Νίκος Στεφάνου

Στην έκθεση παρουσιάζονται έργα από όλες τις φάσεις της καλλιτεχνικής δημιουργίας του Νίκου Στεφάνου, από τα πρώτα έργα της δεκαετίας του 1950 έως σήμερα. Στον εκθεσιακό χώρο δεσπόζουν τα έργα με θέματα από το εργοστάσιο του Γκαζιού, εμπνευσμένα από τις παιδικές του μνήμες και τις επισκέψεις του εκεί, όπου εργαζόταν ο πατέρας του• παρουσιάζονται επίσης οι Αλογάνθρωποι, οι Νεκρές Φύσεις, τα Αρχαία Δωμάτια, οι Αρχαιότητες και τα πιο πρόσφατα Φανταστικά Τοπία, που εμφανίζονται από το 1995 και μετά.

Η ανάμειξη πραγματικών και ονειρικών καταστάσεων και η έντονη μεταφυσική διάθεση είναι δύο από τα βασικά γνωρίσματα της ζωγραφικής του, η οποία είναι παραστατική, χωρίς όμως να δεσμεύεται από την ανάγκη της πιστής καταγραφής της πραγματικότητας. Εξπρεσιονιστικά, ρεαλιστικά και υπερρεαλιστικά στοιχεία, μεταφυσική διάθεση και υποδόριος αυτοσαρκασμός αναμιγνύονται με αρμονικό τρόπο, προκαλώντας στον θεατή αισθήματα τρυφερότητας και νοσταλγίας.

Παράλληλα με τα ζωγραφικά έργα, στην έκθεση συμπεριλαμβάνονται σκηνικά, κατασκευές και άλλα αντικείμενα από την πολύχρονη εργασία του στο θέατρο. Επίσης παρουσιάζονται γλυπτά και σχέδια, ενώ σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο θα προβάλλεται οπτικοακουστικό υλικό από τη ζωή και το έργο του καλλιτέχνη.
Τα έργα προέρχονται από Μουσεία, ιδιωτικές συλλογές και από την προσωπική συλλογή του δημιουργού. Την επιμέλεια της έκθεσης έχει ο Νίκος Στεφάνου σε συνεργασία με τον Διονύση Φωτόπουλο.

Την πλήρως τεκμηριωμένη έκδοση που συνοδεύει την έκθεση επιμελήθηκε και σχεδίασε με ιδιαίτερη ευαισθησία ο Αλέξης Βερούκας και περιλαμβάνει κείμενα των: Ελένης Βακαλό, Άγγελου Δεληβορριά, Χάρη Καμπουρίδη, Ίριδας Κρητικού, Γιάννη Μιγάδη, Γιάννη Μόραλη, Γιώργου Μπαχά, Αλέξιου Σαββάκη, Βασίλη Σπεράντζα, Νίκου Στεφάνου, Αθηνάς Σχινά, Αλέκου Φασιανού.

Ο Νίκος Στεφάνου γεννήθηκε στον Πειραιά το 1933. Από τα 17 του χρόνια άρχισε να εργάζεται στο θέατρο ως ζωγράφος στην εκτέλεση σκηνογραφιών για το ελεύθερο θέατρο της Αθήνας, την Λυρική σκηνή και το Εθνικό Θέατρο, αλλά και για κινηματογραφικές παραγωγές. Το 1960, με υποτροφία της γαλλικής κυβέρνησης, πραγματοποίησε ελεύθερες σπουδές θεάτρου στο Παρίσι, ενώ συγχρόνως παρακολούθησε μαθήματα λιθογραφίας στην École des Beaux-Arts.
Μέχρι το 1970 είχε την απόλυτη ευθύνη του σχεδιασμού των κατασκευών και της ζωγραφικής εκτέλεσης των σκηνογραφιών όλων των έργων που παρουσιάστηκαν στην Εθνική Λυρική Σκηνή και στο Εθνικό Θέατρο.
Από το 1962 περίπου και μέχρι το 1967 εγκαταστάθηκε και δούλεψε, μαζί με τον Αλέκο Φασιανό και τον Βασίλη Σπεράντζα, στο κοινό τους ατελιέ στην Καλλιθέα. Ο κοινός αυτός χώρος συνάντησης, επικοινωνίας και εργασίας, επηρέασε σημαντικά, για μια ολόκληρη δεκαετία, όχι μόνο το έργο των τριών καλλιτεχνών, αλλά και πολλών άλλων συναδέλφων τους.