The Magic Position – Κριτική

Ο τραγουδοποιός, τραγουδιστής και βιολονίστας Patrick Wolf δεν είναι νέο πρόσωπο στη μουσική σκηνή. Κάθε άλλο. Παρά τη νεαρή του ηλικία (γεννήθηκε το 1983 στο Κάουντι Κορκ της Ιρλανδίας), έχει ήδη στο ενεργητικό του τρία άλμπουμ και ένα πλούσιο ιστορικό περιοδειών και ζωντανών εμφανίσεων.
Έδειξε από νωρίς την αγάπη του για τον κόσμο των ήχων και την έφεσή του στον πειραματισμό, αξιοποιώντας φτηνό εξοπλισμό από το εμπόριο αλλά και φτιάχνοντας ο ίδιος περίπλοκες κατασκευές, όπως ένα theremin (το πρώτο πλήρως ηλεκτρονικό μουσικό όργανο που εφευρέθηκε το 1919). Στα 14 ήταν ήδη μέλος της pop-art κολεκτίβας Minty. Στα 16, ενώ απολάμβανε το φλερτ της pop με το θόρυβο, με όχημα το σύνολο Maison Crimineaux, γνώρισε στο Παρίσι τον Capitol K, ο οποίος πίστεψε στο ταλέντο του και τον βοήθησε να κυκλοφορήσει το πρώτο του άλμπουμ, με τίτλο «Lycanthropy» (2003). Ήταν μια αυτοβιογραφική αναδρομή στις χαρές και στις λύπες της εφηβείας του, όπου για πρώτη φορά παρουσίαζε ως ολοκληρωμένη ηχητική πρόταση ένα συγκερασμό των ευαισθησιών της folk με τα μπιτ της ηλεκτρονικής μουσικής.
Αμέσως μετά ο Wolf παρακολούθησε μαθήματα σύνθεσης στο Λονδίνο. Τα οφέλη από τα θεωρητικά εφόδια που αποκόμισε έγιναν φανερά στο δεύτερο άλμπουμ του, το «Wind In The Wires», που κυκλοφόρησε το 2005. Η δημοτικότητά του στο κοινό της εναλλακτικής pop και rock σκηνής απογειώθηκε όταν οι Bloc Party τον κάλεσαν να τους συνοδεύσει στην περιοδεία που πραγματοποίησαν το φθινόπωρο εκείνης της χρονιάς. Το συμβόλαιο με μια μεγάλη δισκογραφική -συγκεκριμένα τη Loog από την οικογένεια της Universal- ήταν μια αναμενόμενη εξέλιξη. Στις αρχές του 2007, έπειτα από ηχογραφήσεις που έγιναν στη Βιέννη και το Λονδίνο, έκανε την εμφάνισή του στα δισκοπωλεία ο πρώτος καρπός αυτής της νέας συνεργασίας, το τρίτο άλμπουμ της καριέρας του Wolf, με τίτλο «The Magic Position».
Στο επιδεικτικό εξώφυλλό του ο ανερχόμενος αστέρας της νέας βρετανικής pop καμαρώνει με κόκκινη ενδυμασία, μαλλιά έντονα βαμμένα στο ίδιο χρώμα και αινιγματικό βλέμμα πάνω σε ένα νηπιακό καρουσέλ. Εμμονή με την παιδική ηλικία; Αλληγορία για την ελαφρότητα της ύπαρξης; Κλείσιμο του ματιού στην εκκεντρικότητα του glam rock; Αναφορά στo υπέρλαμπρο ίματζ του David Bowie ο οποίος αποτελεί ίνδαλμά του; Δεν μπορεί να πει κανείς με βεβαιότητα ούτε την πρώτη φορά που το αντικρίζει ούτε αφού έχει ακούσει το δίσκο.
Περνώντας στο περιεχόμενο, παρατηρούμε πώς ήδη από την εισαγωγή («Overture») περιγράφονται λεπτομερώς τόσο το αισθητικό πλαίσιο (με ενορχήστρωση που αξιοποιεί ταυτόχρονα κουαρτέτο εγχόρδων και συνθεσάιζερ) όσο και ο θεματικός προσανατολισμός του δίσκου (με στίχους όπως «άξιζε τον κόπο όλος αυτός ο πόλεμος μόνο και μόνο για να νικήσουμε;»). Συνθέσεις, στίχοι, παραγωγή και ενορχηστρώσεις υπογράφονται από τον ίδιο τον Wolf, ο οποίος επίσης τραγουδά, παίζει πιάνο και διάφορα άλλα πληκτροφόρα, γιουκαλίλι, ντούλσιμερ, βιόλα, κρουστά και είναι υπεύθυνος για το μουσικό και τον ηλεκτρονικό προγραμματισμό. Συμμετέχει μια μεγάλη ομάδα συνεργατών σε δεύτερα φωνητικά, κλαρινέτα, τσέλο, τρομπόνια, βιμπράφωνο, βιολί, ντραμς και διπλό μπάσο, ενώ το «Magpie», ένα από τα καλύτερα τραγούδια του άλμπουμ, κοσμείται από τη φωνητική ερμηνεία της Marianne Faithfull.
Στοιχεία της εκλεκτικής, γλυκόπικρης τραγουδοποιίας του Wolf, όπως η μελωδική δύναμη, οι έντονοι κοφτοί ρυθμοί και οι ποικίλες αναφορές -pop αλά Scott Walker, Bowie και Tears For Fears, folk αλά Joni Mitchell, goth («Augustine») και έντεχνες (Philip Glass)-, σε συνδυασμό με τη φυσική θεατρικότητα της ερμηνείας του, μας οδηγούν στη διαπίστωση ότι ο Patrick Wolf είναι ένας από τους πιο εφευρετικούς, ευφυείς και κατασταλαγμένους Βρετανούς τραγουδοποιούς της pop που έχουμε γνωρίσει εδώ και πολλά χρόνια.