Μήνυμα για την Εργατική Πρωτομαγιά απέστειλε η βουλεύτρια Β’2 Δυτικού Τομέα Αθηνών με τη Νέα Αριστερά, Έφη Αχτσιόγλου, επισημαίνοντας πως στην Ελλάδα «οι μισθοί βρίσκονται στην τελευταία θέση στην Ευρώπη».

Όπως τόνισε η κ. Αχτσιόγλου, «Σικάγο 1886 – Αθήνα 2026. Στη χώρα που οι μισθοί βρίσκονται στην τελευταία θέση στην Ευρώπη, στη χώρα που το πλαίσιο των συλλογικών συμβάσεων έχει διαλυθεί και ούτε 2 στους 10 εργαζόμενους πια δεν καλύπτονται από την προστασία τους, στη χώρα που θεσπίστηκαν το 13ωρο, τα 10ωρα με απλήρωτες υπερωρίες και οι fast track προσλήψεις και απολύσεις, στη χώρα που το 2025 έχασαν τη ζωή τους εν ώρα εργασίας 201 εργαζόμενοι και που το 2026 συνεχίζονται νέα αρνητικά ρεκόρ στα εργατικά δυστυχήματα, σε αυτή τη χώρα, τη δική μας χώρα, η Εργατική Πρωτομαγιά είναι ημέρα σύμβολο αγώνα για αξιοπρέπεια. Αγώνα για την ίδια τη ζωή».

Σακελλαρίδης: Η Εργατική Πρωτομαγιά είναι μέρα μνήμης, αλήθειας και αγώνα

Ως μέρα «μνήμης», «αλήθειας» και «αγώνα» χαρακτήρισε την 1η Μαΐου ο γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής της Νέας Αριστεράς, Γαβριήλ Σακελλαρίδης, σε μακροσκελές μήνυμά του έπειτα από την ολοκλήρωση των συγκεντρώσεων για την Εργατική Πρωτομαγιά.

Όπως τόνισε ο κ. Σακελλαρίδης, είναι μέρα μνήμης «για τους αγώνες που έχουν δώσει οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες για να κατακτηθούν δικαιώματα που κάποτε φάνταζαν ουτοπικά και μη ρεαλιστικά» όπως και «αλήθειας» «για τους 200 εκτελεσθέντες -από τους Ναζί και τους ντόπιους συνεργάτες τους- κομμουνιστές της Καισαριανής, που με απαράμιλλο θάρρος στάθηκαν μπροστά στα πολυβόλα, αποδεικνύοντας ότι η δύναμη της πίστης για έναν καλύτερο κόσμο τσακίζει τον φόβο».

Ακόμη, επισήμανε πως είναι και μέρα «αγώνα» καθώς «ο μισθός τελειώνει στις 20 του μήνα» για ότι «η κυβέρνηση αξιοποιεί την ακρίβεια για να αυξάνει τα δημόσια έσοδα» αλλά και για ότι «χιλιάδες εργαζόμενοι και εργαζόμενες δουλεύουν χωρίς εργασιακά δικαιώματα, με αδιανόητα ωράρια σε συνθήκες επικίνδυνες για την ασφάλειά τους».

Τέλος, ο γραμματέας της ΚΕ της Νέας Αριστεράς υπογράμμισε πως «χρειαζόμαστε συνδικάτα μαζικά, μαχητικά και διεκδικητικά που να αφορούν και να εκπροσωπούν τους πραγματικούς εργαζόμενους και εργαζόμενες, και όχι κάποιες ελίτ που νοιάζονται μόνο για την αναπαραγωγή της πιο διεφθαρμένης και βολεμένης συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας».