«Είσαι φασίστας, είσαι τύραννος!» – Γιατί οι δισεκατομμυριούχοι βλέπουν στον Πέδρο Σάντσεθ τον διάβολο;

Όταν οι πλουσιότεροι άνθρωποι του πλανήτη επιτίθενται με σφοδρότητα στον Πέδρο Σάντσεθ, τον κεντροαριστερό πρωθυπουργό της Ισπανίας, έχουν λόγο.

Η πρόσφατη λεκτική επίθεση του Έλον Μασκ στον Πέδρο Σάντσεθ, τον οποίο χαρακτήρισε «ολοκληρωτικό φασίστα», φέρνει στο προσκήνιο το ισπανικό οικονομικό μοντέλο που τολμά να αμφισβητήσει τα δόγματα της λιτότητας σημειώνοντας πρωτοφανή ανάπτυξη ακολουθώντας την ατζέντα της λαϊκής βάσης.

Με άλλα λόγια ο Σάντσεθ, ως εξαίρεση στην φυσικοποιημένη παραφωνία που θέλει τους πολιτικούς να εξυπηρετούν συμφέροντα της ελίτ (των χορηγών και αφεντικών τους), εξυπηρετεί τους ψηφοφόρους του.

Η Ισπανία του Σάντσεθ έχει εξελιχθεί αθόρυβα στην οικονομία-πρωταθλήτρια της Ευρώπης, καταρρίπτοντας το παλαιό αφήγημα ότι η κοινωνική προστασία σκοτώνει την ανάπτυξη

Με τον κατώτατο μισθό σε επίπεδα ρεκόρ και τη δραστική μείωση της επισφαλούς εργασίας, η Μαδρίτη αποδεικνύει ότι η διακυβέρνηση υπέρ των πολλών δεν είναι μόνο ηθικά επιβεβλημένη, αλλά και οικονομικά αποτελεσματική, προκαλώντας τον εκνευρισμό της παγκόσμιας επιχειρηματικής ελίτ.

Τα παραπάνω έχουν κάνει τους δισεκατομμυριούχους να βλέπουν στον Σάντσεθ τον ίδιο τον διάβολο.

Όταν ο Μασκ εξαπολύει μύδρους μέσω της πλατφόρμας Χ εναντίον του, επιβεβαιώνει πως ο Ισπανός πρωθυπουργός κυβερνά προς το συμφέρον των απλών ανθρώπων και, προς έκπληξη πολλών, αυτό αποδίδει καρπούς.

Υπό την ηγεσία του, η Ισπανία έχει οικοδομήσει αυτό που πολλοί οικονομολόγοι περιγράφουν πλέον ως το νέο Ισπανικό θαύμα.

Τη στιγμή που το μεγαλύτερο μέρος της Γηραιάς ηπείρου παραμένει στάσιμο, φλερτάρει ή είναι σε αδιέξοδη ύφεση, η Ισπανία προχώρησε μπροστά, αναγκάζοντας ακόμα και τους αναλυτές της Goldman Sachs να αναγνωρίσουν στον Σάντσεθ την ευφυία και στρατηγική του.

Ηθική σαφήνεια και οικονομικός ορθολογισμός, αυτό είναι το «μοντέλο Σάντσεθ» που τρέμει η παγκόσμια ελίτ

Το τέλος του νεοφιλελεύθερου εγχειριδίου

Η επιτυχία δεν προήλθε από τη γνώριμη συνταγή της λιτότητας, της μισθολογικής ένδειας και της εργασιακής «ευελιξίας».

Αντιθέτως, από τότε που ο Σάντσεθ ανέλαβε καθήκοντα, ο κατώτατος μισθός στην Ισπανία αυξήθηκε από τα 736 ευρώ στα 1.221 ευρώ -μια συγκλονιστική αύξηση που βελτίωσε άμεσα, και αισθητά, τη ζωή εκατομμυρίων χαμηλόμισθων εργαζομένων.

