Με την ύφεση να είναι ήδη πραγματικότητα και την αγωνία όλων να είναι πώς δεν θα μετατραπεί σε κοινωνική καταστροφή αξίζει τον κόπο να στοχαστούμε ξανά τι σημαίνει όντως αναπτυξιακή στρατηγική για τη χώρα μας. Και πρέπει να προχωρήσουμε σε αυτό τον αναστοχασμό γιατί πολλές φορές μέχρι τώρα αντιμετωπίσαμε το ζήτημα της ανάπτυξης υπό το πρίσμα της «μαγικής ιδέας».
Με αυτό τον τρόπο είδαμε την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας, το ευρώ ως νόμισμα, την «απελευθέρωση» των αγορών, το ΕΣΠΑ.
Ηταν η αντίληψη ότι απλώς θα υπάρξει μια ιδιαίτερη συνθήκη που θα εκτινάξει την οικονομία. Και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι εν μέρει αυτός ο μηχανισμός λειτούργησε.
Χρήμα ήρθε, μεγάλα έργα έγιναν, κάποιες επενδύσεις έγιναν. Και βέβαια συντηρήθηκαν γύρω από τέτοιες πρακτικές άνθρωποι και κοινωνικές κατηγορίες και όχι πάντα επειδή είχαν πραγματικά «παραγωγική» συμβολή. Ηταν οι εποχές που κυριαρχούσε το «η δουλίτσα να γίνεται».
Σήμερα, όμως, τα πράγματα είναι διαφορετικά.
Γνωρίζουμε ότι ενίοτε οι «μαγικές λύσεις» έχουν και μεγάλο κόστος. Και καταλαβαίνουμε πια ότι αυτό που χρειαζόμαστε είναι μια ενδογενής αναπτυξιακή δυναμική που κυρίως να στηριχτεί στο γεγονός ότι ως χώρα διαθέτουμε ένα εξαιρετικό δυναμικό, τεχνικό και επιστημονικό, έτοιμο να προσφέρει και να βάλει πραγματικά πλάτη.
Σε μια εποχή που το κλειδί είναι να βρίσκεις λύσεις σε πραγματικά προβλήματα και να μπορείς να διαμορφώνεις οικονομικές πρακτικές με μεγάλη προστιθέμενη αξία και δυνατότητα να έχουν πολλαπλασιαστικά αποτελέσματα για την οικονομία, δεν μπορούμε να μιλάμε απλώς με όρους «απορρόφησης» κονδυλίων.
Το κλειδί είναι εκείνη η αναγκαία συνέργεια ανάμεσα στην επιστημονική γνώση, την τεχνολογική καινοτομία και την επιχειρηματικότητα με όραμα και προοπτική.
Τα ελληνικά πανεπιστήμια έχουν και υποδομές που μπορούν να αξιοποιηθούν αλλά και ένα σημαντικό ερευνητικό δυναμικό που θέλει να συμβάλει σε καινοτομίες που να μπορούν να αξιοποιηθούν και να αποτελέσουν τμήμα ενός νέου αναπτυξιακού υποδείγματος.
Το κράτος οφείλει να αντιμετωπίσει αυτή την πρόκληση υπό το αναγκαίο στρατηγικό πρίσμα.
Μυστικά, σχέσεις και συγκρούσεις ξεδιπλώνονται μέσα από τις ζωές τριών ανθρώπων που προσπαθούν να σταθούν ο ένας απέναντι στον άλλον και τελικά απέναντι στον ίδιο τους τον εαυτό.
Πέντε ερωτικές ιστορίες, τοποθετημένες σε διαφορετικές εποχές της Ελλάδας, συνθέτουν το κοινό σύμπαν του έργου «Η Αστερόσκονη», όπου άνθρωποι και χρονικότητες συναντιούνται γύρω από την ίδια ανάγκη για αγάπη και σύνδεση.
Η Δευτέρα 9 Μαρτίου είναι αφιερωμένη στον Αντώνη Καλογιάννη, καθώς το έργο του θα «ζωντανέψει» στη σκηνή του θεάτρου Παλλάς, μέσα από τη μουσική παράσταση «Η φωνή της ψυχής μας».
Σύνταξη
WIDGET ΡΟΗΣ ΕΙΔΗΣΕΩΝΗ ροή ειδήσεων του in.gr στο site σας