Δεκατέσσερα χρόνια μετά το άλμπουμ «Αλέξανδρος-Το Παραμύθι της Ανατολής, το Όνειρο της Δύσης», ο Σταμάτης Σπανουδάκης επανέρχεται στον Μακεδόνα στρατηλάτη και του αφιερώνει τους «Δρόμους που δεν περπάτησε»· δηλαδή ατμοσφαιρικές μουσικές, με πινελιές από την Αραβία και την Κίνα μέχρι τα μοναστήρια του Μεσαίωνα και τα σαλόνια της Δύσης. Η Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα και η […]
Δεκατέσσερα χρόνια μετά το άλμπουμ «Αλέξανδρος-Το Παραμύθι της Ανατολής, το Όνειρο της Δύσης», ο Σταμάτης Σπανουδάκης επανέρχεται στον Μακεδόνα στρατηλάτη και του αφιερώνει τους «Δρόμους που δεν περπάτησε»· δηλαδή ατμοσφαιρικές μουσικές, με πινελιές από την Αραβία και την Κίνα μέχρι τα μοναστήρια του Μεσαίωνα και τα σαλόνια της Δύσης. Η Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα και η χορωδία της ΕΡΤ δίνουν επικές διαστάσεις σε ορισμένα από τα σαφώς καλαίσθητα και ευχάριστα στο αφτί μοτίβα. Ωστόσο, δεν λύνουν το βασικό πρόβλημα του άλμπουμ: Μέχρι πότε ανώδυνες μελωδίες, από εκείνες που μπορούν κάλλιστα να συνοδεύουν δεξιώσεις ή διαφημιστικά σποτ, θα περιβάλλονται με βαρύγδουπους τίτλους και θα θεωρούνται καλλιτεχνική πράξη;