Greendale – Κριτική
“Καλύτερα να γίνεις παρανάλωμα της φωτιάς παρά να σιγοσβήσεις” έλεγε ο Neil Young και αποδεικνύεται συνεπής. Αν κάποιος υποστήριζε ότι ο ήχος του μετά το “Harvest Moon” (1993) είναι προβλέψιμος, δεν θα ήταν εξωπραγματικός, αφού τα ξαφνιάσματα μοιάζουν να τελείωσαν μαζί με τη δεκαετία του ’80. Χρειάζονται όμως και άλλα ξαφνιάσματα για να παραμείνει η […]
“Καλύτερα να γίνεις παρανάλωμα της φωτιάς παρά να σιγοσβήσεις” έλεγε ο Neil Young και αποδεικνύεται συνεπής. Αν κάποιος υποστήριζε ότι ο ήχος του μετά το “Harvest Moon” (1993) είναι προβλέψιμος, δεν θα ήταν εξωπραγματικός, αφού τα ξαφνιάσματα μοιάζουν να τελείωσαν μαζί με τη δεκαετία του ’80. Χρειάζονται όμως και άλλα ξαφνιάσματα για να παραμείνει η μουσική του συγκλονιστική; Πιστεύω ότι όχι. Αρκούν η κουρντισμένη στο “ρε” βραχνή κιθάρα του, που μέσα από απέριττες συνθετικές δομές εξακολουθεί να φλερτάρει με τα μύχια των συναισθημάτων μας, και τα σημαδεμένα από την αίσθηση της απώλειας φωνητικά του. Στο “Greendale” οι ελλειπτικές, φανταστικές ιστορίες του Καναδού τραγουδοποιού εκφέρονται περισσότερο αφηγηματικά, για να περιγράψουν μέσα από στιγμιότυπα της ζωής μιας οικογένειας την αιώνια πάλη του καλού με το κακό. Και είναι ίσως η μόνη φορά που μπορεί να δει κανείς ξεκάθαρα τον “Shaky” με το μέρος του καλού, μέσα από κραυγές αγωνίας για το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια και στη ζωή σε ένα αναλλοίωτο φυσικό περιβάλλον.
Αν ψάχνετε οπωσδήποτε για παραλληλισμούς, τότε θα ήταν καλό να τους αναζητήσετε στα ηλεκτρικά παιχνιδίσματα του “Zuma” (1975) και στη δημιουργική ενότητα του “Ragged Glory” (1990). Το “Greendale” είναι ένα “θεματικό” (concept) άλμπουμ, ηχογραφημένο με έναν τρόπο που παραπέμπει σε μπάντα που εμπιστεύεται περισσότερο το συναίσθημα που εκφράζεται από τον αυτοσχεδιασμό, παρά τις εξαντλητικές πρόβες. Η ουσία όμως κρύβεται και πάλι στη συνεργασία του χαρισματικού τροβαδούρου με την πληθωρική και “γεμάτη” rhythm section των Crazy Horse. Υφέρπει και εδώ το κλασικό για τον Young υπόστρωμα σκληρού rock, με περίτεχνα κιθαριστικά σόλο και με αναφορές στο rock ‘n’ roll των 50s και στην country. Τόσο η κορυφαία στιγμή του δίσκου, το “Devil’s Sidewalk”, όσο και το “Falling From Above” αποτελούν ορθόδοξες εκφράσεις της δουλειάς του με τους Crazy Horse. Η κυκλικής ανάπτυξης μελωδία του συγκλονιστικού rhythm & blues “Double E” εύχεσαι να μην τελειώσει, όπως και ο επικός και χορωδιακός επίλογος του “Be The Rain”. Όταν λοιπόν ο Young τραγουδά “someday you’ll find everything you’re looking for” μπορεί να μην ξέρω τι ακριβώς περιμένει στο τέλος αλλά, με κάτι τέτοιους δίσκους, νιώθω πως ασφαλώς βρίσκομαι σε καλό δρόμο.
- Η ελληνική γλώσσα στο διάβα του χρόνου: Το ειδικό λεξιλόγιο της φιλοσοφίας (Μέρος ΙΓ’)
- Ασπρόπυργος: Θανατηφόρο τροχαίο με νεκρό οδηγό μοτοσικλέτας στη λεωφόρο ΝΑΤΟ
- Το Ιράν θα εκτελέσει την πρώτη γυναίκα διαδηλώτρια, καθώς συνεχίζεται η βίαιη καταστολή του Ιανουαρίου
- Θεσσαλονίκη: Διαρρήκτης έπεσε από ύψος 2,5 μέτρων τη στιγμή που παραβίαζε επιχείρηση
- Κυβέρνηση Μητσοτάκη: η «νέα κανονικότητα» θεσμικής παραβατικότητας, κυνισμού, υπονόμευσης της δημοκρατίας
- Ρομποτική Αρθροπλαστική Ισχίου & Γόνατος
- Τζορτζ Κάρλιν: Όταν ο γνωστός κωμικός βρέθηκε στο «μικροσκόπιο» του FBI
- Η γενιά που μεγάλωσε με τσιγάρο αλλάζει σελίδα – και μιλά για το TOKOVYS
Ακολουθήστε το in.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
![Άκρως Ζωδιακό: Τα Do’s και Don’ts στα ζώδια σήμερα [Τετάρτη 15.04.2026]](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/04/joe-leahy-NI3n0wZ85Kc-unsplash-1-315x220.jpg)
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ.232442