Από την Αλβανία στην Ιταλία, το δρομολόγιο της ανθρώπινης σκλαβιάς

29

Ο απεσταλμένος του BBC στη Ρώμη άκουγε μια ανώνυμη Αλβανή ιερόδουλο να του διηγείται την περιπέτειά της, σκεπτόμενος προφανώς πόσο θα ταίριαζε η ιστορία της με αυτές των υπόλοιπων 40.000 συναδέλφων της, που έφτασαν από κάθε αναπτυσσόμενη γωνιά του πλανήτη στην ιταλική πρωτεύουσα για να ασκήσουν (κάποιες, ελάχιστες, ηθελημένα και, οι περισσότερες, διά της βίας) το αρχαιότερο επάγγελμα.

Τα περισσότερα κορίτσια προέρχονται από την Αλβανία και συνήθως πραγματοποιούν το ταξίδι του τρόμου επιβιβασμένες σε μικρά ταχύπλοα που διαπλέουν την Αδριατική. Στο τιμόνι τους βρίσκονται μέλη της αλβανικής μαφίας, που καταφέρνουν να στοιβάξουν δίπλα στο ανθρώπινο εμπόρευμα και κάποια κιβώτια με εξίσου επικερδή προϊόντα, ναρκωτικά ή όπλα.

Οπως σημειώνει στην έρευνά του το BBC, το ταξίδι για πολλές κοπέλες ξεκινά από το Δυρράχιο, μια πάμφτωχη αλβανική πόλη, όπου ο περισσότερος πληθυσμός δεν έχει δουλειά και ζει από τα λίγα χρήματα που κατορθώνουν να στείλουν στην πατρίδα οι συγγενείς από το εξωτερικό -όπως οι ιερόδουλες που πλημμυρίζουν τα πεζοδρόμια της Ρώμης μόλις πέσει το σκοτάδι.

Τις φέρνουν εδώ συχνά χωρίς διαβατήρια, καθώς αυτά καταστρέφονται δηλώνει η Ιταλίδα πρώην βουλευτής Κάρολ Ταραντέλι. Προηγουμένως οι κοπέλες έχουν υποστεί βασανισμούς για να κλονιστεί η θέλησή τους. Κατόπιν, τις μετακινούν από τόπο σε τόπο, ώστε να μη γνωρίζουν που βρίσκονται. Δεν ξέρουν τη γλώσσα, είναι τρομοκρατημένες και δεν μπορούν να δραπετεύσουν. Είναι σκλάβες καταλήγει.

Είναι, ταυτόχρονα, κάτι ακόμη: θύματα της αναρχίας που επικρατεί στο εσωτερικό της Αλβανίας. Ο αστυνομικός διευθυντής του Δυρραχίου, Αλμπερτ Πίλο, δεν μπορεί να καυχηθεί για τη μικρή επιτυχία στην εξάρθρωση του κυκλώματος: Εχουμε συλλάβει τουλάχιστον τρεις σωματέμπορους δηλώνει στο BBC, ομολογώντας στη συνέχεια ένα άλλο πρόβλημα που γεννάται: Δεν ξέρουμε τι να κάνουμε με τα κορίτσια που έχουν εμπλακεί στο κύκλωμα. Δεν έχουμε καμία οργάνωση που να μπορεί να τις βοηθήσει και, κάποιες φορές, αναγκαζόμαστε να τις κρατήσουμε στις φυλακές, γιατί δεν υπάρχει άλλο μέρος που μπορούν να πάνε.

Στην απέναντι πλευρά, η δράση των ιταλικών Αρχών απέναντι στην αλβανική μαφία στηρίζεται, σε σημαντικό ποσοστό, στην προθυμία των ιερόδουλων να καταθέσουν εναντίον των μαστροπών τους. Ο ιερέας Τσέζαρι, που βοηθά το υπουργείο Δικαιοσύνης της Ιταλίας στη λειτουργία του προγράμματος προστασίας μαρτύρων, αναφέρει την περιορισμένη επιτυχία του.

Ογδόντα κοπέλες έχουν συνεργαστεί και ανταμείφθηκαν με το δικαίωμα να παραμείνουν στην Ιταλία, αποκτώντας -όταν αυτό απαιτείται- νέα ταυτότητα δηλώνει, τονίζοντας το προφανές: Δείχνοντας με το δάχτυλο αυτούς που τις κακομεταχειρίστηκαν, μας δίνει τη δυνατότητα να στείλουμε κάποιους στη Δικαιοσύνη για να λογοδοτήσουν.

Είναι μια πράξη ευθύνης, καταλήγει ο καθολικός ιερέας. Γνωρίζει, ωστόσο, ότι τα περισσότερα στόματα θα μείνουν κλειστά: Πεντακόσιες κοπέλες αρνήθηκαν να καταθέσουν, από φόβο προς τους νονούς.

Και οι νύχτες της Ρώμης θα συνεχίσουν να περνούν: όσες γυναίκες έχει καταφέρει να αποβιβάσει στην Ιταλία το κύκλωμα, θα φορέσουν ξανά τα ψηλοτάκουνα και θα περπατήσουν στα πεζοδρόμια της λαμπερής ιταλικής πρωτεύουσας προς άγραν πελατών, εργαζόμενες πολλές ώρες για λίγα χρήματα που θα στείλουν πίσω στη φτωχή πατρίδα και συντηρώντας, άθελά τους, την απεχθέστερη μορφή παρανομίας, την ανθρώπινη σκλαβιά.

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