Η νευρογενής ανορεξία αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο καταγμάτων για μεγάλο χρονικό διάστημα
Νέα Υόρκη: Η νευρογενής ανορεξία και όλοι οι τύποι διαταραχών που σχετίζονται με την πρόσληψη τροφής προκαλούν σημαντική ελάττωση της οστικής πυκνότητας, αυξάνοντας σε μεγάλο βαθμό τον κίνδυνο καταγμάτων για πολλά χρόνια μετά τη θεραπεία της πάθησης, σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύθηκε στο International Journal of Eating Disorders.
Νέα Υόρκη: Η νευρογενής ανορεξία και όλοι οι τύποι διαταραχών που σχετίζονται με την πρόσληψη τροφής προκαλούν σημαντική ελάττωση της οστικής πυκνότητας, αυξάνοντας σε μεγάλο βαθμό τον κίνδυνο καταγμάτων για πολλά χρόνια μετά τη θεραπεία της πάθησης, σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύθηκε στο International Journal of Eating Disorders.
Στην έρευνα, την οποία πραγματοποίησε η ιατρική ομάδα πανεπιστημιακού νοσοκομείου της Δανίας, συμμετείχαν 2.149 πάσχοντες από νευρογενή ανορεξία, 1.294 πάσχοντες από βουλιμία και 942 άτομα που υπέφεραν από άλλες μορφές διαταραχών που σχετίζονται με την πρόσληψη τροφής. Οι συμμετέχοντες υποβλήθηκαν σε έλεγχο της οστικής τους πυκνότητας και κατόπιν τα αποτελέσματα συγκρίθηκαν με εκείνα μιας ομάδας 4.000 υγιών ατόμων. Στόχος της μελέτης ήταν να συσχετιστεί η οποιασδήποτε μορφής διαταραχή που σχετίζεται με την πρόσληψη τροφής με την πιθανή αποδυνάμωση των οστών.
Σύμφωνα με τα ευρήματα των επιστημόνων, οι πάσχοντες από προβλήματα αυτού του τύπου, και ειδικότερα οι πάσχοντες από νευρογενή ανορεξία, έχουν διπλάσιο κίνδυνο να εμφανίσουν κατάγματα των οστών σε σύγκριση με τους υγιείς. Αξίζει μάλιστα να σημειωθεί πως ο κίνδυνος κατάγματος φαίνεται πως παραμένει αυξημένος για διάστημα ακόμη και δέκα ετών μετά τον αρχικό έλεγχο της οστικής πυκνότητας και τη θεραπεία της διαταραχής.
«Ένα φτωχό σε θρεπτικά συστατικά διαιτολόγιο συσχετίζεται άμεσα με τη σταδιακή μείωση της οστικής πυκνότητας, γεγονός που καθιστά τα άτομα ευάλωτα σε πιθανά κατάγματα αλλά και χρόνιες ασθένειες όπως η οστεοπόρωση» αναφέρει χαρακτηριστικά στο Reuters ο εισηγητής της έρευνας, Δρ Πίτερ Βέστεργκααρντ.