Παράλληλα, η αντιμιλιταριστική κυβέρνησή του Σάντσεθ περιέκοψε την εργασιακή ανασφάλεια, μειώνοντας το ποσοστό των εργαζομένων που ήταν εγκλωβισμένοι σε προσωρινές συμβάσεις από το 30% σε περίπου 13%.

Αν και για χρόνια, οι αγορές υποστήριζαν ότι κάτι τέτοιο ήταν αδύνατο, η Ισπανία απέδειξε ότι ήταν απλώς μια πολιτική επιλογή που οι προκάτοχοι του Σάντσεθ αρνήθηκαν να επιλέξουν -και εννοείται πως τα συστημικά media ανά τον κόσμο θα του επιτεθούν με κάθε τρόπο.

Μετανάστευση και διεθνής στάση

Η μεταναστευτική πολιτική του Σάντσεθ ακολουθεί μια παρόμοια λογική. Αντί να δαιμονοποιεί τους μετανάστες για βραχυπρόθεσμα πολιτικά κέρδη, ο Σάντσεθ επιδίωξε τη νομιμοποίηση και την ενσωμάτωση, αναγνωρίζοντας ότι οι μετανάστες αποτελούν ζωτικό κομμάτι της ευημερίας μιας χώρας με γηράσκοντα πληθυσμό.

Την ίδια στιγμή, η Ισπανία βρήκε ξανά την ηθική της σαφήνεια στη διεθνή σκηνή. Ο Σάντσεθ επιμένει να επιτίθεται σε πολεμοκάπηλες δυνάμεις,  μιλά σταθερά για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ακόμα και όταν αυτό είναι ενοχλητικό ή αντιδημοφιλές, και αρνείται να υποκλιθεί σε επιταγές «ισχυρών».

Η στάση του, νομοτελειακά, προσβάλλει τους δισεκατομμυριούχους σχεδόν όσο και οι υψηλότεροι μισθοί για τους καθαριστές και τους διανομείς που καθιέρωσε.

Η διακυβέρνηση του Σάντσεθ και το νέο ιβηρικό θαύμα επιβεβαιώνει ό,τι οι πολιτικοί-αυλικοί αρνούνται να επιλέξουν. Το κράτος μπορεί, ακόμα και σήμερα, να διαμορφώνει την οικονομία προς το δημόσιο συμφέρον

Η δημοκρατία ως εργαλείο διαμόρφωσης της αγοράς

Το ξέσπασμα του Μασκ (όπως τόσα άλλα του ίδιου ή της φατρίας του) είναι υστερία, είναι ξέσπασμα.

Για εκείνους που πιστεύουν ότι οι αγορές πρέπει να κυβερνούν ανεξέλεγκτα και ότι η δημοκρατία πρέπει να κρατιέται σε στενό κλοιό, ο Σάντσεθ αντιπροσωπεύει μια επικίνδυνη ιδέα: ότι οι κυβερνήσεις μπορούν ακόμα να διαμορφώνουν τις οικονομίες προς το δημόσιο συμφέρον και ότι αυτό μπορεί να φέρει ανάπτυξη αντί να την καταστρέψει.

Αν αυτό τον καθιστά «κακό» στο billionaires club, ο Σάντσεθ θα πρέπει να φορά την προσβολή ως παράσημο.

Όταν οι πολίτες της χώρας αμοίβονται με μισθούς που τους εξασφαλίζουν μια τίμια καθημερινότητα, όταν η ανάπτυξη δεν είναι για τους χορηγούς των πολιτικών αλλά για τη λαϊκή βάση, η πολιτική των ανθρώπων εξοργίζει καρτέλ και ελίτ.

Το συμπέρασμα είναι προφανές. Ο Ισπανός πρωθυπουργός κάνει κάτι πολύ, μα πάρα πολύ, σωστά.