Ενας προσωπικός δίσκος από το Βασίλη Σκουλά, ένα διακεκριμένο Κρητικό λυράρη και τραγουδιστή, που αυτήν τη φορά επιλέγει να ακολουθήσει έντεχνα μονοπάτια, τα οποία έχουν τις ρίζες τους στον παραδοσιακό ήχο. Τα «Αγρια Πουλιά» περιλαμβάνουν δεκατρία κομμάτια, πολλά παραδοσιακά, σε διασκευές που έχει επιμεληθεί ο Πάρις Περυσινάκης. Τα υπόλοιπα έχουν γράψει ο Παντελής Θαλασσινός, ο […]
Ενας προσωπικός δίσκος από το Βασίλη Σκουλά, ένα διακεκριμένο Κρητικό λυράρη και τραγουδιστή, που αυτήν τη φορά επιλέγει να ακολουθήσει έντεχνα μονοπάτια, τα οποία έχουν τις ρίζες τους στον παραδοσιακό ήχο. Τα «Αγρια Πουλιά» περιλαμβάνουν δεκατρία κομμάτια, πολλά παραδοσιακά, σε διασκευές που έχει επιμεληθεί ο Πάρις Περυσινάκης. Τα υπόλοιπα έχουν γράψει ο Παντελής Θαλασσινός, ο Γιάννης Νικολάου, ο Βασίλης Σκουλάς και άλλοι, ενώ τους στίχους υπογράφουν κυρίως ο Κώστας Φασουλάς και ο Ηλίας Κατσούλης. Τα τραγούδια κινούνται στο ύφος της μπαλάντας, με έντονες αναφορές στον παραδοσιακό ήχο, ένα μουσικό είδος με κύριο εκπρόσωπο σήμερα τον Παντελή Θαλασσινό. Μελωδίες αισθαντικές και εύπλαστες, με ρυθμούς παραδοσιακούς και στίχους έντεχνους, που κατά κανόνα στηρίζονται σε παραδοσιακούς στιχουργικούς τύπους. Σημειώνουμε ιδιαίτερα τα τραγούδια «Οι επιβάτες του Πατρίς», το «Γιλέκο» και «Τα άγρια πουλιά». Εκεί όμως που ο Βασίλης Σκουλάς βρίσκεται πραγματικά στο «στοιχείο του» είναι τα παραδοσιακά κομμάτια, κυρίως αστικά της σμυρνέικης σχολής, πολλά από τα οποία πέρασαν και στην Κρήτη την εποχή του Μεσοπολέμου («Για μάγια – μάγια μου ‘κανες», «Αμάν Μαριώ»), καθώς και «Ταμπαχανιώτικα» (κρητικά ρεμπέτικα). Τόσο τα παραδοσιακά όσο και τα σύγχρονα έντεχνα τραγούδια σφραγίζονται από τον τρόπο που τα αποδίδει ο Βασίλης Σκουλάς. Η φωνή του είναι ζεστή κaι εκφραστική, ενώ η ερμηνεία του εμπεριέχει στοιχεία από τη μακρόχρονη θητεία του στο χώρο της κρητικής μουσικής, αποφεύγοντας να τα «τετραγωνίσει» προσαρμόζοντάς τα στα πρότυπα της μουσικής του «προϋπηρεσίας». Με λίγα λόγια: ένας δίσκος που επιχειρεί να παρουσιάσει ένα καινούριο πρόσωπο του Βασίλη Σκουλά, αυτό του ερμηνευτή έντεχνων τραγουδιών. Η επιλογή του ρεπερτορίου είναι προσεκτική, με τα μισά περίπου κομμάτια να παραπέμπουν στην έως τώρα θητεία του και τα υπόλοιπα να σκιαγραφούν ένα νέο -εν τη γενέσει του- πρόσωπο. Οφείλουμε πάντως να παρατηρήσουμε ότι ορισμένα από τα κομμάτια του δίσκου δεν ήταν ό,τι αντιπροσωπευτικότερο για ορισμένους από τους βασικούς συντελεστές του… Περιμένουμε λοιπόν τα επόμενα βήματα του καλλιτέχνη στο δρόμο που διάλεξε να ακολουθήσει. Η φωνή του και χρώμα και αίσθηση και εκφραστικότητα έχει. Απομένει να βρεθούν τα τραγούδια εκείνα που θα την αναδείξουν, όπως έγινε με την περίπτωση του Νίκου Ξυλούρη.
Η Γεωργία Νταγάκη μας προσκαλεί την Παρασκευή 24 Απριλίου σε ένα μουσικό ταξίδι που συμπυκνώνει 20 χρόνια δημιουργικής πορείας, αναζήτησης και εξέλιξης.