43

Η τολμηρή ταινία Χορεύοντας με τον Μπασίρ του Ισραηλινού Aρι Φόλμαν, που παραδέχεται τη σφαγή αθώων πολιτών (γυναικόπαιδων και ηλικιωμένων ανδρών) στους παλαιστινιακούς καταυλισμούς Σάμπρα και Σατίλα, το 1982, στη διάρκεια του πρώτου πολέμου του Λιβάνου, έδωσε μια άλλη διάσταση στη δεύτερη μέρα του φετινού 61ου Κινηματογραφικού Φεστιβάλ των Καννών.

Ο Φόλμαν άντλησε από τις δικές του μνήμες ως στρατιώτη, αλλά και από τις αφηγήσεις φίλων και συντρόφων του στον πόλεμο για να τις παρουσιάσει, σε είδος συνεντεύξεων, αποκαλύπτοντας στους θεατές σταδιακά τι ακριβώς έγινε στους δύο καταυλισμούς.

Η κατοπινή αποκάλυψη της αποτρόπαιας αυτής σφαγής που έγινε από τους χριστιανούς φαλαγγίτες του προωθούμενου από τον τότε υπουργό Αμυνας Αριέλ Σαρόν προέδρου του Λιβάνου Μπασίρ Τζεμάγιελ και με την ανοχή του ισραηλινού στρατού, με τη διεθνή διαμαρτυρία που ακολούθησε, οδήγησε σε έρευνα στην οποία ως ένοχος κατηγορήθηκε ο Σαρόν, με αποτέλεσμα να παραιτηθεί από τη θέση του και να του απαγορευτεί η οποιαδήποτε συμμετοχή στην κυβέρνηση -γεγονός που ωστόσο δεν τον εμπόδισε να εκλεγεί πρωθυπουργός της χώρας μετά από 20 χρόνια.

Η πρωτοτυπία της ταινίας είναι ότι ο Φόλμαν επέλεξε να αφηγηθεί την ιστορία του με κινούμενα σχέδια, με τη μέθοδο δηλαδή του animation, αφού πρώτα πήρε τις συγκεκριμένες συνεντεύξεις από τα αληθινά πρόσωπα, δίνοντας στις σκηνές του ενός άλλου είδους ρεαλισμό. Ρεαλισμό που γίνεται ακόμη πιο συγκλονιστικός τα τελευταία, πέντε περίπου, λεπτά της ταινίας, όταν παρουσιάζει σκηνές της σφαγής από αληθινά επίκαιρα της εποχής.

Την Πέμπτη προβλήθηκε επίσης η αργεντίνικη ταινία Λεονέρα του Πάμπλο Τραπέρο. Πρόκειται για την ιστορία μιας γυναίκας, καταδικασμένης για το φόνο του εραστή της, που γεννά το παιδί της στη φυλακή και που προσπαθεί να το κρατήσει, όπως της επιτρέπει ο νόμος για τα πρώτα τέσσερα χρόνια, αντίθετα με άλλους (μαζί και την αποξενωμένη απ’ αυτήν μητέρα της που θέλει να της το πάρει).

Πλάι στην ενδιαφέρουσα και με λεπτομέρεια σκιαγράφηση του πορτρέτου της νεαρής μητέρας (μια πολύ καλή ερμηνεία από τη Μαρτίνα Γκούσμαν), ο σκηνοθέτης βάζει και το θέμα των παιδιών φυλακισμένων γυναικών που μεγαλώνουν στις φυλακές και πόσο αυτό επηρεάζει την ψυχοσύνθεσή τους.

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ,ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ειδήσεις Σήμερα: