Πρόσκληση

To δίλημμα είναι παλιό και το έχουν όλοι οι ηγέτες: να κυβερνούν με βάση τις προεκλογικές τους εξαγγελίες ή τις εκάστοτε επιθυμίες των πολιτών; Να δρουν με βάση τις αρχές τους ή τις δημοσκοπήσεις; Να καθοδηγούν τους πολίτες ή να τους ακολουθούν;

Η Ελλάδα ήταν ανέκαθεν μια χώρα που αγαπούσε τους αυταρχικούς ηγέτες – με εξαίρεση φυσικά τους Τούρκους. Σε ό,τι αφορά τη Ρωσία, ειδικότερα, αυτό που γοήτευε ένα μεγάλο ποσοστό Ελλήνων δεν ήταν τόσο η λογοτεχνία της ή η μουσική της, όσο ο ισχυρός άνδρας του Κρεμλίνου με το παγερό πρόσωπο και τους ευρηματικούς τρόπους εξόντωσης των αντιπάλων του. Ο Πούτιν έχαιρε υψηλής δημοτικότητας όχι λόγω των θρησκευτικών, οικονομικών και πολιτισμικών δεσμών μεταξύ της Ελλάδας και της Ρωσίας, όπως θέλει το γνωστό κλισέ, αλλά επειδή αντιπροσώπευε το «αντίπαλο δέος» – και κάτι τέτοια εμείς τα γουστάρουμε πολύ.

Χρησιμοποιώ τον παρατατικό, αλλά στην πραγματικότητα θα έπρεπε να γράφω στον ενεστώτα: παρά τη φρίκη του πολέμου που παρακολουθούμε, ο Πούτιν εξακολουθεί να είναι συμπαθής σε πολλούς Ελληνες, ενδεχομένως και περισσότερους απ’ όσο δείχνουν οι δημοσκοπήσεις. Εχει έτσι ιδιαίτερη αξία η ταχύτητα και η αποφασιστικότητα με την οποία ο Πρωθυπουργός στάθηκε στο πλευρό του θύματος αυτής της εγκληματικής εισβολής, μη διστάζοντας να στείλει και στρατιωτική βοήθεια στο Κίεβο. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης μπορεί να μην έλαμψε στο θέμα της Συμφωνίας των Πρεσπών, όπου ακολούθησε για προεκλογικούς λόγους την πλειοψηφία της κοινής γνώμης, εδώ όμως βρέθηκε στη σωστή πλευρά της ιστορίας. Κι ας θεωρεί το 70% των πολιτών την απόφασή του «λανθασμένη» και το 63% «επικίνδυνη». Κι ας υποστηρίζει το 65% των πολιτών (και το 41% των ψηφοφόρων της Δεξιάς) ότι η Ελλάδα θα έπρεπε να κρατήσει ουδέτερη στάση.

Ουδέτερη στάση – όταν ισοπεδώνεται μια χώρα.

Το Politico εκφράζει την έκπληξή του γι’ αυτή την επίδειξη πολιτικής τόλμης, επισημαίνοντας σε ρεπορτάζ του ότι στους διαφωνούντες περιλαμβάνονται πολιτικοί της αντιπολίτευσης (ο Γιώργος Κατρούγκαλος μιλάει για «μαξιμαλισμό»), απόστρατοι αξιωματικοί (ένας από αυτούς χαρακτηρίζει την αποστολή οπλισμού στην Ουκρανία «επιζήμια, περιττή και γελοία») και καθηγητές (ο Κωνσταντίνος Φίλης θα ήθελε η Ελλάδα «να ακολουθεί μια πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, να δρα ως γέφυρα ανάμεσα στους πολιτικούς και τα κράτη»). Kαι πού να έβλεπε η δημοσιογράφος το σύνθημα (και τους καλλιτέχνες) της «συναυλίας ειρήνης» της ερχόμενης Τρίτης…

Πολλοί θα πουν ότι ο οπλισμός που εστάλη είναι συμβολικός κι ότι η κυβέρνηση δεν τόλμησε να στείλει τα πυραυλικά συστήματα που της ζήτησαν οι Ουκρανοί. Αλλά και οι συμβολισμοί έχουν τη σημασία τους. Μετά το Κογκρέσο, την Μπούντεσταγκ, τη βρετανική, την ισραηλινή, την ιταλική και – χθες – τη γαλλική Βουλή, δεν ήλθε λοιπόν η ώρα ο Κωνσταντίνος Τασούλας να καλέσει τον συγκινητικής γενναιότητας άνθρωπο που λέγεται Βολοντίμιρ Ζελένσκι να απευθυνθεί και στους έλληνες βουλευτές;