Οι ταινίες των Αλεχάντρο Αμενάμπαρ και Μαικλ Μαν κλέβουν την παράσταση στη Βενετία

71

Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες στο διαγωνιστικό πρόγραμμα του 61ου Κινηματογραφικού Φεστιβάλ της Βενετίας έδωσε ο Αλεχάντρο Αμενάμπαρ -γνωστός από την ταινία Οι άλλοι, με τη Νικόλ Κίντμαν- με το Έξω στη Θάλασσα, όπου πρωταγωνιστεί ο Χαβιέ Μπαρντέμ. Εξαιρετικό και το φιλμ Collateral, του Μαικλ Μαν.

Στη συνέντευξη Τύπου για τη συγκινητική ταινία Έξω στη θάλασσα, ο Ισπανός ηθοποιός Χαβιέ Μπαρντέμ, που ερμηνεύει τον παραπληγικό που προσπαθεί να αποκτήσει το δικαίωμα να δώσει τέλος στη ζωή του με νόμιμο τρόπο, ανέφερε για το χαρακτήρα του: «Διάβασα τα ποιήματά του, που ήταν τόσο γεμάτα με ζωή, από μοναξιά, που μπόρεσα σταδιακά να μπω στον εσωτερικό του κόσμο, να καταλάβω έναν άνθρωπο γεμάτο από θλίψη, αλλά ταυτόχρονα πλούσιο από ειρήνη και γαλήνη. Είχα στη διάθεσή μου τη μαγεία του κινηματογράφου κι αποφάσισα να πραγματοποιήσω το όνειρό του, να τον κάνω να βγει από εκείνο το κρεβάτι, από εκείνο το δωμάτιο και να πετάξει, να καταλήξει στην αγαπημένη του θάλασσα».

Πρόκειται για μια από τις καλύτερες μέχρι στιγμής ταινίες μέχρι στιγμής στο διαγωνιστικό τμήμα της Μόστρας, μαζί με το Delivery του Νίκου Παναγιωτόπουλου και το Πέντε επί δύο του Φρανσουά Οζόν. Πρωταγωνιστής στην ταινία του Αμενάμπαρ είναι ένας παραπληγικός (η ιστορία βασίζεται σε αληθινό πρόσωπο) που προσπαθούσε επί 26 χρόνια να κερδίσει το δικαίωμα να βάλει τέρμα στη ζωή του, πράγμα που δεν μπόρεσε να καταφέρει, καταφεύγοντας σε έναν άλλο, έξυπνο τρόπο, για να το πραγματοποιήσει.

Μολονότι καταπιάνεται με το θέμα του θανάτου, η ταινία είναι ένας ύμνος στη ζωή και την ανθρώπινη δύναμη. Ο πρωταγωνιστής, που τον ερμηνεύει με πάθος ο Μπαρντέμ, είναι μορφωμένος και ποιητής, πρόσωπο με γνώση, χιούμορ και γεμάτο σφρίγος για τη ζωή, στοιχεία που κυριαρχούν σε μια ελεγειακή, συγκινητική ταινία που σίγουρα θα είναι ανάμεσα στα φαβορί στην απονομή των Χρυσών και των άλλων Λιονταριών της Μόστρας.

Ενδιαφέρον το διαγωνιστικό πρόγραμμα

Το διήμερο προσέφερε και άλλες πολύ ενδιαφέρουσες ταινίες, τόσο στο διαγωνιστικό όσο και στα άλλα τμήματα του φεστιβάλ, κάνοντας τη Μόστρα μια από τις καλύτερες των τελευταίων χρόνων. Στο διαγωνιστικό πρόγραμμα, εκτός από την ταινία του Αμενάμπαρ, προβλήθηκε η κινέζικη Ο κόσμος του Τζία Ζανγκέ, το ιαπωνικό καρτούν Το κινούμενο κάστρο του Χάουλ του Χαγιάο Μιγιαζάκι και τη βελγική Ένα ολόκληρο χειμώνα χωρίς φωτιά, που σκηνοθέτησε ο Πολωνός Γκρεγκ Ζγκλίνσκι.

Το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας Ο κόσμος του Ζανγκ Κε εκτυλίσσεται στο «Πάρκο του Κόσμου» του Πεκίνου, που προσφέρει στους επισκέπτες ταξίδια σε διάφορα μέρη του κόσμου (Παρίσι, Μανχάταν, Ινδία, Κάιρο, Αθήνα), που διαφορετικά δεν θα μπορούσαν να δουν.

Πρωταγωνιστές είναι μια νεαρή κοπέλα που χορεύει διάφορους εξωτικούς χορούς στο Πάρκο, ο φίλος της και οι άλλες χορεύτριες, που η ζωή και τα προβλήματά τους δίνουν την ευκαιρία στο σκηνοθέτη να κάνει, με χιούμορ και λεπτή ειρωνεία, ένα σχόλιο πάνω στη σύγχρονη κινεζική κοινωνία των μεγαλουπόλεων και τις επιδράσεις σ αυτή των δυτικών ηθών και συνηθειών.

Στην ταινία Ένα ολόκληρο χειμώνα χωρίς φωτιά του Γκρεγκ Ζγκλίνσκι παρουσιάζονται τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ένας αγρότης όταν χάνει την πεντάχρονη κόρη του σε πυρκαγιά που καίει το υπόστεγό τους, ενώ αναγκάζεται να κλείσει τη γυναίκα του, που έχει πάθει κλονισμό, σε ψυχιατρείο.

