Οι γιοι του Γρηγόρη Φαληρέα, Ορέστης και Λύσανδρος, βάζουν στις κονσόλες οκτώ παλιά τραγούδια (“Ο πασατέμπος”, “Το μινόρε της αυγής”, “Τα ξένα χέρια”, “Δεν θέλω πια να ξαναρθείς” κ.ά.), τους περνάνε ρυθμικές βάσεις και δημιουργούν ένα άλμπουμ με remix και με δύο δικές τους συνθέσεις. Εάν ήταν πιο τολμηροί στα “πειράγματα” που επιχειρούν, θα είχαμε […]
Οι γιοι του Γρηγόρη Φαληρέα, Ορέστης και Λύσανδρος, βάζουν στις κονσόλες οκτώ παλιά τραγούδια (“Ο πασατέμπος”, “Το μινόρε της αυγής”, “Τα ξένα χέρια”, “Δεν θέλω πια να ξαναρθείς” κ.ά.), τους περνάνε ρυθμικές βάσεις και δημιουργούν ένα άλμπουμ με remix και με δύο δικές τους συνθέσεις. Εάν ήταν πιο τολμηροί στα “πειράγματα” που επιχειρούν, θα είχαμε αντικείμενο αποδοχής ή απόρριψης. Δυστυχώς, αυτό που ακούμε είναι ένας ήπιος και μάλλον άνευ λόγου πειραματισμός, από δύο νέους ανθρώπους που “ψάχνονται” προς τέτοιου είδους κατευθύνσεις.
Καθώς βρισκόμαστε μια ανάσα από το Πάσχα, δεν προκαλεί καμία εντύπωση ότι μόνο δύο νέες ταινίες έκαναν την εμφάνισή τους στις σκοτεινές αίθουσες αυτή την εβδομάδα