Silver And Gold – Κριτική

Μέσα από μια πολυκύμαντη καλλιτεχνική διαδρομή, που απλώνεται σε τέσσερις δεκαετίες, ο Neil Young έχει αναδειχθεί σε μία από τις αειθαλείς παρουσίες στο χώρο του rock. Ακολουθώντας το καλλιτεχνικό του αστέρι δεν δίστασε να υιοθετήσει μια ευρεία γκάμα από μουσικές περσόνες, συχνά αντιδιαμετρικές, παρουσιάζοντας υλικό που απλώνεται από το country-rock (συμμετοχή του στους Buffalo Springfield και Crosby, Stills, Nash & Young) και τις ακουστικές μπαλάντες (άλμπουμ “After The Gold Rush” του 1970, “Harvest” του 1972) μέχρι τις ακατέργαστες ηλεκτρικές εντάσεις (“Rust Never Sleeps”, 1979), το hard rock (“Re-ac-tor”, 1981), την ηλεκτρονική μουσική (“Trans”, 1983), το rockabilly (“Everybody’s Rockin'”, 1983), την country (“Old Ways”, 1985), τα blues (“This Note’s For You”, 1988), ενώ κατά τη δεκαετία του ’90 αναγνωρίστηκε ως πατριάρχης του grunge ύφους, ηχογραφώντας μάλιστα μαζί με τους Pearl Jam το “Mirror Ball” (1995). Με την πρόσφατη κυκλοφορία του άλμπουμ “Silver And Gold” ο βετεράνος ρόκερ επέστρεψε στην ακουστική αισθητική ερμηνεύοντας σόλο μια συλλογή απλών, άμεσων τραγουδιών με όμοια απέριττους στίχους.
Το DVD που εδώ παρουσιάζουμε είναι μια δίδυμη κυκλοφορία του εν λόγω CD, με μαγνητοσκοπήσεις που έγιναν στη διάρκεια της περιοδείας που πραγματοποίησε ο Young το Μάιο του 1999, και συγκεκριμένα στο Bass Concert Hall του Austin, της Πολιτείας του Τέξας. Τη σκηνοθεσία και την παραγωγή του φιλμ υπογράφει ο L.A. Johnson, παλιός συνεργάτης του Young. Αξίζει να σημειωθεί ότι πρόκειται για την πρώτη μαγνητοσκόπηση συναυλίας του στην οποία εμφανίζεται σόλο με συνοδεία αποκλειστικά από ακουστικά όργανα.
Αν υπάρχει μια βασική και διαρκής αισθητική γραμμή σε όλο το βίντεο, αυτή έχει να κάνει με την απλότητα, την εύθραυστη ομορφιά. Τίποτε δεν μοιάζει περιττό ή υπερβολικό, τίποτε δεν αποσπά την προσοχή από τη μεγάλη τιμώμενη της βραδιάς, τη Μουσική.
Ξεκινώντας από την εμφάνιση του Young, το ξεκούμπωτο πουκάμισο και το τριμμένο μακό μπλουζάκι του αποτελούν μια σαφή έκφραση των hippie αρχών στις οποίες έχει μείνει απαρέγκλιτα πιστός, αν και ο λογιστής του, ενήμερος για την οικονομική του κατάσταση, δεν μπορεί παρά να τον θεωρεί εκκεντρικό.
Σε ότι αφορά τη σκηνή, στο μεγαλύτερο μέρος της βραδιάς είναι σκοτεινή είτε, στην καλύτερη περίπτωση, υποφωτισμένη. Δεσπόζουν τα μουσικά όργανα, που είναι αναπτυγμένα γύρω από το κάθισμα του Young: μια συλλογή από ηλεκτρικές και ακουστικές κιθάρες ορθές σε κυκλική διάταξη, ένα μπάντζο, αρκετές φυσαρμόνικες και, πιο πίσω, ένα πιάνο με οριζόντιο πλαίσιο και ένα παλιομοδίτικο αρμόνιο. Ιδιαίτερη αναφορά οφείλουμε στο ουσιαστικότερο όργανο του Young, την ίδια του τη φωνή, ικανή αλλού για εξομολογητική αμεσότητα και αλλού για λακωνικό χιούμορ.
Ο Young εμφανίζεται άνετος, ήρεμος, κατασταλαγμένος, κυρίαρχος του παιχνιδιού, με το κύρος ενός καλλιτέχνη στο απόγειο της καριέρας του.
Το ρεπερτόριο που παρουσιάζει περιλαμβάνει 13 τραγούδια, επτά από τα οποία εμφανίζονται και στο ομότιτλο CD. Επιλέχθηκαν τραγούδια θεματικά και μουσικά σχετιζόμενα μεταξύ τους, τα οποία ο Young είχε αρχίσει να συγκεντρώνει λίγο πριν από την πολυδιαφημισμένη επανένωσή τους με τους Crosby, Stills και Nash και την ακόλουθη περιοδεία τους, το 1999. Τα τραγούδια που παρουσιάζει δεν γράφτηκαν κάποια συγκεκριμένη χρονική στιγμή αλλά κατά τη διάρκεια μιας περιόδου 15 περίπου ετών, ωστόσο οι κοινές καλλιτεχνικές αρχές που τα διακρίνουν κάνουν ολοφάνερο ότι γράφτηκαν από τον ίδιο άνθρωπο, ότι εκφράζουν μια πολύ συγκεκριμένη και κατασταλαγμένη καλλιτεχνική ευαισθησία.
Η κάμερα παρακολουθεί τον Young και μόνο αυτόν. Οι θεατές, αν και δεν εμφανίζονται σε κανένα σημείο του φιλμ, ακούγονται στα ενδιάμεσα των τραγουδιών, καθώς προτρέπουν τον Young να παίξει κάποιο αγαπημένο κομμάτι. Μάλιστα κάποιες στιγμές αναπτύσσονται και μικρής διάρκειας διάλογοι, κατά τους οποίους ο καλλιτέχνης απαντά με ατάκες έξυπνες και ελαφρώς κυνικές.
Η ηχογράφηση είναι πεντακάθαρη, με εύκολα αντιληπτές ακόμη και τις παραμικρές λεπτομέρειες, ενώ η ηχητική κωδικοποίηση σε surround 5.1 δημιουργεί μια πειστική ψευδαίσθηση συμμετοχής του ακροατή στο κοντσέρτο, καθώς τα χειροκροτήματα έρχονται από τα πίσω ηχεία, ενώ οι “παραγγελιές” των ακροατών εντοπίζονται ανάμεσα στα μπροστινά και τα πίσω ηχεία.