
Σπύρος Πετρουλάκης: «Έφτασα ένα στάδιο πριν ανοίξω τον κάδο για να φάω»
Συνταρακτική εξομολόγηση από τον Σπύρο Πετρουλάκη
Την καρδιά του «άνοιξε» ο Σπύρος Πετρουλάκης. Ο συγγραφέας του «Σασμού» ήταν καλεσμένος το απόγευμα της Τρίτης (6/12) στο «Στούντιο 4» και μίλησε για τη μετεγκατάστασή του από την Αθήνα στην Κρήτη και τις επαγγελματικές του προσπάθειες σε Ρέθυμνο και Χανιά.
Παράλληλα, αναφέρθηκε στις δυσκολίες που αντιμετώπισε όταν αναγκάστηκε να αφήσει τον τόπο που ζούσε 20 χρόνια και να επιστρέψει στην πρωτεύουσα.
«Η Κρήτη ήταν και είναι για μένα ένας μαγνήτης, ο οποίος με τράβαγε από τότε που ήμουν μικρός. Ήταν πάντα ένας πόλος έλξης. Το σκέφτηκα και επιχειρηματικά γιατί ήθελα να ανοίξω ένα γυμναστήριο και δεν είχε ανταγωνισμό. Στην αρχή ήταν λίγο ψυχρό το κλίμα στο Ρέθυμνο. Σε κάποια μέρη πας ξένος και παραμένεις ξένος. Στάθηκα όμως τυχερός. Εκεί παντρεύτηκα, έμεινα μέχρι το 2006 και μετά πήγα στα Χανιά. Τα παιδιά μου γεννήθηκαν στην Κρήτη, η κόρη μου έγινε 17 και ο γιος μου είναι 15», είπε.
Και πρόσθεσε: «Αποφάσισα να φύγω από την Κρήτη για λίγο καιρό για να παίξω μουσική. Στην Αθήνα οι σκηνές ήταν πιο πολλές. Ήμουν αρκετά μεγάλος, γύρω στα 40. Υπήρξαν τεράστιες οικονομικές δυσκολίες με την κρίση, μια οικονομική καταστροφή στις δουλειές. Μου άφησε χρέη. Ήταν πολύ μεγάλη η επιχείρηση. Δεν είχα κάτι άλλο να κάνω και ξεκίνησα τη μουσική. Έπρεπε κάπως να ζήσω».
Επίσης, εξομολογήθηκε: «Μόλις ήρθα στην Αθήνα βρήκα δουλειά ως μουσικός. Ζούσα στο πατρικό μου που ήταν εγκαταλελειμμένο για πολλά χρόνια, σε ένα στρώμα στο πάτωμα, χωρίς ρεύμα. Έφτασα ένα βήμα πριν ανοίξω τον κάδο για να φάω…».
Δείτε ένα απόσπασμα από τη συνέντευξή του
- Κβίτσα Κβαρατσέλια: Santa… Kvaradona
- Ο Τσίπρας αρχίζει τις πολιτικές συγκεντρώσεις: Το οργανωτικό στην πρώτη γραμμή – με το νέο κόμμα ανοίγει και το μητρώο μελών
- Τρεις συλλήψεις για τη δολοφονία Μοσχούρη από την ΕΛ.ΑΣ.
- Η επιτομή του κουλ, αυτοσαρκασμός κι ευφυΐα – Ο Τζορτζ Κλούνεϊ έγινε 65
- Δημογραφικό: Η μεγάλη μεταβολή στο πλήθος των γεννήσεων και μια κρίσιμη παράμετρος
- Η δίκαιη απαίτηση της κοινωνίας για κανονικότητα και δικαιοσύνη δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως «τραύμα»






