Συμβαίνει στο ποδόσφαιρο. Κάποιοι παίκτες δεν ενηλικιώνονται ποτέ. Συνήθιζαν να αντιμετωπίζονται σαν παιδιά. Σαν ταλέντα που κάποια στιγμή θα εξελιχτούν. Παίκτες που έμειναν με την εντύπωση ότι κάποιοι άλλοι θα βρεθούν να αναλάβουν τις ευθύνες και θα πάρουν την ομάδα πάνω τους όταν γίνουν σκούρα τα πράγματα. Ο Γιάννης Φετφατζίδης μοιάζει να είναι τέτοια περίπτωση. Στον Ολυμπιακό έγινε γνωστός ως μεγάλο ταλέντο στα δεκαεννιά του χρόνια και τρία χρόνια μετά έφευγε από τον Ολυμπιακό ως ταλέντο.

Πουθενά, ούτε στον Ολυμπιακό, ούτε στην Εθνική όσο έπαιξε, ούτε στην Ιταλία του δόθηκε πρωταγωνιστικός ρόλος. Ήταν πάντα ο επιπλέον παίκτης. Αυτός στον οποίο δεν βασιζόταν η ομάδα και που αν τύχαινε και την ξελάσπωνε όλοι ήταν ευχαριστημένοι. Με τον καιρό συνήθισε να είναι παίκτης σε δεύτερο πλάνο. Συμπληρωματικός. Ένας μικρός που δεν λέει να μεγαλώσει και να μπει γερά στον ανταγωνισμό.

Διαβάστε περισσότερα εδώ