xx

Πόσο εύκολο είναι σήμερα ένα pop ή rock συγκρότημα να δημιουργήσει ένα φρέσκο, νέο ήχο χρησιμοποιώντας ήδη δοκιμασμένες πρώτες ύλες; Ρητορικό το ερώτημα.
Προφανώς είναι πολύ πολύ δύσκολο. Αυτό ακριβώς είναι που κάνει τόσο εξαιρετική την περίπτωση των The xx, του τετραμελούς βρετανικού συνόλου με μέλη τους Romy Madley Croft (κιθάρα), Oliver Sim (μπάσο), Baria Qureshi (κίμπορντς/κιθάρα) και Jamie Smith (προγραμματισμός/σαμπλ).
Η συνταγή των The xx δεν περιλαμβάνει εξωτικά υλικά. Εκείνο που κάνει το αποτέλεσμα τόσο πικάντικο και ξεχωριστό είναι στην πραγματικότητα η χημεία η οποία υπάρχει μεταξύ των μελών και η διάθεση –το όραμα, πιο σωστά– για δημιουργία διαφορετικής μουσικής, που μόνο σε ανθρώπους με τόσο νεαρή ηλικία μπορεί κανείς να εντοπίσει.
Πρόκειται για μια παρέα εικοσάρηδων, που ανέπτυξε ιδιαίτερους δεσμούς ήδη από τα μαθητικά χρόνια στο Elliott School του νοτιοδυτικού Λονδίνου (κοιτίδα, επίσης, των συνόλων Four Tet, Burial και Hot Chip), γεγονός που συνεισφέρει στην ανάπτυξη ενός ηχητικού προφίλ πολύ πιο κατασταλαγμένου από εκείνο που θα περίμενε κανείς να συναντήσει σε ένα ντεμπούτο άλμπουμ. Ρόλο-κλειδί στη μουσική πρόταση των The xx παίζει το ντουέτο της Croft με τον Sim, ειδικά σε ό,τι αφορά τα φωνητικά: μια μοντέρνα εκδοχή της πρακτικής «call and response», του χαλαρού «διαλόγου» μεταξύ των ερμηνευτών, οι ρίζες της οποίας ανάγονται στη γέννηση των blues.
Οι στίχοι, σε δεύτερο πρόσωπο, απευθύνονται σε ένα απροσδιόριστο (ιδεατό;) ερωτικό ταίρι με αμεσότητα, εξομολογητική διάθεση, μελαγχολία σε κάποια σημεία, αλλά και ωριμότητα αντιστρόφως ανάλογη με το νεαρό της ηλικίας. Ο ήχος δεν φοβάται να πάρει ρίσκα. Μια όχι συνηθισμένη επιλογή για τη σκηνή της εναλλακτικής rock και pop μουσικής είναι η απουσία ντράμερ.
Το ρόλο της ρυθμικής ραχοκοκαλιάς παίζουν ντραμ-μασίν και ηλεκτρονικά μπιτ, με επιμελητή τον Smith, ο οποίος έχει επίσης καθήκοντα παραγωγού. Το μπάσο του Sim παρακολουθεί την ηλεκτρονική μετρονομία με μια ευπρόσδεκτα παιχνιδιάρικη διάθεση, χωρίς να φοβάται –ή μάλλον επιδιώκοντας– να παρεκκλίνει από τα αναμενόμενα και τα πεπατημένα.
Το αποτέλεσμα είναι ένα ηχητικό πλαίσιο με αναφορές στα rhythm & blues (οι The xx έχουν διασκευάσει Aaliyah και Womack & Womack), στο trip-hop και στο dubstep, το οποίο περιβάλλει μια τολμηρή, πολυδιάστατη indie-pop εικόνα που συχνά φέρνει στο νου το ταυτόχρονα χαλαρό και επεξεργασμένο ύφος των Young Marble Giants, με «στεγνά» κιθαριστικά ριφ αλά Glasvegas ή Cure, και με ονειρική ατμόσφαιρα αλά Mazzy Star. Έχουν, λοιπόν, οι The xx τα φόντα να γίνουν ένα νέο μεγάλο όνομα;
Να σπρώξουν την πρωτότυπη και αντισυμβατική μουσική τους πρόταση από το ημίφως της εναλλακτικής σκηνής στους προβολείς του κύριου ρεύματος;
Κάτι τέτοιο δεν μπορεί παρά να είναι πολύ δύσκολο αυτές τις ημέρες του ετεροκαθορισμένου «κοινού γούστου», της δικτατορίας των playlist, της οχύρωσης πίσω από τη μουδιασμένη συνήθεια του οικείου.
Ποτέ όμως δεν ξέρεις. Ας θυμηθούμε τους Radiohead του «Kid A».

Για βίντεο και ηχητικά αποσπάσματα: http://www.thexx.info/.
Οι xx στο MySpace: http://www.myspace.com/thexx.