Kill Bill Vol. 1 – Κριτική

Τα B Movie της Ασίας και της Αμερικής δίνουν ραντεβού στην καινούργια ταινία ενός κινηματογραφιστή που πάντα επέλεγε να αφηγηθεί ιστορίες του περιθωρίου. Μόνο που αυτή τη φορά αποποιείται τον όποιο ρεαλισμό. Βουτά στον… σκουπιδοτενεκέ του παγκόσμιου σινεμά και αναπλάθει ένα σύμπαν με επαγγελματίες δολοφόνους, που σκέφτονται μόνο την εκδίκηση και ασπάζονται μόνο τη βία.
Η Νύφη είναι μια επαγγελματίας δολοφόνος που έπεσε θύμα προδοσίας. Τη μέρα του γάμου της οι πρώην συνεργάτες της μετέτρεψαν την τελετή σε λουτρό αίματος. Η ίδια ξυλοκοπήθηκε άγρια και δέχτηκε τη χαριστική βολή από το όπλο του αφεντικού της. Δεν πέθανε. Έμεινε καιρό σε κώμα, συνήλθε ξαφνικά και πήρε μια πρώτη δόση… εκδίκησης, σκοτώνοντας όσους εκμεταλλεύτηκαν την κατάστασή της και την κακοποίησαν στο νοσοκομείο. Τώρα η Νύφη αναζητά τους πρώην «συντρόφους» της. Μαθαίνει να χειρίζεται το ιαπωνικό σπαθί και αρχίζει να τους «καθαρίζει» τον ένα μετά τον άλλον, με στόχο να φτάσει στον Μπιλ, τον υπεύθυνο της σφαγής στην εκκλησία.
Διαβάζοντας κανείς την υπόθεση ίσως νομίσει ότι «είδε» και την ταινία. Λάθος. Δεν είδατε τίποτα. Μολονότι το συγκεκριμένο πρώτο μέρος αρχίζει και τελειώνει με επαναλαμβανόμενες μονομαχίες, κάθε… αγώνας έχει το δικό του στιλ, ενώ το παρελθόν της ηρωίδας δίνεται με το σταγονόμετρο, μέσα από μικρά φλας μπακ που καλούν το θεατή να συνθέσει το παζλ του έργου, αλλά και ένα παζλ από διάφορα κινηματογραφικά είδη. Ο Ταραντίνο δεν κρύβει όλα εκείνα που τον ενέπνευσαν. Στο «Making of» της ταινίας μιλά για τις παρακατιανές κινεζικές παραγωγές καράτε, για τα γουέστερν-σπαγγέτι, για τα Β΄ διαλογής φιλμ με τη μαφία, για τις μαύρες ηρωίδες σε αστυνομικά φιλμ της δεκαετίας του ΄70, ακόμα και για τα κόμικς μάνγκα (το ωραιότερο μέρος της ταινίας είναι το καρτούν με την ιστορία της Ο-Ρεν Ίσι).
Χωρίς αμφιβολία το πρώτο μέρος του «Kill Bill» είναι εντυπωσιακό. Στιλιζαρισμένη σκηνοθεσία, λήψεις σε αργή κίνηση και άλλες που ανεβάζουν κατακόρυφα την αδρεναλίνη, εφέ που θέλουν ανθρώπινα μέλη να κόβονται και το αίμα να ξεπηδά σαν σιντριβάνι, μουσική και τραγούδια που είτε σχολιάζουν τα δρώμενα είτε προσδίδουν ατμόσφαιρα στη δράση. Το ερώτημα που τίθεται ωστόσο έχει να κάνει με το εάν όλη αυτή η λατρεία της βίας και του αίματος συνιστά καλλιτεχνική δημιουργία. Εάν, δηλαδή, ένα περίτεχνα αμπαλαρισμένο «τίποτα» έχει θέση στη μεγάλη οθόνη. Ένα μεγάλο μέρος του νεανικού κοινού γοητεύτηκε από το σύνολο και εκφράστηκε κολακευτικά για την ταινία. Οι μεγαλύτερες ηλικίες κράτησαν αποστάσεις. Ορισμένοι, μάλιστα, άρχισαν να σκέφτονται μήπως είχαν δώσει μεγαλύτερη αξία από όσο έπρεπε στον Ταραντίνο του «Reservoir Dogs» και του «Pulp Fiction».
Η ελληνική ψηφιακή έκδοση δεν διακρίνεται για το πλούσιο έξτρα υλικό, αλλά εγγυάται μια άψογη οικιακή προβολή. Το αναμορφικό κάδρο διαθέτει άριστη λεπτομέρεια, αντοχή ακόμα και σε δύσκολες σε μεταφορά σκηνές (γρήγορη κίνηση, νυχτερινά πλάνα με νιφάδες χιονιού που πέφτουν) και μια πολύ καλή αίσθηση του ανάγλυφου. Ο ήχος είναι σούπερ. Δυνατός, διαυγής και με εκπληκτική απόδοση περιβάλλοντος χώρου, ανεβάζει τους παλμούς της καρδιάς χάρη στα εφέ, αλλά και στο soundtrack, που περιλαμβάνει από συνθέσεις του RZA μέχρι αυθεντικές μουσικές από γουέστερν ή επιτυχίες της ντίσκο (ακούστε το τραγούδι «Don’t Let me Be Misunderstood» από τους Santa Esmeralda). Η μόνη μας επιφύλαξη ως προς την αγορά του προϊόντος συνδέεται με τη φήμη που θέλει μια μελλοντική Ειδική Έκδοση. Λέγεται ότι θα περιλαμβάνει και τα δυο μέρη, αξιοπρεπές πρόσθετο υλικό και μπάντα DTS, που τώρα λείπει από το ελληνικό δισκάκι.