Rogue΄s Gallery – Κριτική

«Ο ωκεανός: Όλα έχουν να κάνουν με το απέραντο μπλε που περιβάλλει τα δύο τρίτα του πλανήτη. Ο αντικατοπτρισμός του ανθρώπου στην άβυσσο δημιουργεί μια ενδιαφέρουσα προοπτική. Νομίζω πως οι ναυτικοί εκείνης της εποχής χόρευαν με το θάνατο και αυτά ήταν τα τραγούδια τους. Τραγούδια που συντονίζονται με τους ανθρώπους σε ένα βαθύτερο επίπεδο, που δεν είναι προφανές, επειδή βρίσκεται όχι στη μνήμη μας αλλά στο αίμα μας. Λειτουργεί σε κυτταρικό επίπεδο. Είναι εκείνο που μας κάνει να νιώθουμε τόσο μόνοι».
-Gore Verbinski

Και να λοιπόν που ξάφνου βρισκόμαστε στο μέσο του ωκεανού, επιβάτες στο πειρατικό «Rogue’s Gallery». Ψηλά από τη γέφυρα μας περιεργάζονται χαμογελώντας ο Gore Verbinski και ο Johnny Depp, σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής αντίστοιχα του «Pirates of the Caribbean II»· Στη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας με την απρόσμενα μεγάλη εμπορική επιτυχία είχαν την ιδέα ενός πρότζεκτ που θα συγκέντρωνε παλιά ναυτικά τραγούδια και μπαλάντες των πειρατών σε νέες ερμηνείες από σύγχρονους καλλιτέχνες προερχόμενους από ένα όσο το δυνατόν πιο πλατύ αισθητικό φάσμα – από την παραδοσιακή folk μέχρι την pop του κύριου ρεύματος.
Την υλοποίηση της φιλόδοξης όσο και πρωτότυπης αυτής ιδέας την ανέθεσαν στον Hal Willner, τον οποίο συναντάμε να κρατά γερά στα χέρια του το τιμόνι και να οδηγεί το «Rogue’s Gallery» σε ένα ταξίδι με 43 σταθμούς -όσα δηλαδή και τα τραγούδια των δύο CD της κυκλοφορίας- επιλεγμένους από ένα μακρύ κατάλογο με σχεδόν 600 εγγραφές, τον οποίο συμπλήρωσε στη διάρκεια της εκτεταμένης έρευνας που έκανε αμέσως μετά τη συμφωνία να αναλάβει το σχεδιασμό του εγχειρήματος και να επιμεληθεί την παραγωγή των ηχογραφήσεων.
Ένας προφανής λόγος για τον οποίο επιλέχθηκε ο 49χρονος παραγωγός από τη Φιλαντέλφια είναι ασφαλώς η ικανότητά του να παρακινεί και να εμπνέει πολυάριθμους και συχνά ετερόκλητους καλλιτέχνες προς την κατεύθυνση της επιτυχούς ολοκλήρωσης πολυσυλλεκτικών ηχογραφήσεων με κοινό θεματικό παρονομαστή, όπως ήταν το αφιερωμένο στη μουσική ταινιών του Disney άλμπουμ «Stay Awake» και άλλες ανάλογες προσπάθειες που τίμησαν το έργο των Kurt Weill, Charles Mingus, Nino Rota κ.ά.
Για τις ανάγκες της υλοποίησης του «Rogue’s Gallery» ο Willner -που αξίζει να σημειωθεί ότι ουδεμία προηγούμενη γνώση του θέματος είχε- ανέτρεξε σε ηχογραφήσεις του Alan Lomax από λιμάνια των ΗΠΑ και της Καραϊβικής και σε άλμπουμ παραδοσιακής μουσικής, ερεύνησε το ρεπερτόριο εξειδικευμένων δισκοπωλείων και εντόπισε υλικό ψάχνοντας στο e-bay. Με κύριο κριτήριο την εμπιστοσύνη στο γούστο του και τη διαίσθησή του, πρόκρινε εξήντα τραγούδια για ηχογράφηση, ενεργοποιώντας στούντιο ηχογραφήσεων και συνοδευτικές μπάντες στο Δουβλίνο, το Λονδίνο, τη Νέα Υόρκη, το Λος Άντζελες και το Σιάτλ. Ανάμεσα στους ερμηνευτές ξεχωρίζουν ηχηρά ονόματα, όπως εκείνα του Bono, του Sting και του Lou Reed, ιδιαίτερου ταμπεραμέντου και ερμηνευτικού ύφους βοκαλίστες, όπως ο Nick Cave, ο Bryan Ferry και o David Thomas (των Pere Ubu), σημαντικοί εκπρόσωποι της folk (Martin Carthy & Family, Richard Thompson), νέοι παραδοσιάρχες (John C. Reilly, Jack Shit), αρκετοί εκκεντρικοί (Van Dyke Parks, Gavin Friday, Jolie Holland) αλλά και εκπρόσωποι του εναλλακτικού rock που δίνουν ειλικρινή μάχη για να κερδίσουν το δικό τους ερμηνευτικό στοίχημα (Joseph Arthur, Jarvis Cocker, Ed Harcourt).
Αναμενόμενα, το ενδιαφέρον του υλικού και η επιτυχία των προσεγγίσεων παρουσιάζουν ανομοιογένεια. Οι «μπαλάντες των πειρατών» που κυρίως παρουσιάζουν κατορθώματα και διηγούνται έντονα πάθη είναι πολύ περισσότερο ελκυστικές από τα μονότονα, αθυρόστομα «chanteys» (τραγούδια που έδιναν ρυθμό στους κωπηλάτες). Ο Bono και ο Reed χάνουν την ευκαιρία να μεγαλουργήσουν, αν και δεν ξεπέφτουν σε μετριότητες. Αντιθέτως ξεχωρίζει για την αυθεντικότητα της πρότασής του ο Sting, που μεγάλωσε στο λιμάνι του Νιουκάστλ ακούγοντας πολλά τέτοια τραγούδια ως σάουντρακ της ενηλικίωσής του. Ο Ferry έχει χάσει αρκετό από το εύρος της φωνής του αλλά ούτε μία τρίχα από το στιλ του· ειδικά το ντουέτο του με τον Antony είναι από τις καλύτερες στιγμές του άλμπουμ.