2

Θέμα ίσως και λίγων ωρών είναι πλέον η ανακοίνωση της συμφωνίας του Μίκαελ Σουμάχερ με την Mercedes GP, που θα δει τον Γερμανό θρύλο να πραγματοποιεί μια θεαματική επιστροφή στην F1 την ερχόμενη σεζόν, στα 41 του χρόνια. Όπως αναφέρουν τα μεγάλα ευρωπαϊκά ΜΜΕ, ο Σούμι έβαλε την υπογραφή του σε μονοετές συμβόλαιο συνεργασίας με την περσινή πρωταθλήτρια (ως Brawn GP) την Τρίτη, το οποίο υπολογίζεται ότι θα του αποφέρει 7 εκ. ευρώ.

Ο επτά φορές παγκόσμιος πρωταθλητής θα έχει ως team mate τον Νίκο Ρόσμπεργκ, συνθέτοντας μια γερμανική dream team στο grid του 2010.

Η τελευταία συμμετοχή του σε GP ήταν στην Βραζιλία το 2006 με μονοθέσιο της Ferrari, στην οποία μετά την απόσυρσή του, εργάστηκε ως ειδικός σύμβουλος.

Αν και τον περασμένο Σεπτέμβριο είχε ανακοινωθεί ότι θα ανανέωνε το συμβόλαιό του με την Scuderia, τελικά προτίμησε να φορέσει ξανά την αγωνιστική του φόρμα, αποδεχόμενος την σχετική πρόταση της Mercedes.

Εκεί θα έχει την ευκαιρία να δουλέψει ξανά με τον Ρος Μπρον, ο οποίος βρισκόταν στο πλευρό του και στους επτά τίτλους που κατέκτησε, δύο με την Benetton (1994, 1995) και πέντε με την Ferrari (2000-2004).

Ο Σουμάχερ είχε δώσει τα χέρια με τους ανθρώπους της Mercedes GP εδώ και περίπου δύο εβδομάδες, ωστόσο περίμενε τα αποτελέσματα των ιατρικών εξετάσεων ώστε να βεβαιωθεί ότι ο αυχένας του είναι 100% εντάξει μετά τον τραυματισμό που είχε πέρυσι, πριν πει το οριστικό ναι στην γερμανική ομάδα.

Ο τραυματισμός αυτός είχε σταθεί η αιτία για να ματαιωθεί η επιστροφή του Σούμι στους αγώνες με την Ferrari το περασμένο καλοκαίρι, όταν επρόκειτο να αντικαταστήσει τον τραυματία Φελίπε Μάσα ως το τέλος της σεζόν 2009.


Οι μεγάλες στιγμές του «Σούμι» μέχρι… την επόμενη

1990: Κατακτά τον τίτλο στο γερμανικό πρωτάθλημα Formula 3.

1991: Κάνει ντεμπούτο στη Formula 1 με τη Jordan, αλλά «μετακομίζει» στη Benetton μετά από ένα αγώνα. Συγκεντρώνει τέσσερις βαθμούς στο πρωτάθλημα των οδηγών.

1992: Κατακτά τη νίκη στο βελγικό γκραν πρι και την τρίτη θέση στο πρωτάθλημα των οδηγών με τη Benetton.

1994: Κατακτά το πρώτο πρωτάθλημα οδηγών της καριέρας του, την ώρα που «σηκώνει» μεγάλες συζητήσεις η σύγκρουσή του με τον -αντίπαλό του για τον τίτλο- Ντέιμον Χιλ στον τελευταίο αγώνα της σεζόν.

1995: Κατακτά για δεύτερη φορά τον τίτλο των οδηγών με τη Benetton.

1996: «Μετακομίζει» στη Ferrari και αρχίζει η μακρά διαδικασία για τη «μεταμόρφωση» της ομάδας. Κατακτά την τρίτη θέση στο πρωτάθλημα των οδηγών.

1997: Κατακτά τη δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα των οδηγών, αλλά ακυρώνεται, μετά τη σύγκρουσή του με τον -μετέπειτα πρωταθλητή- Ζακ Βιλνέβ στον τελευταίο αγώνα της χρονιάς.

1998: Διεκδικεί τον τίτλο των οδηγών στον τελευταίο αγώνα της σεζόν, αλλά εγκαταλείπει στο γκραν πρι της Σουζούκα και χάνει το πρωτάθλημα από τον Μίκα Χάκινεν.

1999: Εχει ατύχημα στο βρετανικό γκραν πρι και σπάει το πόδι του. Επιστρέφει στο γκραν πρι της Μαλαισίας και βοηθάει τη Ferrari να κατακτήσει το πρώτο της πρωτάθλημα στους κατασκευαστές από το 1983.

2000: Εως το 2002 κατακτάει τρία συνεχή πρωταθλήματα στους οδηγούς και «ξαναγράφει» τα βιβλία των ρεκόρ του αθλήματος. Ισοφαρίζει το ρεκόρ των πέντε τίτλων του Χουάν Μανουέλ Φάνγκιο και βοηθάει τη Ferrari να κατακτήσει και τις τρεις χρονιές το πρωτάθλημα στους κατασκευαστές.

2003: Πιέζεται έντονα από τους Χουάν Πάμπλο Μοντόγια και Κίμι Ραϊκόνεν, μετά την κακή αρχή του στη σεζόν, αλλά κάνει την αντεπίθεσή του και κατακτά το έκτο πρωτάθλημα οδηγών της καριέρας του στο γκραν πρι της Ιαπωνίας, το οποίο είναι το τελευταίο της χρονιάς.

2004: Κατακτά με άνεση το έβδομο πρωτάθλημα οδηγών της καριέρας του, καθώς σημειώνει 13 νίκες στους 18 αγώνες της χρονιάς. Εγκαταλείπει μόλις μια φορά, στο Μονακό, μετά την πολυσυζητημένη σύγκρουσή του με τον Χουάν Πάμπλο Μοντόγια και ενώ το αυτοκίνητο ασφαλείας βρίσκεται στην πίστα.

2005: Τελικά χάνει το «στέμμα» του, καθώς η F2005 και τα ελαστικά της Bridgestone δεν μπορούν να συναγωνιστούν τις Renault και McLaren. Η μοναδική νίκη της χρονιάς έρχεται στο γκραν πρι των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου «σημαδεύτηκε» από την αποχώρηση των μονοθεσίων που χρησιμοποιούσαν ελαστικά Michelin. Συνεχίζει να κυριαρχεί έναντι του «ομόσταυλού» του, Ρούμπενς Μπαρικέλο, καταλαμβάνει την τρίτη θέση στην κατάταξη των οδηγών και βοηθάει τη Ferrari να καταλάβει την ίδια θέση στο πρωτάθλημα κατασκευαστών.

2006: Υστερα από το ιταλικό γκραν πρι ανακοινώνει ότι η τρέχουσα σεζόν θα είναι η τελευταία του, ωστόσο δεν καταφέρνει να στεφθεί για όγδοη φορά στην καριέρα του παγκόσμιος πρωταθλητής. Χάνει τον τίτλο στην Ιαπωνία, όταν εγκαταλείπει στον 39ο γύρο, με αποτέλεσμα ο Φερνάντο Αλόνσο να αποκτήσει προβάδισμα 10 βαθμών. Θέλει νίκη στη Βραζιλία, στον τελευταίο αγώνα της χρονιάς, και παράλληλα να μη βαθμολογηθεί ο οδηγός της Ρενό, προκειμένου να επιστρέψει στην κορυφή, αλλά τερματίζει τέταρτος, ενώ ο Αλόνσο παίρνει τη δεύτερη θέση. Σημειώνει επτά νίκες στη διάρκεια της σεζόν και βοηθάει τη Ferrari να πάρει τη δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα των κατασκευαστών.

2006: Μετά την απόσυρση του από τους αγώνες αναλαμβάνει την θέση του συμβούλου στην Ferrari.

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ,www.sport.gr,ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ειδήσεις Σήμερα: