Έξι σημεία συμφωνίας στην ΕΕ για το «νέο» Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης
Σε έξι σημεία, σε ό,τι αφορά την αναθεώρηση του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης, φαίνεται πως συμφωνούν οι υπουργοί Οικονομίας και Οικονομικών της ΕΕ. Ο δεύτερος γύρος διαπραγματεύσεων ξεκινά στις 16 Φεβρουαρίου.
Σε έξι σημεία, σε ό,τι αφορά την αναθεώρηση του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης, φαίνεται πως συμφωνούν οι υπουργοί Οικονομίας και Οικονομικών της ΕΕ. Ο δεύτερος γύρος διαπραγματεύσεων ξεκινά στις 16 Φεβρουαρίου.
Σύμφωνα με όσα αναφέρει η Ελευθεροτυπία, τα σημεία αυτά είναι:
1) Παραμένουν ως έχουν τα δημοσιονομικά όρια που δεν πρέπει να ξεπεράσουν τα κράτη-μέλη (3% του ΑΕΠ για το έλλειμμα και 60% του ΑΕΠ για το δημόσιο χρέος).
2) Όταν σε μία χώρα το έλλειμμα του προϋπολογισμού υπερβαίνει το 3% του ΑΕΠ, η Κομισιόν θα εξακολουθεί να είναι υποχρεωμένη να ενεργοποιεί τη διαδικασία υπερβολικού ελλείμματος.
3) Σε περιόδους παρατεταμένης οικονομικής επιβράδυνσης οι κανόνες του Συμφώνου θα εφαρμόζονται με «ελαστικότητα». Έτσι, θα δίνεται περιθώριο δύο ετών σε χώρες όπου το έλλειμμα είναι πάνω από το 3% του ΑΕΠ. Αντίθετα, σε χώρες με ρυθμό ανάπτυξης μεγαλύτερο του μέσου όρου της ΕΕ, η εφαρμογή των κανόνων θα είναι αυστηρότερη.
4) Οι χώρες με υψηλά ελλείμματα οι οποίες όμως έχουν ήδη προχωρήσει σε αλλαγές στο ασφαλιστικό (κλάδος υγείας) και συνταξιοδοτικό σύστημα, θα αντιμετωπίζονται με μεγαλύτερη «ελαστικότητα». Το αντίθετο θα συμβαίνει στις χώρες με υψηλά αναλογιστικά ελλείμματα που επιβαρύνουν τον προϋπολογισμό.
5) Αποκλείσθηκε το ενεδεχόμενο εξαίρεσης ορισμένων δαπανών (για υποδομές, έρευνα ή εξοπλισμούς) όπως ζητούσαν η Γερμανία, η Γαλλία και η Ιταλία. Ανοικτό παραμένει το ενδεχόμενο να επιτραπεί η χρησιμοποίηση των πόρων από δημόσιο δανεισμό για τη χρηματοδότηση επενδύσεων, όχι όμως για λειτουργικές δαπάνες.
6) Στο κριτήριο του χρέους όλα είναι ανοικτά. Τα τρία πιθανά σενάρια κάνουν λόγο είτε για διατήρηση του υφιστάμενου πλαισίου (απλή δέσμευση μείωσης σε ετήσια βάση με «ικανοποιητικό ρυθμό» όταν ξεπερνά το 60% του ΑΕΠ) είτε για πλαίσιο συγκεκριμένου χρονοδιαγράμματος μείωσης του χρέους είτε για ένα αυστηρότερο σύστημα το οποίο θα ελέγχει τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του χρέους χωρίς να θέτει ποσοτικούς στόχους.