Παρά τις προεκλογικές του εξαγγελίες για την καταπολέμηση της διαφθοράς και την περιθωριοποίηση της πανίσχυρης οικονομικής ολιγαρχίας, η πράξη διαψεύδει τον πρόεδρο της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν. Η σύνθεση του υπουργικού συμβουλίου κάθε άλλο παρά ριζοσπαστική μπορεί να θεωρηθεί, αφού όλες οι φατρίες της ρωσικής πολιτικής σκηνής εκπροσωπούνται λίγο πολύ σε αυτό.
Παρά τις προεκλογικές του εξαγγελίες για την καταπολέμηση της διαφθοράς και την περιθωριοποίηση της πανίσχυρης οικονομικής ολιγαρχίας, η πράξη διαψεύδει τον πρόεδρο της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν. Η σύνθεση του υπουργικού συμβουλίου κάθε άλλο παρά ριζοσπαστική μπορεί να θεωρηθεί, αφού όλες οι φατρίες της ρωσικής πολιτικής σκηνής εκπροσωπούνται λίγο πολύ σε αυτό.
Η απογοήτευση αυτών που περίμεναν ριζικές αλλαγές στα πολιτικά πράγματα είναι έκδηλη, καθώς η νέα κυβέρνηση δεν διαφέρει σε πολλά από αυτές του προκατόχου του Πούτιν, Μπόρις Γέλτσιν, όπως αναφέρει και η ρωσική εφημερίδα Moscow Times, σε δημοσίευμά της την Παρασκευή.
Βέβαια, ο πρόεδρος της Ρωσίας δε παρέλειψε να συμπεριλάβει στο υπουργικό συμβούλιο δικούς του ανθρώπους και παλαιούς συνεργάτες του, ωστόσο, τρανταχτά ονόματα της περιόδου Γέλτσιν συνεχίζουν να παραμένουν εντός… νυμφώνος.
Παράλληλα, η τοποθέτηση του Αλεξέι Κούντριν -με τον οποίο ο Πούτιν είχε συνεργαστεί στενά στην Αγία Πετρούπολη- ως αντιπροέδρου της κυβέρνησης και υπουργού Οικονομικών προκαλεί πολλά ερωτηματικά, καθώς δεν είναι κρυφή η στενή σχέση που διατηρεί ο τελευταίος με τον Ανατόλι Τσουμπάις, τον αμφιλεγόμενο αρχιτέκτονα του προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων.
Επίσης, η διατήρηση στην κυβέρνηση ονομάτων, όπως του Νικολάι Αξιονένκο, που είναι όργανο του ηγέτη της ολιγαρχίας Μπόρις Μπερεζόφσκι, αλλά και του Γκενάντι Μπουκάγιεφ, συμμάχου του υπερεθνικιστή δημάρχου της Μόσχας Γιούρι Λουζκόφ, δείχνει ότι η προ Γέλτσιν τάξη πραγμάτων συνεχίζει να διαθέτει ισχυρά ερείσματα στους διαδρόμους του Κρεμλίνου.
Διατηρεί τις ισορροπίες ο Πούτιν
Η σύνθεση της νέας κυβέρνησης μπορεί να ερμηνευτεί αφενός ως κίνηση του Πούτιν προς αποφυγήν περιττών αλλά κυρίως άκαιρων κρίσεων, αφετέρου ως αποκάλυψη του πραγματικού προσώπου του Ρώσου προέδρου.
Δεν είναι λίγοι αυτοί που εκτιμούν ότι η πολυσυλλεκτική αυτή κυβέρνηση δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας τακτικός ελιγμός του νέου τσάρου, ο οποίος θέλει να αποφύγει την ευθεία αντιπαράθεση με την αντιπολίτευση και την ολιγαρχία. Ταυτόχρονα, ακολουθώντας την τακτική Γέλτσιν, προσπαθεί να κρατήσει τις ισορροπίες στο υπουργικό συμβούλιο, διατηρώντας τους δικούς του ανθρώπους σε θέσεις-κλειδιά, ώστε να ελέγχει την κατάσταση.
Από την άλλη, οι σκεπτικιστές ερμηνεύουν την εξέλιξη αυτή ως σύμπραξη του Πούτιν με την ολιγαρχία ή ως ένδειξη της έλλειψης πολιτικής βούλησης εκ μέρους του για ξεκαθάρισμα των κέντρων λήψης αποφάσεων από την παλιά φρουρά.
Ο,τι και από τα δύο και αν ισχύει, είναι σίγουρα πολύ νωρίς να εξαχθεί ένα τελικό συμπέρασμα. Οι επόμενοι μήνες ασφαλώς είναι κρίσιμοι, καθώς μέσα σε αυτούς θα γίνουν φανερές οι προθέσεις του Πούτιν, ενώ θα διαφανούν και οι στόχοι της ολιγαρχίας.
Ο Αργύρης Μπακιρτζής και οι Χειμερινοί Κολυμβητές επιστρέφουν στον λόφο του Φιλοπάππου, με τα τραγούδια τους αλλά και τις ιστορίες που κάνουν κάθε φορά αυτή τη συνάντηση μοναδική.