Ξενοδοχεία χωρίς πόρτα στο μπάνιο: μινιμαλισμός ή οικονομικός συμβιβασμός;

Φτάνεις στο δωμάτιο του ξενοδοχείου, αφήνεις τη βαλίτσα, ρίχνεις μια γρήγορη ματιά γύρω σου και τότε το συνειδητοποιείς: το μπάνιο δεν έχει πόρτα. Ούτε καν μια ελαφριά συρόμενη. Στη θέση της, ένα ημιδιαφανές τζάμι, ένα χαμηλό διαχωριστικό ή απλώς… τίποτα. Για όλο και περισσότερους ταξιδιώτες, αυτή η εμπειρία δεν αποτελεί πια εξαίρεση αλλά νέο «κανόνα» στη διεθνή ξενοδοχειακή βιομηχανία.

Το φαινόμενο, που καταγράφεται ολοένα συχνότερα σε μεγάλες αλυσίδες παγκοσμίως, δεν έχει να κάνει τόσο με design και lifestyle όσο με αριθμούς. Σύμφωνα με διεθνή δημοσιεύματα, η κατάργηση της πόρτας του μπάνιου αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής περιορισμού κόστους, ιδιαίτερα σε ξενοδοχεία μεσαίας κατηγορίας που λειτουργούν πλέον με πολύ πιο πιεσμένα περιθώρια κέρδους.

Μετά την πανδημία, ο ξενοδοχειακός κλάδος βρέθηκε αντιμέτωπος με μια νέα πραγματικότητα. Τα επαγγελματικά ταξίδια μειώθηκαν, το λειτουργικό κόστος αυξήθηκε, οι δαπάνες για ενέργεια, υλικά και προσωπικό εκτοξεύθηκαν. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, κάθε στοιχείο του δωματίου επανεξετάζεται όχι με βάση την άνεση του πελάτη, αλλά τη διάρκεια ζωής του και το κόστος συντήρησής του. Και η πόρτα του μπάνιου, όσο αυτονόητη κι αν φαίνεται, αποδεικνύεται ακριβή.

Μια κανονική πόρτα απαιτεί ποιοτικά υλικά, μηχανισμούς, χειρολαβές, μεντεσέδες, επισκευές, αντικαταστάσεις και συχνά επιπλέον φωτισμό, καθώς τα μπάνια σπάνια διαθέτουν φυσικό φως. Για τα οικονομικά τμήματα των ξενοδοχειακών ομίλων, η πόρτα μετατρέπεται σε «συνεχές έξοδο». Η αφαίρεσή της απλοποιεί τον χώρο, μειώνει τις φθορές, περιορίζει τα τεχνικά προβλήματα και, σε βάθος χρόνου, εξοικονομεί χρήματα.

Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η εξοικονόμηση μεταφράζεται άμεσα σε απώλεια ιδιωτικότητας. Η έλλειψη ηχομόνωσης, η διαρροή οσμών και η αμηχανία όταν το δωμάτιο μοιράζονται δύο άτομα – είτε ζευγάρι είτε συνάδελφοι σε επαγγελματικό ταξίδι – δημιουργούν μια εμπειρία που απέχει πολύ από την έννοια της φιλοξενίας. Αυτό που για τον ξενοδόχο είναι λειτουργικός μινιμαλισμός, για τον πελάτη μοιάζει με υποβάθμιση.

Δεν είναι τυχαίο ότι απέναντι σε αυτή την τάση γεννήθηκε και οργανωμένη αντίδραση. Η καμπάνια “BringBackDoors” (“Φέρτε πίσω τις πόρτες”) ξεκίνησε ως αυθόρμητη διαμαρτυρία στα κοινωνικά δίκτυα και εξελίχθηκε σε ολόκληρο ψηφιακό κίνημα. Ταξιδιώτες καλούνται να καταγράφουν και να αξιολογούν ξενοδοχεία χωρίς πόρτα στο μπάνιο, ενώ έχει δημιουργηθεί και ειδική πλατφόρμα όπου τα καταλύματα ταξινομούνται με βάση το επίπεδο ιδιωτικότητας που προσφέρουν.

Η πρωτοβουλία αυτή δεν έχει στόχο να «τιμωρήσει» τον κλάδο, αλλά να στείλει ένα ξεκάθαρο μήνυμα: η ιδιωτικότητα παραμένει βασική αξία της ξενοδοχειακής εμπειρίας. Όπως υποστηρίζουν οι εμπνευστές της καμπάνιας, ο πελάτης μπορεί να αποδεχτεί μικρότερα δωμάτια ή λιγότερες παροχές, δύσκολα όμως θα συμβιβαστεί με την απουσία ενός στοιχειώδους ορίου προσωπικού χώρου.

Το ενδιαφέρον είναι ότι το ζήτημα αγγίζει κάτι βαθύτερο από μια απλή αρχιτεκτονική επιλογή. Αγγίζει το πώς αντιλαμβάνεται η βιομηχανία φιλοξενίας τον σύγχρονο ταξιδιώτη. Ως έναν επισκέπτη που θα προσαρμοστεί σε ό,τι του προσφερθεί ή ως έναν πελάτη που επιλέγει συνειδητά και συγκρίνει εμπειρίες; Σε μια εποχή όπου οι κριτικές και τα social media διαμορφώνουν τη φήμη ενός ξενοδοχείου μέσα σε λίγες ώρες, τέτοιες «λεπτομέρειες» μπορεί να αποδειχθούν καθοριστικές.

Ίσως τελικά η πόρτα του μπάνιου να είναι κάτι περισσότερο από ένα κομμάτι ξύλο ή γυαλί. Είναι ένα σύμβολο. Ένα σύνορο ανάμεσα στη λειτουργική λιτότητα και τον σεβασμό της ιδιωτικής στιγμής. Και όπως δείχνουν οι αντιδράσεις των ταξιδιωτών, αυτό το σύνορο πολλοί δεν είναι διατεθειμένοι να το διαγράψουν.