Gershwin’s World – Κριτική

Επί τρία σχεδόν τέταρτα του αιώνα μας, οι συνθέσεις του George Gershwin αποτελούν ορόσημα του ρεπερτόριου της jazz. Κι αυτός δεν είναι παρά ένας μόνο από τους τρόπους με τους οποίους ο καταγώμενος από το Brooklyn δημιουργός έβαλε την έντονη σφραγίδα του στα μουσικά πράγματα της Αμερικής: Με στιχουργική υποστήριξη από τον αδελφό του Ira, αναδείχθηκε σε μοναδικό μάστορα του τραγουδιού pop (από το popular = δημοφιλές), όρισε τον ήχο του μουσικού θεάτρου στο Broadway και παρήγαγε ένα ήδη θρυλικό έργο για τα σάουντρακ του Hollywood. Παθιασμένος μελετητής τόσο της κλασικής μουσικής όσο και των λαϊκών ιδιωμάτων, συνέθεσε σημαντικά συμφωνικά έργα (Rhapsody In Blue, An American In Paris, Piano Concerto In F) αλλά και δουλειές που αποτέλεσαν την πεμπτουσία της αμερικανικής όπερας (Porgy And Bess). Κι όλα αυτά μέσα στις δύο μόλις δεκαετίες που μεσολάβησαν από την υπογραφή του πρώτου επαγγελματικού του συμβολαίου (στη Νέα Υόρκη, την 1η Μαρτίου 1916) μέχρι τον πρώωρο θάνατό του (στην Καλιφόρνια στις 11 Ιουλίου 1937). Το 1998 γιορτάστηκαν τα 100 χρόνια από τη γέννηση του μεγάλου δημιουργού (στη Νέα Υόρκη, στις 26 Σεπτεμβρίου 1898), μια επέτειος που αποτέλεσε και την αφορμή για την δισκογραφική κυκλοφορία που εδώ παρουσιάζουμε. Το Gershwin’s World είναι μια δουλειά ιδιαίτερα φιλόδοξη -όσο και αξιοπρόσεκτα εύστοχη- που παρουσιάζει ο φημισμένος πιανίστας και συνθέτης Herbie Hancock (γεννήθηκε στις 12 Απριλίου 1940, στο Σικάγο, της Πολιτείας Ιλινόι), ένας δημιουργός ο οποίος, σε αντιστοιχία με τον Gershwin, επεξεργάστηκε κλασικές, jazz και pop επιρροές για να πλάσει αυθεντική μουσική που χαρακτήρισε το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα. Οι μοναδικές συνεισφορές του Hancock στη σύγχρονη jazz, το funk, τη χορευτική μουσική και τη μουσική του σινεμά αντικατοπτρίζουν την ίδια πηγαία δημιουργικότητα και πνευματική ευρύτητα που χαρακτήριζε και τη μούσα του Gershwin. Το άλμπουμ περιλαμβάνει 14 κομμάτια, αποτελώντας ένα αφιέρωμα που προσεγγίζει όχι μόνο κλασικά τραγούδια του Gershwin αλλά και συνθέσεις από φίλους και συγχρόνους του, με τους οποίους συνεργαζόταν συχνά, όπως ο βιρτουόζος πιανίστας James P. Johnson, o ταγμένος στην αφρο-αμερικανική παράδοση μπλουζίστας W.C. Handy, ο Γάλλος κλασικός συνθέτης Maurice Ravel και ο γίγαντας της jazz Duke Ellington. Με τον τρόπο αυτό εξασφαλίζεται μια ευρύτερη αναφορά τόσο στο μουσικό κόσμο από τον οποίο προέκυψε ο Gershwin, όσο και στις εξελίξεις τις οποίες ενέπνευσε (το “Cotton Tail” για παράδειγμα, του Ellington, είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα για το πώς οι jazz συνθέτες δημιούργησαν πάμπολλες νέες μελωδίες, βασισμένες πάνω στις αλλαγές συγχορδιών του “I Got Rhythm” του Gershwin). Σημαντική είναι η βοήθεια που προσφέρουν καλεσμένοι καλλιτέχνες όπως ο σαξοφωνίστας Wayne Shorter, ο πιανίστας Chick Corea, η ορχήστρα εγχόρδων Orpheus, ο Stevie Wonder (τραγουδά και παίζει φυσαρμόνικα στο “St. Louis Blues”), η Joni Mitchell (αιφνιδιάζει με τη βιωματική χροιά της φωνητικής ερμηνείας της στα “Summertime” και “The Man I Love”) αλλά και η ντίβα της όπερας Kathleen Battle (ντύνει με τους βοκαλιστικούς της ισορροπισμούς το “Prelude In C Minor”). Συνοψίζοντας τις προθέσεις και το όραμά του αναφορικά με το συγκεκριμένο πρότζεκτ, ο Hancock αναφέρει: “Στο σημείο αυτό της καριέρας μου ενδιαφέρομαι πολύ περισσότερο για δουλειές και σχέδια που έχουν το δυναμικό να αποτελούν γεγονότα, κι όχι απλά δίσκους μουσικής. Θέλω να πετύχω κάτι σε μια βάση ευρύτερη, που να μπορεί να φτάσει στις ζωές των ανθρώπων όχι μόνο μέσα από τα αυτιά τους, αλλά από περισσότερους δρόμους”.