Για να ξοφλήσει τα χρέη του θ αναγκαστεί να πιάσει δουλειά σε ένα εργοστάσιο, όπου θα κάνει παρέα με εργάτες, μετανάστες από το Κόσοβο και με μια νεαρή γυναίκα που έχει χάσει τον άντρα της στον πόλεμο. Ο Ζγκλίνσκι αφηγείται την ιστορία του με λεπτότητα, καταγράφοντας με συμπάθεια και ζεστασιά τις σχέσεις ανάμεσα στα πρόσωπά του, δίνοντας μια ποιητική ατμόσφαιρα στην όλη ταινία.

Αμερικανική κυριαρχία στις εκτός συναγωνισμού ταινίες

Εκτός συναγωνισμού προβλήθηκε η αμερικανική ταινία Embedded/Live του Τιμ Ρόμπινς, βασισμένη σε ένα θεατρικό έργο που ο ίδιος είχε ανεβάσει με αφορμή την 11η Σεπτεμβρίου 2001 και τον πόλεμο του Ιράκ.

Ταινία δυνατή, που σατιρίζει με τρόπο καυστικό τον Μπους και τον πόλεμο του Ιράκ, με τον Ρόμπινς να χρησιμοποιεί αποσπάσματα από δηλώσεις του Μπους, των μελών της κυβέρνησής του και των στρατιωτικών, για να περάσει την επίθεσή του ενάντια στην πολιτική της αμερικανικής κυβέρνησης, που στηρίχτηκε στις νεοσυντηρητικές απόψεις ενός Αμερικανού φιλόσοφου.

Ο Μπους και οι ισχυρές πολυεθνικές εταιρείες που τον υποστηρίζουν είναι ο στόχος και της ταινίας She Hate Me του Σπάικ Λι. Μια σατιρική κωμωδία με ήρωα έναν μαύρο, στέλεχος μιας φαρμακευτικής εταιρείας, που, όταν ανακαλύπτει πως το φάρμακο για το AIDS που ετοιμάζει να λανσάρει η εταιρεία του δεν έχει καμιά επίδραση, αλλά είναι σκέτη αφορμή για να πλουτίσουν μέτοχοι, αποφασίζει να το καταγγείλλει, για να βρεθεί ξαφνικά χωρίς δουλειά και στόχος των εταιρειών με τα μεγάλα συμφέροντα.

Παράλληλα, ο πρωταγωνιστής μπλέκεται σε μια περίεργη «κούρσα» προσφοράς σπέρματος σε λεσβίες που θέλουν να αποκτήσουν παιδί και που του εξασφαλίζει αρκετά χρήματα, πράγμα που τον οδηγεί στη φυλακή και στο δικαστήριο. Με βάση ένα έξυπνο σενάριο και απολαυστικούς συχνά διαλόγους, ο Λι φτιάχνει μια πολύ ενδιαφέρουσα ταινία, από τις καλύτερες που έδωσε τα τελευταία χρόνια, μαζί με την 25η ώρα.

Από τις καλύτερες ταινίες του Φεστιβάλ ήταν και η αμερικανική Collateral του Μάικλ Μαν, που προβλήθηκε εκτός συναγωνισμού. Για μια ακόμη φορά ο Μαν (Heat, Insider) επιστρέφει στον κόσμο του φιλμ νουάρ για να φτιάξει μια ιστορία που εκτυλίσσεται μέσα σε μια νύχτα στο Λος Αντζελες και έχει για ήρωες ένα επαγγελματία εκτελεστή (με τον Τομ Κρουζ σε εξαίρετη φόρμα) και έναν έγχρωμο ταξιτζή (Τζέιμι Φοξ).

Ο πρώτος προσλαμβάνει τον δεύτερο για να τον οδηγήσει σε πέντε διαφορετικά σημεία της πόλης, δήθεν για δουλειές, στην πραγματικότητα όμως για να σκοτώσει, για λογαριασμό της μαφίας, πέντε σημαντικούς μάρτυρες σε μια δίκη.

Με ένα σφιχτοδεμένο σενάριο, με θαυμάσιους διαλόγους και με τη βοήθεια της κάμερας, ο Μαν δημιουργεί τη ζοφερή ατμόσφαιρα μιας αφιλόξενης πόλης και των αποξενωμένων, διψασμένων για μια ανθρώπινη επαφή, πολιτών της, αποσπώντας έξοχες ερμηνείες από τους δύο πρωταγωνιστές του.

Στη Βενετία γυρίστηκε η ταινία Ο έμπορος της Βενετίας, που σκηνοθέτησε ο Αγγλος Μάικλ Ράντφορντ (Ο ταχυδρόμος), καλογυρισμένη διασκευή της σαιξπηρικής τραγωδίας, με τον Αλ Πατσίνο στο ρόλο του Εβραίου δανειστή που απαιτεί μια λίμπρα κρέατος από τον ευγενή Βενετσιάνο που τον έχει προσβάλει, όταν ο τελευταίος δεν καταφέρνει να του επιστρέψει το δάνειο στο οποίο ήταν εγγυητής. Στο πλάι του ένα δυνατό καστ με επικεφαλής τους Τζέρεμι Αϊρονς και Τζόζεφ Φάινς.

Αντίθετα, πολύ ακαδημαϊκή, χωρίς έμπνευση ήταν η διασκευή του μυθιστορήματος του Ουίλιαμ Θάκερι, Vanity Fair, από την Ινδή σκηνοθέτιδα Μίρα Νάιρ, με τη Ρις Γουίδερσπουν στο ρόλο της φιλόδοξης φτωχής νέας που αγωνίζεται να ανέβει κοινωνικά στην Αγγλία του 18ου αιώνα.

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ,ΑΠΕ