσης που βρέθηκε στο στόχαστρο. Το Ντιέγκο Γκαρσία, μια απομονωμένη ατόλη στο αρχιπέλαγος Τσάγκος, αποτελεί έναν από τους πιο νευραλγικούς στρατιωτικούς κόμβους των ΗΠΑ και της Βρετανίας παγκοσμίως.

Ιστορικά, έχει αποτελέσει ασφαλές καταφύγιο και ορμητήριο για τις αμερικανικές δυνάμεις, υποστηρίζοντας αεροπορικές εκστρατείες με βαριά στρατηγικά βομβαρδιστικά τόσο στο Αφγανιστάν όσο και στο Ιράκ.

Η βάση φιλοξενεί κατασκοπευτικά αεροσκάφη, προ-τοποθετημένο στρατιωτικό υλικό, καύσιμα και πολεμοφόδια, επιτρέποντας την ταχύτατη ανάπτυξη δυνάμεων σε τρεις ηπείρους: Ασία, Αφρική και Μέση Ανατολή.

Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του Ντιέγκο Γκαρσία θεωρείτο πάντοτε η απόλυτη γεωγραφική του απομόνωση, βαθιά μέσα στον Ινδικό Ωκεανό, καθιστώντας το άτρωτο από συμβατικές επιθέσεις.

Το Ιράν, εκτοξεύοντας –σύμφωνα με πληροφορίες– προηγμένους βαλλιστικούς πυραύλους μέσου βεληνεκούς (όπως αυτούς της κατηγορίας Khorramshahr-4), γκρέμισε τον μύθο του «ασφαλούς καταφυγίου».

Αν και τα διεθνή μέσα (όπως το Euronews και άλλα δίκτυα) αναφέρουν ότι η επίθεση απέτυχε λειτουργικά –καθώς ο ένας πύραυλος φέρεται να διαλύθηκε εν πτήσει και ο δεύτερος αναχαιτίστηκε από αμερικανικό αντιτορπιλικό χρησιμοποιώντας το προηγμένο σύστημα SM-3– η τακτική αποτυχία επισκιάζεται πλήρως από τη στρατηγική νίκη της Τεχεράνης.

Το μήνυμα ελήφθη: κανένας αμερικανικός ή βρετανικός στρατιωτικός στόχος, όσο μακριά κι αν βρίσκεται, δεν είναι πια ασφαλής. Παράλληλα, το Ιράν πέτυχε να αναγκάσει τις ΗΠΑ να δαπανήσουν πανάκριβα και κρίσιμα αποθέματα της αντιπυραυλικής τους ασπίδας (όπως οι πύραυλοι SM-3) για την υπεράσπιση μιας τοποθεσίας που μέχρι χθες δεν θεωρούνταν απειλούμενη.

Η απειλή, ωστόσο, δεν σταματά στην Ευρώπη. Όπως προειδοποιεί ο Seloom, η εξέλιξη της πυραυλικής τεχνολογίας του Ιράν υποδηλώνει ότι η χώρα ενδέχεται να διαθέτει, ή να βρίσκεται ένα βήμα πριν την κατασκευή, Διηπειρωτικών Βαλλιστικών Πυραύλων (ICBMs) που θα μπορούσαν να φτάσουν μέχρι και τις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ο λόγος πίσω από αυτή την εκτίμηση κρύβεται στο φιλόδοξο διαστημικό πρόγραμμα της χώρας. Η τεχνολογία που απαιτείται για να τεθεί ένας δορυφόρος σε τροχιά είναι σε μεγάλο βαθμό πανομοιότυπη με την τεχνολογία που απαιτείται για έναν διηπειρωτικό πύραυλο ικανό να διασχίσει τον πλανήτη μεταφέροντας πολεμικές κεφαλές.

Έχοντας ήδη «δοκιμάσει» επιτυχώς την πυραυλική πρόωση στο διάστημα, το Ιράν αποδεικνύει ότι η δημιουργία ενός ICBM δεν αποτελεί επιστημονική φαντασία, αλλά ζήτημα χρόνου και πολιτικής βούλησης.

Εν κατακλείδι, η απόπειρα πλήγματος στο Ντιέγκο Γκαρσία εισάγει τη διεθνή κοινότητα σε μια νέα, εξαιρετικά επικίνδυνη φάση. Η γεωγραφία της σύγκρουσης έχει διευρυνθεί ανεπιστρεπτί. Με τις Ηνωμένες Πολιτείες να στέλνουν επιπλέον πεζοναύτες και αμφίβια επιθετικά πλοία στην περιοχή για να προστατεύσουν τα στρατηγικά τους συμφέροντα, οι εντάσεις χτυπούν «κόκκινο».

Για την Ευρώπη και το Ηνωμένο Βασίλειο, όμως, το διακύβευμα μόλις έγινε εφιαλτικά προσωπικό.

Η γνώση ότι ένα πάτημα κουμπιού από την Τεχεράνη μπορεί πλέον να στείλει έναν βαλλιστικό πύραυλο στην καρδιά του Λονδίνου ή του Παρισιού, πρόκειται να επαναπροσδιορίσει ολόκληρη τη δυτική διπλωματία και τον αμυντικό σχεδιασμό απέναντι στο Ιράν για τις επόμενες δεκαετίες. Το παιχνίδι άλλαξε, και κανείς δεν είναι πια εκτός εμβέλειας.

Ειδήσεις Σήμερα: