Ο Bill Georgoussis και τα περιοδικά που άλλαξαν τον κόσμο – «Το ίντερνετ δε βοηθάει να είσαι up to date»

Ο φωτογράφος Bill Georgoussis επιστρέφει με μια νέα, δυναμική πρόταση που εξερευνά τα όρια της εικόνας και της ανθρώπινης εμπειρίας. Η έκθεσή του με τίτλο Push Plus One στην K-Gold Temporary Gallery της Λέσβου, με την επιλέμεια του Νικόλα Βαμβουκλή, αποτελεί μια τολμηρή κατάθεση για τη δύναμη της υπέρβασης, εκείνης της στιγμής όπου το «παραπέρα» γίνεται πράξη αντίστασης, επιμονής και δημιουργίας.

Μέσα από έντονες συνθέσεις, αυστηρή γεωμετρία και μια διακριτική αλλά φορτισμένη χρήση του φωτός, ο Georgoussis προσκαλεί το κοινό σε έναν οπτικό διάλογο με την έννοια της προσπάθειας, της πίεσης και της εσωτερικής ώθησης. Το Push Plus One δεν λειτουργεί απλώς ως τίτλος, αλλά ως φιλοσοφική προτροπή, μια υπενθύμιση ότι η εξέλιξη γεννιέται συχνά από το επιπλέον βήμα, την επιπλέον σκέψη, τη μικρή υπέρβαση που αλλάζει τα δεδομένα.

Ο Bill Georgoussis μιλά για τη σύλληψη της ιδέας, τη διαδικασία παραγωγής των έργων και το πώς η προσωπική του διαδρομή συναντά τη σύγχρονη οπτική αφήγηση, μετατρέποντας την εικόνα σε πεδίο στοχασμού και συναισθηματικής έντασης.

«Η προσέγγισή μου δεν ήταν ποτέ του κλικ-κλικ-κλικ-κλικ. Δεν ήμουν ποτέ τέτοιος φωτογράφος. Δεν έβγαζα χίλια κλικ για να πετύχω το ένα. Είχα ένα slow approach, πιο σίγουρο, ήθελα το backdrop να είναι σωστό, το φως να είναι σωστό, τα μαλλιά, το μοντέλο, το make-up, όλα αυτά, γιατί με το film ήταν πιο δύσκολο να πειράξεις την εικόνα μετά. Αυτό με βοήθησε να λειτουργώ με αυτή τη σκέψη και όταν έγινε η αλλαγή από αναλογική σε digital εικόνα μπορούσα και δούλευα πιο συγκεντρωμένος».

«Εγώ πήγα λίγο αργότερα στο digital, δεν ήθελα να πηδήξω απευθείας σε αυτό το όχημα. Περίμενα η τεχνολογία να κάνει catch up στο film, για να φανεί και η ποιότητα, γιατί όταν είσαι επαγγελματίας, την ποιότητα την κοιτάς. Με χρόνια εμπειρίας στο film, το μάθαμε αυτό όλοι οι σοβαροί φωτογράφοι. Κακά τα ψέματα η digital φωτογραφία είναι πολύ πιο εύκολη από το film, γιατί έχεις την εικόνα και την βλέπεις επί τόπου».

«Το πρώτο project που έκανα στο Λονδίνο και μου έδωσε push ήταν για την Isabella Blow και τους Sunday Times που έκανα την Devοn Aoki εξώφυλλο μόδας και αυτό ήταν πολύ σημαντικό γιατί τότε η Isabella Blow ήταν το άτομο που έβαζε somebody in the business»

«Παλιά είχαμε όλη τη διαδικασία, το κλικ, το Polaroid, περίμενες το Polaroid να είναι έτοιμο, άλλαζες λίγο το φως, λίγο το make-up, είχες χρόνο. Έγινες τον χρόνο της προετοιμασίας, Με το digital κάποια στάδια τα ακυρώσαμε. Δεν υπάρχει η υπομονή για όλα αυτά. Άσε που μας έχουν φορτώσει με πιο πολλή δουλειά πλέον, δηλαδή έχουμε και πιο πολλές εικόνες να κάνουμε όταν πηγαίνουμε στη φωτογράφηση, γιατί με το digital θεωρείται πιο εύκολο και είναι και φθηνότερο για τον πελάτη, γιατί δεν έχουν film και εμφανίσεις και contact και τυπώματα και σκαναρίσματα και όλα αυτά που κάποτε στοίχιζαν. Πλέον, έχει αλλάξει εντελώς το κόστος παραγωγής αλλά και οι αμοιβές».

