Ο σκηνοθέτης Τζέιμς Χιουθ μιλά για τον «Λούκι Λουκ»

Συνήθως μου παίρνει ένα εξάμηνο μέχρι να πω το ναι για μια ταινία. Αυτή τη φορά όμως, όταν ο παραγωγός Ιβ Μαρμιόν μου έκανε την πρόταση για μια μεταφορά του Λούκυ Λουκ, του απάντησα αυθόρμητα «Φυσικά και να την κάνουμε! Θα πρωταγωνιστεί ο Ζαν Ντιζαρντέν και θα τη γυρίσουμε στην Αργεντινή». Μόλις τελείωσε το ραντεβού μας, προβληματίστηκα πραγματικά: “Πώς αποφάσισα να συμφωνήσω τόσο άμεσα;”, σκέφτηκα. Και τότε συνειδητοποίησα ότι τα κόμιξ του Λούκυ Λουκ ήταν πάντα τα αγαπημένα μου, ότι μεγάλωσα στην κυριολεξία μαζί τους. Επίσης ο Ζαν Ντιζαρντέν αντιπροσωπεύει την προσωπική μου εικόνα για τον Λούκυ Λουκ. Όσο για την Αργεντινή, για μένα περιλαμβάνει αυτή τη ρομαντική εικόνα της Αμερικής, το ιδανικό περιβάλλον όπου ο Λούκυ Λουκ θα μπορούσε να περιφέρεται ως μια ρομαντική, μόνη φιγούρα κόντρα στο ηλιοβασίλεμα. Τα είχα βρει όλα με τη μία, ήταν σα να με περίμεναν.

Πάντα οι ταινίες σας θύμιζαν κόμιξ. Μοιάζει επομένως φυσικό που καταλήξατε να κάνετε τη μεταφορά μιας ιστορίας κόμιξ για τη μεγάλη οθόνη.

Γενικά μου αρέσουν πολύ τα κόμιξ. Όπως και μου αρέσει να συγκινούνται οι θεατές όταν βλέπουν μια ταινία μου. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις αισθάνομαι σαν το Μάγο του Οζ, που κινεί τα νήματα. Όταν προσπαθείς να μεταφέρεις ένα κόμικ αυτούσιο στον κινηματογράφο έχεις 150% πιθανότητες το αποτέλεσμα να είναι χειρότερο από το πρωτότυπο. Μεταφέρω σημαίνει βρίσκω την ψυχή του πρωτότυπου έργου και την τοποθετώ σε έναν άλλο κόσμο. Στην περίπτωση του Λούκυ Λουκ, το πρώτο βήμα ήταν να τον κάνουμε αληθινό, να μεταμορφωθεί από σκίτσο-ήρωας σε άνθρωπο. Όπως άλλωστε και όλοι οι υπόλοιποι χαρακτήρες, που ξαφνικά αποκτούν ανθρώπινα χαρακτηριστικά, π.χ. ιδρώνουν, έχουν αγωνίες, αποκτούν φωνή και συγκεκριμένη προφορά. Στη συνέχεια αναρωτηθήκαμε για τα πάντα σχετικά με τη ζωή του Λούκυ Λουκ: πώς λέγεται πραγματικά, ποιοι είναι οι γονείς του, γιατί είναι τόσο αποφασισμένος να προστατεύσει τη Δύση; Διαβάσαμε όλα τα βιβλία αναζητώντας στοιχεία που θα μας βοηθούσαν να χτίσουμε καλύτερα το χαρακτήρα του.

Πώς θα περιγράφατε την ταινία;

Δεν είναι μία παρωδία του Τζον Φορντ ή του Σέρτζιο Λεόνε. Θα έλεγα ότι είναι μία «κωμική γουέστερν περιπέτεια». Πιστεύω ότι στη Γαλλία δεν έχουμε αρκετούς ήρωες και η συγκεκριμένη ταινία ήταν μία μεγάλη ευκαιρία για να δημιουργήσουμε έναν. Αυτό για μένα ήταν πολύ σημαντικό.

