Πατήρ, υιός και δεκατέσσερα τραγούδια, παλαιότερα και νεότερα, λαϊκά ή “έντεχνα”. Οι Αντώνης και Γιάννης Βαρδής λένε ό,τι αγαπήσανε, χωρίς όμως να πείθουν για την αναγκαιότητα να κάνουν δίσκο τις αγάπες τους. Οι νέες ενορχηστρώσεις δεν ταιριάζουν σε πολλά από τα κομμάτια, ενώ οι μονότονες και “πονεμένες” ερμηνείες (ειδικά του Γιάννη Βαρδή) λειτουργούν τόσο ισοπεδωτικά, […]
Πατήρ, υιός και δεκατέσσερα τραγούδια, παλαιότερα και νεότερα, λαϊκά ή “έντεχνα”. Οι Αντώνης και Γιάννης Βαρδής λένε ό,τι αγαπήσανε, χωρίς όμως να πείθουν για την αναγκαιότητα να κάνουν δίσκο τις αγάπες τους. Οι νέες ενορχηστρώσεις δεν ταιριάζουν σε πολλά από τα κομμάτια, ενώ οι μονότονες και “πονεμένες” ερμηνείες (ειδικά του Γιάννη Βαρδή) λειτουργούν τόσο ισοπεδωτικά, σε σημείο να αναρωτιέσαι πού τελειώνει η αγάπη και αρχίζει… το μίσος.
Καθώς βρισκόμαστε μια ανάσα από το Πάσχα, δεν προκαλεί καμία εντύπωση ότι μόνο δύο νέες ταινίες έκαναν την εμφάνισή τους στις σκοτεινές αίθουσες αυτή την εβδομάδα