«Θυμάμαι τα περιοδικά σου νοικιάζανε τη φωτογραφική μηχανή σου, που τότε ήταν πανάκριβες και ακόμα είναι αλλά ειδικά στην αρχή στοίχιζαν πάρα πολλά λεφτά. Οπότε ο φωτογράφος έπαιρνε μία έξτρα αμοιβή για τη χρήση της κάμερας, κάτι που ήταν πολύ fair, γιατί για παράδειγμα η πρώτη μου Hasselblad είχε 25.000 ευρώ.

»Το γνώριζαν τα περιοδικά, ότι γλύτωναν πολλά λεφτά, οπότε σου έδιναν αυτά τα χρήματα. Σιγά-σιγά, όμως, άλλοι φωτογράφοι δεν αγόραζαν τόσο ακριβές μηχανές και έκαναν δουλειές χωρίς να χρεώνουν το ενοίκιο της κάμερας. Έπρεπε όλοι να, λοιπόν, να σταματήσουμε να νοικιάζουμε τις κάμερες και σταδιακά μειώθηκαν τα έξοδα και κατέβηκαν και οι αμοιβές των φωτογράφων.

»Αυτό ήταν ένα κόλπο για τα περιοδικά και τους πελάτες να βάζουν πιο πολλά λεφτά στην τσέπη τους και να δίνουν λιγότερα λεφτά στους φωτογράφους».

«Αρχικά δε σκεφτόμουν αν είμαι Έλληνας ή αν είμαι Αυστραλός ή αν είμαι Αμερικανός ή από που έρχομαι. Ήμουν απλώς ένας φωτογράφος που προσπαθούσα να δουλέψω για αυτά τα περιοδικά που θαύμαζα τόσο πολύ, τα οποία από μικρός ήταν η ζωή μου. Για μένα ο τρόπος να καταλάβω τι γινόταν στον κόσμο ήταν μέσα από τη μόδα, τη μουσική, τα ρούχα, τη φωτογραφία… Μέσα από όλα αυτά που έβλεπα σε αυτά τα περιοδικά που θαύμαζα σαν τρελός όταν ήμουν μικρός. Ήταν το Face, η γαλλική Vogue, ακόμη και πιο περίεργα ιταλικά περιοδικά των 80s… Όταν σπούδαζα φωτογραφία και ήθελα να γίνω φωτογράφος μόδας, λοιπόν, κοιτούσα αυτά τα περιοδικά και δεν είχα ποτέ στο νου μου την ιδέα ότι θα δουλέψω για αυτά.

»Οπότε, αυτό που με κάνει περήφανο είναι ότι τελικά δούλεψα για αυτά τα περιοδικά κι όχι από πού ξεκίνησα και που έφτασα. Μακάρι να είχαν συνεχίσει τα περιοδικά να υπάρχουν σε μηνιαία βάση γιατί αυτή η κουλτούρα και αισθητική δεν υπάρχει πλέον.

»Το Self Service ήταν μια μείξη από το The Face και τη Γαλλική Vogue… από τη στιγμή, βέβαια, που τα περιοδικά σταματήσαν να βγαίνουν κάθε μήνα και έβγαιναν κάθε έξι μήνες έγιναν κάτι σαν journals. Εκεί άλλαξε η μόδα κι άλλαξαν αυτά που διάβαζες για τη μόδα, για τη μουσική… μετατοπίστηκε όλη η πληροφορία στο ίντερνετ. Για να είσαι up to date , ωστόσο, δε βοηθάει το ίντερνετ».

«Το Self Service ήταν μεγάλη κίνηση γιατί ήταν ένα περιοδικό που προσπαθούσαν όλοι να συνεργαστούν και η συνεργασία μου με αυτό έγινε με έναν τρόπο που ήταν πολύ organic και μπόρεσα να κάνω κάτι που μου άρεσε πάρα πολύ και το είδανε πολλοί και πάλι μου έδωσε πάλι ένα push»

«Από τις πιο σημαντικές στιγμές στη ζωή μου ήταν σίγουρα όταν πρωτοπήγα στο Λονδίνο. Πάντα το όνειρό μου ήταν να δουλεύω εκεί ή από εκεί. Το πρώτο project που έκανα στο Λονδίνο και μου έδωσε push ήταν για την Isabella Blow και τους Sunday Times που έκανα την Devοn Aoki εξώφυλλο μόδας και αυτό ήταν πολύ σημαντικό γιατί τότε η Isabella Blow ήταν το άτομο που έβαζε somebody in the business. Ο Alexander McQueen και διάφοροι άλλοι που ήταν όλοι αυτής της εποχής πέρασαν από το χεράκι της. Ό,τι αυτή ακούμπαγε γινόταν χρυσό οπότε όλοι οι δημιουργικοί άνθρωποι που ήταν στο Λονδίνο τότε προσπαθούσαν κάπως να συνεργαστούν μαζί της.

