Το μοναστήρι του δράκου

Η παραμυθοποιημένη ιστορία του παραμυθιού περιδιαβαίνει με συγκεκριμένα ιστορικά στοιχειά την ιστορία της πτώσης του Πειραια από την αρχαιότητα στους Ρωμαίους για να περάσει στη Βυζαντινή περίοδο και μετά ξανά σε σειρά άλλων χεριών κατακτητών για αιώνες κρατώντας όμως την θύμηση τη μνήμη στην δρακόντεια φύση της ψυχής του… εκεί η ιστορία ενός μοναστηριού του Πειραιά θα στηριχθεί στα αρχαία απομεινάρια της ενός λαμπρού λιμανιού Θα αγκαλιάσει τις ζωές και ψυχές όσων έζησαν εκεί τα χρόνια της Βενετικής και Τουρκικής Κατοχής.

Θα είναι το πρώτο κτήριο που θα αντικρίσει ο Οθωνας ερχόμενος στην ελεύθερη Ελλάδα. Στο γκρεμισμένο του ιερό θα γίνει η ορκωμοσία του πρώτου δημάρχου και δημοτικού συμβουλίου του Πειραιά. Εξ αιτίας του λιονταριού δράκου που έστεκε στην είσοδο του λιμανιού το ονόμασαν Μοναστήρι του δράκου, αυτό τον δράκο πολλοί θα συναντούν μέχρι τις μέρες μας στον Άγιο Σπυρίδωνα του Πειραιά…

Η Μαρίνα Πετρή προλογίζοντας το βιβλίο αυτό γράφει:

Ο δικός μου Πειραιάς και ο Άγιος Σπυρίδωνας.
Οπως όλοι οι νησιώτες μετοίκησαν κάποτε στον Πειραιά, ειδικά μετά τους σκληρούς πολέμους που άφηναν ερειπωμένες και ανέλπιδες τις επαρχίες και τα νησιά, έτσι και η οικογένειά μου μετά τον πόλεμο του ’40 και την ανηλεή Κατοχή ήρθε να βρει την τύχη της στον Πειραιά.

Μετοίκηση δεν έκαναν μόνο οι φτωχοί άνθρωποι της εποχής εκείνης, αλλά κυρίως οι μορφωμένοι και με κάποιο κοινωνικό επίπεδο μεγαλοαστικής τάξης καθώς οι κατεστραμμένες μικρές ή μεγάλες επαρχίες δεν έδιναν έδαφος για την ανάπτυξη των πνευματικών ανθρώπων εκτός από μια υποτυπώδη βασική κτηνοτροφία και αγροτική ζωή.

Ετσι, ο Πειραιάς εμπλουτίστηκε από ένα μωσαϊκό ανθρώπων με διαφορετικές τοπικές κουλτούρες, αλλά και ένα ανεβασμένο πνευματικό επίπεδο. Με αυτό το ανθρώπινο δυναμικό, μέσα σε δύο δεκαετίες, το λιμάνι του Πειραιά άρχισε να παίρνει τη σκυτάλη από το μέχρι τότε πρώτο λιμένα της χώρας μας τη Σύρο και να γίνεται γνωστό ανά τον κόσμο. Ομαδικά και προσωπικά, οικογένειες και άτομα έγραψαν μαζί τη δική του ιστορία.

Σαν παιδί της δεκαετίας του ’60 έζησα το ζενίθ της οικονομικής του ανάπτυξης. Μια πόλη με παλιά ακόμη νεοκλασικά σπίτια, αυλές, μεταλλικές στριφτές σκάλες που μάζευαν τις γυναίκες το απόγευμα σε μια ανάπαυλα για ένα καφεδάκι, τους άντρες στα καφενεία, μια αγορά που ακόμη τα πεσκέσια και τα αποδοσίδια έφταναν από τα νησιά και την επαρχία με τρόφιμα και τοπικές γνήσιες γεύσεις για να γεμίσουν τα τραπέζια μας.

Ομως, ποιος μπορεί να σε μάθει την ιστορία εκτός από το στόμα και την αγκαλιά μιας γιαγιάς; Στη δική μου περίπτωση ήταν η γιαγιά η Μαρινέτα (Μαρίνα) Απεσάκη, το σόι Σιγάλα, από τη Μύκονο, μέσα από το σπίτι της οδού Ζαννή, που με κόπο και εργασία αλλά και τη σοφία της οικονομίας και οικογενειακής διαχείρισης με τον παππού μου τον καπτα-Μαθιό έχτισαν με μια μοναδική διαχρονική αισθητική.

Έτσι έμαθα την ιστορία του κάθε δρόμου και των κατοίκων της πόλης μαζί με την ηθική και τη γαλουχία μέσα από τους ιερούς ναούς που κρατούσαν τον κόσμο δεμένο και με επικοινωνία. Τα χρόνια και οι πόλεις έγιναν μοντέρνα κι εγώ με τη σειρά μου σαν νησιώτισσα και θρέμμα λιμανιών, ταξίδεψα και έζησα για σπουδές και καριέρα στο Λονδίνο και το Βερολίνο.

Σαν γύρισα αυτό το σπίτι και λιμάνι παράλληλα με τη Μύκονό μου με κράτησαν για να αποδώσω στη χώρα μου. Κάποτε πέρασα μια μεγάλη ψυχική δυσκολία. Η γιαγιά μου το στήριγμα της ζωής μου είχε πεθάνει και κάποια Πειραιώτισσα μου είπε:
– Πήγαινε στον Αγιο Σπυρίδωνα.

Δεν ήταν ο ναός της γειτονιάς μου, όμως με έναν αόρατο τρόπο βρήκα εκεί έναν πνευματικό ιερέα που με βοήθησε. Έβλεπα από τότε τον περαστικό κόσμο να σταματά και να μπαίνει για ένα κερί, μια προσευχή, μια ευχή ιερέα και όπως δεν είναι τίποτα τυχαίο γράφοντας για τα εκατόν εβδομήντα χρόνια του Πειραιά το παιδικό βιβλίο «Ο Πειραιούλης», ανακάλυψα την ιστορική σημασία του ναού του Αγίου Σπυρίδωνα.

Ο ναός αυτός έχει τη γηραιότερη ηλικία σαν ιστορία, έχει ανακουφίσει και δώσει ελπίδες σε όλους όσοι πέρασαν από την πόλη αυτή, μια πόλη μαγική…

Οπως θα δείτε στις σελίδες του βιβλίου ο ναός του Αγίου Σπυρίδωνα είναι η καρδιά και η ψυχή του Πειραιά.