Γιατί δεν επιλέξατε να μεταφέρετε ένα συγκεκριμένο βιβλίο Λούκυ Λουκ;

Κανένα από τα βιβλία δεν περιέχει όλες τις πληροφορίες που θέλαμε να δώσουμε για τον Λούκυ Λουκ – την ιστορία του, τα μυστικά του, τα παιδικά του χρόνια. Όταν η εταιρεία παραγωγής UGC μου είπε ότι εξασφάλισε τα δικαιώματα για όλες τις περιπέτειες του Λούκυ Λουκ, διέκρινα ότι είχαμε μια μοναδική ευκαιρία να γράψουμε ένα σενάριο με όλες τις απαντήσεις για το χαρακτήρα και να συμπεριλάβουμε τις καλύτερες στιγμές από τις περιπέτειές του: να έχουμε τον Μπίλι δε Κιντ, την Καλάμιτι Τζέιν, τον Πατ Πόκερ και τον Τζέσι Τζέιμς στην ίδια ταινία. Επίσης μπορούσαμε να συμπεριλάβουμε στο έργο κλασικά θέματα των γουέστερν – το οικογενειακό μυστικό, την προδοσία, την εκδίκηση. Ήταν λοιπόν διπλό πλεονέκτημα να χρησιμοποιήσουμε τη δομή των γουέστερν και να συμπεριλάβουμε στοιχεία από όλα τα βιβλία “Λούκυ Λουκ”, για να αποδώσουμε καλύτερα τον κόσμο που δημιούργησε ο Μορίς.

Πώς καταφέρατε να αποτυπώσετε κινηματογραφικά αυτόν τον κόσμο;

Δουλέψαμε πολύ σε ενδυματολογικό επίπεδο: εξισορροπήσαμε υφές και χρώματα, χρησιμοποιήσαμε την πατίνα του χρόνου πάνω στα ρούχα για να τοποθετήσουμε τον ήρωα μας στο ιστορικό του πλαίσιο και να μάθουμε την ιστορία του. Ο Λούκυ Λουκ “φοράει” στην κυριολεξία την ιστορία του, με τα χιλιομπαλωμένα του ρούχα, τις πολυφορεμένες μπότες του, το τεράστιο καπέλο του. Επίσης ο Μορίς έπαιζε πολύ με τις αναλογίες στο έργο του (π.χ. ψιλόλιγνοι ήρωες με μεγάλα καπέλα ή μικρόσωμοι με μεγάλα κεφάλια) και έπρεπε να βρούμε ένα κινηματογραφικό ισοδύναμο σε αυτό. Εκμεταλλευτήκαμε το θέμα των αναλογιών και στα σκηνικά, που από τη μία υπακούν στην ιστορική αλήθεια του Φαρ Ουέστ, από την άλλη όμως είναι ελαφρώς παραμορφωμένα και τα χρώματα τους παραπέμπουν στο κόμικ – διαφορετικά, η ταινία θα θύμιζε συνηθισμένο γουέστερν.

Πώς χειριστήκατε το θέμα των ειδικών εφέ;

Έπρεπε οπωσδήποτε να μείνουμε πιστοί στην ιστορική περίοδο που περιγράφει το έργο, δηλαδή το 1869, όταν κατασκευάστηκε ο σιδηρόδρομος που ένωνε τις ανατολικές με τις δυτικές Ηνωμένες Πολιτείες. Επομένως τα ειδικά εφέ έπρεπε να παραμείνουν ουσιαστικά αόρατα, ώστε να μην αποσπούν το θεατή από τη δράση και να μη μαρτυρούν ότι η ταινία γυρίστηκε σήμερα. Επίσης, για να είναι το θέαμα ακόμη πιο αληθοφανές, πολλά από τα εφέ, όπως για παράδειγμα οι εκρήξεις, έγιναν ζωντανά.

Το σάουντρακ λειτουργεί ιδανικά με το έργο…

Το σάουντρακ καθρεφτίζει το περιβάλλον του “Λούκυ Λουκ”, τη συνάντηση δύο εντελώς διαφορετικών κόσμων: της Αμερικάνικης Δύσης με τη Γαλλική κουλτούρα. Βρίσκεται ανάμεσα σε δύο ηπείρους, κι έτσι έχουμε από τη μία ηρωικά θέματα κι από την άλλη θέματα που παραπέμπουν στην εξέλιξη της δύσης: hard rock, μεξικάνικα… Ήμουν τυχερός που από την πρώτη μου ταινία συνεργάστηκα με τον Μπρουνό Κουλέ, που καταλαβαίνει ακριβώς τι ταιριάζει μουσικά με το κάθε έργο μου.

Τι θα θέλατε να αισθανθεί ο Μορίς εάν μπορούσε να δει την ταινία σας;

Θα ήθελα, καθώς έβγαινε από τον κινηματογράφο, να ένιωθε σα να είχε μόλις διαβάσει ένα κόμικ του. Θα ήθελα πολύ να θεωρούσε την ταινία μου μία πιστή μεταφορά του έργου του. Με άλλα λόγια, θα ήθελα να ένιωθε περήφανος. Για μένα αυτό το φιλμ είναι κάτι πολύ προσωπικό, σαν ένα παιδικό όνειρο που έγινε πραγματικότητα.