»Και μετά πιστεύω ότι το Self Service που έκανα ήταν μεγάλη κίνηση γιατί ήταν ένα περιοδικό που προσπαθούσαν όλοι να συνεργαστούν και η συνεργασία μου με αυτό έγινε με έναν τρόπο που ήταν πολύ organic και μπόρεσα να κάνω κάτι που μου άρεσε πάρα πολύ και το είδανε πολλοί και πάλι μου έδωσε πάλι ένα push».

«Με την Isabella Blow μάλιστα ήταν τρελό γιατί ξεκίνησα να έχω καθημερινή επαφή μαζί της, μιλούσαμε στο τηλέφωνο ώρες, αργά το βράδυ για τα πάντα. Ξέρεις, το πρώτο μισάωρο ήταν για τη δουλειά και τις επόμενες δυόμιση ώρες ήταν για τα προσωπικά της, για τη ζωή μου και ήταν τέτοιο άτομο, τόσο ζεστή και φιλόξενη και δεν έκρυβε τίποτα. Είναι απίθανο να είναι κάποιος τόσο ειλικρινής μαζί σου σε αυτό το επάγγελμα γιατί όλοι το παίζουν και κρύβουν την πραγματικότητά τους ενώ αυτή ήταν τελείως ανοιχτόκαρδη.

»Μου έκανε τρομερή εντύπωση. Και κατάλαβα ότι οι πολύ καλοί σε αυτή τη δουλειά δεν είναι fake γιατί στο τέλος το πιο σημαντικό πράγμα είναι να έχεις πολύ καλές προσωπικές σχέσεις με τους ανθρώπους που συνεργάζεσαι ώστε να νιώθεις ελευθερία να μπορείς να εκφράζεσαι Σε αυτή τη δουλειά, στο τέλος της ημέρας, βγάζεις τον εαυτό σου προς τα έξω».

«Κι εγώ μικρός στη Μελβούρνη το ίδιο έκανα. Αντλούσα έμπνευση από κάθε μεγάλη έκθεση που ερχόταν και πήγαινα να τη δω σαν τρελός. Keith Haring θυμάμαι, Robert Mapplethorpe, Helmut Newton. Με έσπρωξαν να κυνηγήσω αυτό που ήθελα. Ήταν ένα push»

«Η μόδα σήμερα φωτογραφίζεται διαφορετικά και καταναλώνεται διαφορετικά. Οι γενιές αλλάξουν και μαζί τους αλλάζει και η εικόνα. Αλλιώς ήταν τα πράγματα στα 80s, στα 90s ή το 2000. Κάθε δεκαετία έχει κάτι διαφορετικό να δώσει τόσο τεχνικά όσο και φιλοσοφικά, πως οι άνθρωποι σκέφτονται και αποτυπώνουν τη στιγμή της εποχής τους.

»Σίγουρα είναι πολύ πιο loose τώρα. Δε χρειάζεται τόση τεχνική κατάρτιση. Οι μισοί φωτογράφοι μόδας σήμερα δουλεύουν με ένα φλασάκι πάνω στην κάμερα τους. Όχι ότι έχω πρόβλημα με αυτό, υπάρχουν άνθρωποι που το κάνουν καταπληκτικά, αλλά υπάρχουν και πολλοί που το κάνουν επειδή είναι εύκολος τρόπος να βγάλεις μια εικόνα.

»Άλλωστε, δεν είναι μόνο τεχνικό το θέμα, είναι πως η εικόνα μεταφέρει την προσωπικότητα του φωτογράφου -κι όχι μόνο του φωτογράφου, αλλά και της ομάδας που συνεργάζεται. Οι καλοί φωτογράφοι μόδας έχουν ένα σφικτό team ανθρώπων που δουλεύουν και λειτουργούν μαζί, ξέρει ο ένας τον άλλον καλά, ξέρουν ακριβώς τι ζητάει ο ένας από τον άλλον και όσο περισσότερο το κάνει κανείς αυτό με τους ίδιους ανθρώπους δυναμώνει την υπογραφή του σε μια εικόνα.

