Σε φαντάζομαι να πιάνεις για πρώτη φορά στα χέρια σου το νέο CD του Gilad Atzmon, να βλέπεις τον τίτλο και να σκέφτεσαι: «Ειρωνεύεται». Πράγματι, πώς θα μπορούσε ο εκπατρισμένος στη Βρετανία Ισραηλινός βιρτουόζος των πνευστών να μιλά με θέρμη για την Αμερική, δεδομένης της μαχητικής του στράτευσης ενάντια στις πολιτικές της πρακτικές και στην […]
Σε φαντάζομαι να πιάνεις για πρώτη φορά στα χέρια σου το νέο CD του Gilad Atzmon, να βλέπεις τον τίτλο και να σκέφτεσαι: «Ειρωνεύεται». Πράγματι, πώς θα μπορούσε ο εκπατρισμένος στη Βρετανία Ισραηλινός βιρτουόζος των πνευστών να μιλά με θέρμη για την Αμερική, δεδομένης της μαχητικής του στράτευσης ενάντια στις πολιτικές της πρακτικές και στην εμπορευματοποίηση της μουσικής (μια παρενέργεια της παντοδυναμίας της «αγοράς», η οποία εκπορεύτηκε από την Αμερική); Ωστόσο, ο Atzmon δεν ειρωνεύεται. Το παράδοξο αίρεται από το γεγονός ότι η «Αμερική» στην οποία αναφέρεται ο τίτλος του νέου του άλμπουμ είναι μια φανταστική χώρα, ένας ιδεατός τόπος τον οποίο έπλασε μέσα στο μυαλό του ο έφηβος Atzmon όταν για πρώτη φορά άκουσε τον Charlie Parker να παίζει σαξόφωνο συνοδεία συνόλου εγχόρδων. Για το δεκαεπτάχρονο ακροατή δίσκων στην κατοικία της Ιερουσαλήμ η ακρόαση του «April In Paris» πυροδότησε μια πνευματική κοσμογονία, μια αποκάλυψη του προορισμού του στη ζωή: Θα αφιέρωνε το μέλλον του στη δημιουργία και στην ερμηνεία μουσικής εμπνευσμένης από εκείνη την «Αμερική» της jazz του Charlie Parker. Σήμερα, στα 47 του χρόνια, ο Atzmon έχει καταφέρει να εξελίξει ένα προσωπικό στιλ με έντονα προσωπική σφραγίδα, τον πυρήνα του οποίου καταλαμβάνει ένα εκλεκτικό post-bop χαρμάνι από βαλκανικές, τουρκικές, ιουδαϊκές και αραβικές επιρροές, tango, κλασικά θέματα μουσικής του 20ού αιώνα (Gershwin, Ellington, Weill) και ανατολίτικης ιδιοσυγκρασίας προσεγγίσεις στον Cole Porter. Με αυτό τον τρόπο ο Atzmon έχει αναδειχθεί σε κορυφαία καλλιτεχνική φυσιογνωμία της σύγχρονης jazz και world music χάρη αφενός σε ένα αδιάκοπο σερί ζωντανών εμφανίσεων (φέτος στις 17 Ιανουαρίου τον απολαύσαμε και στη «Μεγάλη Νύχτα της Τζαζ» του Μεγάρου Μουσικής της Αθήνας), αφετέρου σε δισκογραφικές κυκλοφορίες όπως οι «Gilad Atzmon & The Oriental House Ensemble» (2000), «Nostalgico» (2001), «Exile» (κέρδισε από το BBC τη διάκριση του «Καλύτερου jazz άλμπουμ της χρονιάς» για το 2003), «musiK/Re-Arranging The 20th Century» (2004, μια περιήγηση στους μουσικούς κόσμους των Βαλκανίων, της Μεσογείου, του Ισραήλ, του ευρωπαϊκού chanson και του καμπαρέ, με κοινό παρονομαστή την αμερικανική jazz) και «Refuge» (2007). Άριστη, λοιπόν, η επιλογή του χρόνου για την απότιση φόρου τιμής στην πρώτη σπίθα της καλλιτεχνικής του έμπνευσης με ένα άλμπουμ που το ρεπερτόριό περιλαμβάνει νέες προσεγγίσεις σε πέντε τζαζ στάνταρτ και έξι δικές του συνθέσεις. Οι διασκευές («What Is This Thing Called Love», «Everything Happens To Me», «If I Should Lose You», «April In Paris») προσπαθούν και επιτυγχάνουν να αναπλάσουν το πνεύμα μάλλον παρά το «γράμμα» των ηχογραφήσεων της δεκαετίας του 1950 από το ρεπερτόριο της Verve, με αποτελέσματα συχνά καθηλωτικά («I Didn’t Know What Time It Was»). Οι δικές του συνθέσεις (μεταξύ αυτών οι «musiK», «Refuge», «Tutu Tango», «In The Small Hours») εμφανίζονται και αυτές με διαφοροποιήσεις σε σχέση με τις ηχογραφημένες βερσιόν και λειτουργούν ως ένα είδος σύνοψης ή επιλεκτικής προβολής των κατακτήσεων της jazz στα 60 χρόνια που χωρίζουν την «Αμερική» του Parker με το σήμερα του Atzmon. Τον Atzmon σε άλτο και σοπράνο σαξόφωνα και κλαρινέτο πλαισιώνει μια ομάδα ικανών ερμηνευτών με άριστη μεταξύ τους «χημεία»: Frank Harrison (πιάνο, όργανο Fender Rhodes), Yaron Stavi (διπλό και ηλεκτρικό μπάσο), Asaf Sirkis (νταμς). Τη συνιστώσα του ήχου των εγχόρδων παρέχει το Sigamos String Quartet, σε ενορχηστρώσεις που υπογράφουν οι Ros Stephen και Jonathan Taylor, ισορροπώντας μεταξύ των bebop διδαχών των Parker και Gillespie, και του μελαγχολικού σάουντρακ του «Τελευταίο Ταγκό στο Παρίσι». Δικτυακός Τόπος: http://www.gilad.co.uk/
Η Σονάτα του Σεληνόφωτος, ο σκηνικός μονόλογος του μεγάλου ποιητή Γιάννη Ρίτσου, θα παρουσιαστεί για μία μοναδική βραδιά τη Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου στο θέατρο Ολύμπια «Μαρία Κάλλας».
Στις 30 και 31 Ιανουαρίου, στο Ολύμπια θα πραγματοποιηθεί η συναυλία «Δύο Επέτειοι, Μία Σκηνή» - αφορμή τη συμπλήρωση 30 δημιουργικών χρόνων του συνθέτη Κώστα Λειβαδά και για τα 40 χρόνια της Ορχήστρας Νυκτών Εγχόρδων «Θανάσης Τσιπινάκης» του Δήμου Πατρέων.
![Άκρως Ζωδιακό: Τα Do’s και Don’ts στα ζώδια σήμερα [Πέμπτη 22.01.2026]](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/01/josh-gordon-h8Od9ze-0o-unsplash-315x220.jpg)
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ.232442