Οικείο ή καινούργιο; Βασανιστικό το δίλημμα. Το οικείο φαίνεται εκ πρώτης όψεως να πλεονεκτεί. Πριμοδοτείται ολοφάνερα από την άμεση συμβολή του στη διαμόρφωση ενός περιβάλλοντος ασφάλειας, που είναι μία από τις βασικότερες ανάγκες της ύπαρξης. Έχει όμως και το καινούργιο τη χάρη του, τη γοητεία της εξαίρεσης από τον κανόνα, ειδικότερα μάλιστα έτσι όπως ενσωματώνει […]
Οικείο ή καινούργιο; Βασανιστικό το δίλημμα. Το οικείο φαίνεται εκ πρώτης όψεως να πλεονεκτεί. Πριμοδοτείται ολοφάνερα από την άμεση συμβολή του στη διαμόρφωση ενός περιβάλλοντος ασφάλειας, που είναι μία από τις βασικότερες ανάγκες της ύπαρξης. Έχει όμως και το καινούργιο τη χάρη του, τη γοητεία της εξαίρεσης από τον κανόνα, ειδικότερα μάλιστα έτσι όπως ενσωματώνει την υπόσχεση -ή τουλάχιστον την προσδοκία- της προόδου. Προφανώς, αν όλοι ψήφιζαν «οικείο» και κανείς «καινούργιο», δεν θα υπήρχε επιστήμη ούτε πολιτισμός. Με τέτοιες σκέψεις στο νου βρεθήκαμε από πολύ νωρίς να περιδιαβαίνουμε τον κόσμο των ήχων και της τέχνης-των-ήχων σε αναζήτηση όχι των σουξέ αλλά της ριζοσπαστικής δημιουργίας. Θέλει σθένος βέβαια για να αφήσεις την ασφαλτοστρωμένη λεωφόρο και να αρχίσεις να ανηφορίζεις στα καλντερίμια, αλλά τη στιγμή εκείνη που διακρίνεις μέσα στις λάσπες το κρυμμένο καλλιτεχνικό διαμάντι η αποζημίωση είναι ανεκτίμητη. Πόσω δε μάλλον σε περιπτώσεις σπάνιες, αιφνιδιαστικές και απολαυστικές όπως αυτή του άλμπουμ «Stolen From Strangers», που το διαμάντι είναι πολλών καρατίων και άψογα κατεργασμένο. Δημιουργός του είναι ο Jun Miyake, Ιάπωνας τρομπετίστας, συνθέτης και ενορχηστρωτής, το πλούσιο βιογραφικό του οποίου περιλαμβάνει σπουδές στο πλάι του διάσημου συμπατριώτη του τρομπετίστα Terumasa Hino (1942-) και στο φημισμένο Berklee College of Music της Βοστόνης, πολυβραβευμένη καριέρα στη σύνθεση μουσικής για διαφημίσεις, καθώς επίσης και για παραστάσεις θεάτρου και μπαλέτου, 25ετή δράση στην jazz σκηνή του Τόκιο, κυκλοφορία του ντεμπούτο άλμπουμ του το 1983 («Jun Night Love», TDK Records), σύμπραξη με τον παραγωγό Hal Willner στο «Entropathy» (1993, Sony), δισκογραφικές συνεργασίες με καλλιτέχνες όπως οι Ron Carter, Al Foster, Michael Brecker, David Sanborn, καθώς και με την αφρόκρεμα των Ιαπώνων δημιουργών της jazz. Στο «Stolen From Strangers» η δημιουργική φλέβα του Miyake αποδεικνύεται πυρετώδης και εξαιρετικά γόνιμη επενδύοντας κυρίως σε μια σύνθεση αντιθέτων: avant-garde, γρηγοριανοί ψαλμοί, trip hop, γαλλικό chanson, tango, jazz, ψήγματα από την αραβική, την ινδική, τη λατινοαμερικανική και την ασιατική μουσική παράδοση. Το αποτέλεσμα είναι μουσική που αβίαστα δίνει ένα νέο, όχι απλώς επαρκή, αλλά πλήρη ορισμό του ωραίου. Συστατικά της μαγικής συνταγής αποτελούν συνεργασίες με τους Arto Lindsay (φωνητικά, κιθάρα, στίχοι), Vinicius Cantuaria (κιθάρα, κρουστά), Sanseverino (φωνητικά, στίχοι), Arthur H. (φωνητικά, στίχοι), Lisa Papineau (φωνητικά, στίχοι), Dhafer Youssef (ούτι, φωνητικά), Peter Scherer (πιάνο) και αξιοποίηση οργάνων όπως τούμπα, τσέλο, ούτι, μαντολίνο, συμμετοχή χορωδίας και συμφωνικής ορχήστρας από τη Βουλγαρία, και μια πλούσια παλέτα από ήχους ηλεκτρονικών και ακουστικών κρουστών.