»Πιστεύω ότι αυτό λείπει από τη μόδα. Στις παλιότερες παραγωγές για τα μεγάλα περιοδικά έβλεπες τα ίδια ονόματα να είναι πάντα μαζί. Το ίδιο team, το ίδιο make-up, styling το ίδιο μοντέλο. Πόσες φορές ο Mario Sorrenti φωτογράφησε την Kate Moss; Ήταν συνταγή επιτυχίας. Ακόμη γίνεται αλλά παλιότερα ήταν πιο οικογενειακή η αίσθηση στη δουλειά».

«Όταν μου είπε ο Νικόλας Βαμβουκλής [ο curator], για την έκθεση Push Plus One στην K. Cole Contemporary Gallery της Λέσβου, αρχικά σκέφτηκα ότι είναι πολύ μακριά. Μετά σκέφτηκα ότι αυτοί που θα το δουν, όμως, θα αντιληφθούν κάτι πολύ διαφορετικό. Γιατί αυτή η δουλειά έχει έρθει από big cities, από Παρίσι, Λονδίνο, Αθήνα, και δεν είναι εικόνες που συνηθίζεται να βλέπεις σε ένα νησί κοντά στην Τουρκία.

»Αυτό που μου αρέσει ότι όποιος θα πάει να δει την έκθεση πριν μπει μέσα στην αίθουσα θα έχει ταξιδέψει, θα έχει οδηγήσει, θα έχει δει βουνά, θα έχεις δει κατσίκια και θα έχει κάνει ένα restart από την πόλη. Φτάνει εκεί και βλέπει εικόνες μόδας σε ένα αρχοντικό, παλιό σπίτι του ’40 και είναι ένα τέλειο contrast -τελείως διαφορετική εμπειρία από το να το δει σε μια γκαλερί της πόλης, που έχει ξαναδείξει εικόνες σύγχρονης τέχνης και μόδας.

»Τελικά λειτούργησε πολύ αυτή η αντίθεση κι εκτός από αυτούς που ταξίδεψαν για να δουν την έκθεση υπάρχουν και οι ντόπιοι που ζουν εκεί. Ο Νικόλας μου λέει ότι έχουν πάει πολλά παιδιά από σχολεία και χάρηκα πολύ. Ελπίζω να δώσει ένα έναυσμα σε όποιον ονειρεύεται να ακολουθήσει τα όνειρά του στη μεγάλη πόλη.

»Κι εγώ μικρός στη Μελβούρνη το ίδιο έκανα. Αντλούσα έμπνευση από κάθε μεγάλη έκθεση που ερχόταν και πήγαινα να τη δω σαν τρελός. Keith Haring θυμάμαι, Robert Mapplethorpe, Helmut Newton. Με έσπρωξαν να κυνηγήσω αυτό που ήθελα. Ήταν ένα push».

EXTRA INFO

Ο Bill Georgoussis (γεν. 1965, Μελβούρνη) είναι φωτογράφος μόδας με έδρα την Αθήνα. Σπούδασε Καλλιτεχνική Φωτογραφία και Κινηματογράφο στο Royal Melbourne Institute of Technology. Ξεκίνησε την επαγγελματική του πορεία στην Ισπανία και, στη συνέχεια, έζησε και εργάστηκε στο Μιλάνο, το Παρίσι, τη Νέα Υόρκη και το Λονδίνο. Το έργο του έχει δημοσιευτεί σε διεθνή περιοδικά όπως τα Arena Homme+, Dazed & Confused, Self Service, i-D, Document Journal, Jalouse, Amica, The Beyond Noise και Purple Fashion.

K-Gold Temporary Gallery
Αγία Παρασκευή, 81102 Λέσβος
6942202222
kgoldtemporarygallery.tumblr.com
@kgoldtemporarygallery

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη K-Gold Temporary Gallery (@kgoldtemporarygallery)

Η K-Gold Temporary Gallery ιδρύθηκε το 2014 στη Λέσβο με σκοπό να φέρει τη σύγχρονη τέχνη κοντά στο ευρύ κοινό μέσα από καινοτόμες πολιτιστικές και εκπαιδευτικές δράσεις. Έχει συνιδρύσει το δίκτυο Miramar για την επαγγελματική ανάπτυξη και την κινητικότητα καλλιτεχνών στην Ευρώπη. Πρόσφατες συνεργασίες περιλαμβάνουν το Ωδείο Αθηνών, το Γαλλικό Ινστιτούτο, τον Δήμο Μιλάνου και τη Mediterranea Young Artists Biennale.