Mist, The – Κριτική

Μια πόλη της επαρχίας του Μέιν τυλίγεται στην ομίχλη, εξαιτίας ατυχήματος σε εγκαταστάσεις του στρατού. «Κάτι» που κρύβεται στον πυκνό καπνό επιτίθεται στους κατοίκους. Aνθρωποι κάθε ηλικίας και κοινωνικής τάξης βρίσκουν καταφύγιο στο κεντρικό πολυκατάστημα. Από εκεί θα δώσουν μάχη με αιμοβόρα πλάσματα από άλλη διάσταση. Όμως, χειρότερος εχθρός τους θα αποδειχθεί η ψυχολογία της μάζας, καθώς μια θρησκόληπτη επικαλείται τις Γραφές για να παρασύρει τους εγκλωβισμένους σε επικίνδυνα μονοπάτια.
Η «Ομίχλη» υιοθετεί το περίβλημα μιας ταινίας τρόμου Β΄ κατηγορίας για να σχολιάσει κάτι πολύ σοβαρό. Πώς, υπό το καθεστώς φόβου, ο μέσος πολίτης άγεται και φέρεται από κάθε είδους «αγγέλους συμφορών», είτε αυτοί έχουν να κάνουν με τη θρησκεία και την πολιτική είτε με επικίνδυνες ιδεολογίες, όπως αυτές του συντηρητισμού ή του εθνικισμού. Το ζήτημα είναι ότι το περίβλημα είναι και πρόχειρα και απλοϊκά στημένο. Το πρώτο ημίωρο είναι τόσο κακό, που αναρωτιέσαι εάν ο ίδιος δημιουργός γύρισε το «Πράσινο Μίλι» και το «Τελευταία Έξοδος: Ρίτα Χέιγουορθ». Από την εισβολή των εντόμων και μετά η ιστορία αποκτά ρυθμό και ενδιαφέρον, καθώς οι εγκλωβισμένοι χωρίζονται σε «παρατάξεις» και είναι ορατός ο κίνδυνος να αλληλοσπαραχτούν. Μεσολαβεί η ατμοσφαιρική σκηνή του έρημου φαρμακείου και το έργο κορυφώνεται με το επεισόδιο της φυγής και με ένα φινάλε που αφήνει το θεατή άφωνο και παγωμένο.
Το «Mist» απέσπασε αντιφατικές κριτικές. Aλλοι μίλησαν για αριστούργημα και άλλοι για «φόλα». Όπως συμβαίνει συχνά σε τέτοιες περιπτώσεις, η αλήθεια βρίσκεται στη μέση. Εμείς θα λέγαμε ότι πρόκειται για ένα άνισο φιλμ, με διάχυτο πεσιμισμό, από έναν καλλιτέχνη που ζει στην Αμερική του φόβου και των κάθε είδους παραληρημάτων. Εάν το σενάριο ήταν πιο δουλεμένο και εάν οι περισσότεροι ηθοποιοί είχαν τη μαεστρία της Χάρντεν (είναι τόσο πειστική ως «θεούσα», που σε κάνει να αισθάνεσαι άβολα), τότε θα μιλούσαμε για ένα ακόμη διαμάντι στη συλλογή του Φρανκ Ντάραμποντ.
Η ελληνική Συλλεκτική Έκδοση περιλαμβάνει την ταινία (πρώτος δίσκος) και άφθονο υλικό σχετικά με το παρασκήνιο της παραγωγής (δεύτερο DVD). Η αναμορφική εικόνα αποδίδει πάρα πολύ καλά την ατμόσφαιρα του πρωτοτύπου, δεδομένου ότι πολλές σκηνές είναι σκοτεινές και τα πλάνα με την ομίχλη δοκιμάζουν τα όρια της κωδικοποίησης MPEG-2. Οι ημερήσιες λήψεις δείχνουν λαμπρές, με τα ζωηρά χρώματα της φύσης να τονίζουν το γεγονός ότι η υπόθεση διαδραματίζεται σε μια μικρή επαρχιακή πόλη. Η ομίχλη τυλίγει αντικείμενα και ανθρώπους σε γκρίζο πέπλο και η δράση μεταφέρεται στον εσωτερικό χώρο του σούπερ μάρκετ. Εδώ ο ελλιπής φωτισμός των χώρων αποδίδεται πειστικά, ενώ η λεπτομέρεια δεν χάνεται, ακόμη και σε σκοτεινές σκηνές ή άλλες που έχουν γυριστεί με τις φωτεινές δέσμες των φακών να κόβουν σαν μαχαίρι την πηχτή ομίχλη (η επίσκεψη στο φαρμακείο). Οι εξακάναλες μπάντες δημιουργούν κλίμα έντασης, ειδικά με τη χρήση πλούσιων χαμηλών συχνοτήτων. Θα πρέπει ωστόσο να παρατηρήσουμε ότι τα εφέ στα περιφερειακά ηχεία (οι σκηνές με τα ιπτάμενα όντα) δεν είναι πάντα καλοσχεδιασμένα.
Τα έξτρα καλύπτουν κυρίως το στάδιο των γυρισμάτων και το τεχνικό μέρος της παραγωγής. Στο ημίωρο Making of (When Darkness Came) ο σκηνοθέτης μιλά για τα στοιχεία που τον ενέπνευσαν να μεταφέρει το βιβλίο στη μεγάλη οθόνη, ενώ παρατίθενται στιγμιότυπα από τα γυρίσματα, συνεντεύξεις με τον Στίβεν Κινγκ και άλλους συντελεστές, σκίτσα της παραγωγής κ.ά. Ο σχεδιασμός και η δημιουργία των ψηφιακών τεράτων παρουσιάζονται σε χωριστή ενότητα, με οικοδεσπότες τους σχεδιαστές Γκρεγκ Νικοτέρο και Μπέρνι Ράιτσον. Οι σκηνές που κόπηκαν υπάρχουν μεν στο φιλμ, αλλά με λιγότερο διάλογο, ενώ στο πρόσθετο υλικό θα βρείτε ακόμη ένα μίνι αφιέρωμα στο σχεδιαστή Ντρου Στρούζαν, ο οποίος έχει φιλοτεχνήσει από εξώφυλλα δίσκων («Welcome to my Nightmare» του Aλις Κούπερ) μέχρι αφίσες και σκίτσα για διάσημες ταινίες. Ανάμεσά τους οι «Κυνηγοί της Χαμένης Κιβωτού», το «Blade Runner-The Director’s Cut», ο «Λαβύρινθος του Πάνα» και το «Hellboy».