Ρίξτε μια ματιά στο τρένο με το οποίο ταξίδευε ο Τίτο

Σήμερα, το «Μπλε Τρένο» του πρώην προέδρου της Γιουγκοσλαβίας, Γιόσιπ Μπροζ Τίτο, παραμένει ένα διατηρητέο μνημείο μιας εποχής που έχει πια περάσει, μια νοσταλγική χρονοκάψουλα που αντανακλά την ιστορία μιας ολόκληρης γεωγραφικής περιοχής.

Κρυμμένο σε ένα απλό γκαράζ σιδηροδρομικού σταθμού στη συνοικία Topčider του Βελιγραδίου βρίσκεται το πιο διάσημο τρένο της εποχής της Γιουγκοσλαβίας — το ιδιωτικό πολυτελές τρένο του Τίτο, γνωστό και ως «Το Μπλε Θαύμα», το οποίο κατασκευάστηκε στα εργοστάσια της Smederevska Palanka και του Maribor.

Ενώ η πρακτική των Γιουγκοσλαβικών Σιδηροδρόμων να λειτουργούν ένα ειδικό τρένο για τον Τίτο ξεκίνησε ήδη από το 1946, το μπλέ διαμάντι κατασκευάστηκε ειδικά για τον πρόεδρο το 1959.

@kazakhmarxist #josipbroztito #yugoslavia #tito #socialism #kazakhmarxist ♬ original sound – Daniyar☭

«Deaf Room»

Οι φήμες ήθελαν τον Τίτο να φοβόταν να πετάξει με αεροπλάνο, οπότε, αντί να μετακινείται με ένα «Air Force One», είχε ζητήσει ένα τρένο που μπορούσε να τον μεταφέρει σε όλη τη χώρα, αλλά με τη δυνατότητα να το κάνει με πολυτέλεια και άνεση.

Όταν βρισκόταν σε πλήρη λειτουργία, μέσα στο τρένο μπορούσε να βρει κανείς έναν αυτοσχέδιο κινηματογράφο, υπηρεσίες τηλεφώνου και ραδιοφώνου, μια γιγαντιαία αίθουσα συνεδριάσεων, ένα ιδιωτικό βαγόνι-υπνοδωμάτιο για τον Τίτο και τη σύζυγό του Γιοβάνκα, σαλόνια, ένα βαγόνι για διακεκριμένους επισκέπτες, κλιματιζόμενα βαγόνια-κουκέτες για πάνω από 90 άτομα, ένα εστιατόριο και ένα μπαρ.

Υπήρχε ακόμη και ένα ειδικό βαγόνι για τη μεταφορά της προσωπικής Mercedes του Τίτο. Ωστόσο, ένα από τα πιο μυθικά δωμάτια του τρένου είναι ένα μικρό σαλόνι που βρίσκεται ακριβώς πίσω από την κρεβατοκάμαρα του Τίτο, το οποίο ήταν γνωστό ως «Deaf Room» (το δωμάτιο των κουφών).

Επρόκειτο για έναν ειδικά σχεδιασμένο χώρος που είχε ως σκοπό να εμποδίζει οποιονδήποτε ήχο να βγαίνει από το δωμάτιο, επιτρέποντας στον Τίτο να εξασφαλίζει απόλυτη ιδιωτικότητα όταν διεξήγαγε συνομιλίες με άλλους πολιτικούς (ο κατάλογος των επιβατών περιελάμβανε μερικές από τις πιο ισχυρές προσωπικότητες της δεκαετίας του 1960, από τον Σαρλ ντε Γκωλ και τον Γιάσερ Αραφάτ).

Σε ότι αφορά τη διακόσμηση, ο πρόεδρος της Γιουγκοσλαβίας δεν ήταν ο μεγαλύτερος θαυμαστής της μοντερνιστικής αρχιτεκτονικής, οπότε δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι το τρένο κινείται σε ρουστίκ ρυθμούς.

View this post on Instagram

A post shared by Balkan Stories (@balkan.stories)

To τελευταίο αντίο

Το εσωτερικό καταφέρνει να δημιουργήσει μια ατμόσφαιρα που συνδυάζει τόσο τις παραδοσιακές προτιμήσεις του Τίτο με art-deco στοιχεία.

Επιπλέον, πηγές αναφέρουν ότι ο Τίτο επέλεξε ένα συγκεκριμένο σχέδιο διακόσμησης για κάθε τμήμα του τρένου, σε στυλ σουηδικό, αμερικανικό και αγγλικό. Αυτά τονίζονται από κομψά έργα τέχνης από ξύλινα μωσαϊκά, άφθονο βελούδο και μετάξι, χειροποίητα έπιπλα από μαόνι και, το πιο εντυπωσιακό, μια τραπεζαρία 28 ατόμων.

Κατά τη διάρκεια της ζωής του, το τρένο μετέφερε τον Τίτο σε όλη τη Γιουγκοσλαβία (καθώς και σε όλη την Ευρώπη).

Ωστόσο, το τελευταίο ταξίδι του με τον Τίτο ήταν η μεταφορά του φέρετρου από τη Λιουμπλιάνα στο Βελιγράδι, τον Μάιο του 1980.

Δεκάδες χιλιάδες υποστηρικτές παρατάχθηκαν κατά μήκος της γραμμής καθώς περνούσε για να τον αποχαιρετήσουν και να δουν το τρένο που μετέφερε τον νεκρό τους ηγέτη για τελευταία φορά, ενώ κάθε σταθμός ήταν στολισμένος με ανθοδέσμες και δεκάδες πορτρέτα του.

*Με πληροφορίες από: Spomenik Database | Donald Niebyl