Αλέξανδρος Διαμαντής: «Ο κρατισμός δημιουργεί πρόβλημα στην τέχνη»

Πότε και πώς ξεκίνησε η ενασχόλησή σου με την τέχνη;
Δεν μπορώ να θυμηθώ κάποια συγκεκριμένη στιγμή που να ήταν η πρώτη φορά που ασχολήθηκα. Μου λένε ότι από όταν ήμουν πάρα πολύ μικρός μου άρεσαν τα χρωματιστά και όμορφα πράγματα. Θεωρώ πως εκεί βασίζεται η έξη μου με τα εικαστικά.

Θα ήθελα να μου σχολιάσεις τον τίτλο της έκθεσης «ULYSSEEING»… Ο τίτλος αυτός τι σημαίνει για σενα;
Ο τίτλος αναφέρεται στο πείσμα και στην διορατικότητα που πρέπει να διαθέτει ένας καλλιτέχνης, αλλά και οποιοσδήποτε άνθρωπος γενικά ώστε να αντεπεξέλθει στις προκλήσεις της εποχής. Επίσης, πάντοτε θαύμαζα τον Οδυσσέα και πιστεύω πως το ξενόγλωσσο όνομά του είναι παράξενο και πολύ όμορφο.

Είσαι ένας νέος άνθρωπος που έχει κάνει αξιόλογα βήματα στο χώρο της τέχνης. Έχεις πραγματοποιήσει, μάλιστα, την παραγωγή της μικρού μήκους ταινίας «Η κρυφή γοητεία της τουαλέτας». Θα έλεγες ότι σε γοητεύει περισσότερο ο χώρος του κινηματογράφου ή της ζωγραφικής;
Θεωρώ ότι ένας καλλιτέχνης ή ένας καλλιτεχνικός άνθρωπος ή τέλος πάντων ένας άνθρωπος που ζεί στην αισθητική της εποχής μας, πρέπει να ασχολείται με όλες τις τέχνες χωρίς να κάνει διακρίσεις και περιορισμούς. Θέλω να σκηνοθετήσω μία ταινία, θέλω να κάνω εκθέσεις και να ανεβάσω μια παράσταση, όπως και να γράφω. Θέλω να τα δω όλα και αυτό είναι και το πνεύμα της εποχής, που μου αρέσει πολύ: είναι τώρα ο καιρός, να κάνει κανείς τα πάντα.

Υπάρχει κάτι που να σε φοβίζει στην τέχνη;
Η εσωστρέφεια. Στην εποχή μας γίνονται πολλά έργα που απλώς θα κάνουν μια εκθεσιακή πορεία και στη συνέχεια είτε θα τα κλείσουν σε κάποια αποθήκη, είτε θα τα διαλύσουν. Κανείς εκτός από το δημιουργό τους και όσους είδαν το έργο στις εκθέσεις, δεν θα ξέρει τί ή πώς ήταν. Στις μεγάλες εκθέσεις, όπως είναι οι μπιενάλλε, μιλάνε συνεχώς για άνοιγμα στο ευρύ κοινό, αλλά στο τέλος καταλήγει να βρίσκεται εκεί μόνο ο ίδιος κόσμος της τέχνης. Αιτία γι’αυτό θα έλεγα ότι είναι η κυριαρχία των κριτικών και των θεωρητικών, κυρίως γερασμένων ανθρώπων που φοβούνται την υποδοχή της τέχνης από όλους τους υπόλοιπους. Γενικώς η γεροντοκρατία, η απομάκρυνση από την αγορά και τους συλλέκτες καθώς και ο κρατισμός θεωρώ ότι δημιουργούν μεγάλο πρόβλημα στην τέχνη στη χώρα μας. Ως φαινόμενα με φοβίζουν και πολύ περισσότερο με θυμώνουν.

Tι σε ενδιαφέρει να τονίσεις μέσα από την τέχνη και τι είδους μηνύματα επιχειρείς να αποστείλεις;
Με ενδιαφέρουν η λιτότητα και η απλότητα. Επίσης, δίνω μεγάλη σημασία στην εποχή μας και στους ανθρώπους της, θεωρώ ότι ζούμε σε καταπληκτικούς καιρούς. Ένα από τα κριτήρια που διαλέγω ένα έργο για τις εκθέσεις μου, είναι αν αποτυπώνει την ποικιλία και την ένταση της εποχής, με τρόπο καθαρό και απέριττο. Κατά τ’άλλα, δεν πιστεύω ότι η τέχνη κουβαλά προκαθορισμένα μηνύματα. Δείτε ένα έργο και πιστέψτε ό,τι πιστέψετε ή καταλάβετε ό,τι καταλαβαίνετε ή νομίζετε πως καταλαβαίνετε. Δεν είναι πανεπιστημιακή διάλεξη η τέχνη.

Ποιους σύγχρονους ζωγράφους θαυμάζεις;
Τους εξής, αν και δεν είναι τελείως ζωγράφοι:
Βilal Berreni, Gonzalo Borondo, StMtS, και άλλους γκραφιτάδες, ενώ από πιο μεγάλους, τον Κουνέλη, τον Jasper Johns, τον Sol-LeWitt, την Yayoi Kusama και τον Τakis. Α και να προσθέσω ότι ο μεγαλύτερος θαυμασμός μου πέφτει σε πιο σημαντικό και όχι αμιγώς σύγχρονο ζωγραφικό κομμάτι της τέχνης: στην Αφρικανική παραδοσιακή τέχνη.

Ο σουρεαλισμός ή ο ρεαλισμός σε γοητεύει στην τέχνη;
Η ευκρίνεια, η εφευρετικότητα και η καθαρότητα. Εν τούτοις, πιστεύω ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος να είναι κανείς κυριολεκτικός, βαρύς, σοβαρός και πένθιμος όταν κάνει τέχνη, όπως είμαστε γενικώς με όλα τα υπόλοιπα. Η τέχνη πρέπει να προκαλεί, να ενοχλεί και κυρίως να καταστρώνει κάθε είδους δράσεις και αντιδράσεις. Νομίζω λοιπόν ότι ψηφίζω σουρεαλισμό!

Πιστεύεις ότι η τέχνη πρέπει να εμπλέκεται με την πολιτική;
Στην Ελλάδα, από τον εμφύλιο και για πολλά χρόνια, η τέχνη συμπορεύτηκε εν πολλοίς με έναν συγκεκριμένο πολιτικό χώρο. Αυτό έβλαψε τρομερά την τέχνη, αφαιρώντας την ελευθερία της και κληροδοτώντας της έναν στρατευμένο πεσιμισμό και μια έντονη ιδεοληψία. Είμαι λιγάκι εστέτ και δεν μπορώ να πω πως βλέπω με συμπάθεια την πολιτικολογούσα τέχνη. Θεωρώ ότι λαϊκίζει και ότι είναι κάπως αυταρχική. Εν τούτοις, ορισμένα από τα μεγαλύτερα αριστουργήματα όλων των εποχών, είναι πολιτικά έργα. Η Γκερνίκα, ο Παρθενώνας, η Καπέλλα Σιξτίνα, για παράδειγμα. Και πολύ περισσότερο, γιατί να μην μπορεί ο καλλιτέχνης να εκφράσει την άποψή του για τα ζητήματα που απασχολούν όλους μας; Λοβοτομή του κάνανε;

Με την έκθεση «ULYSSEEING» τι θα «πάρει» μαζί του ο επισκέπτης φεύγοντας;
Θα πάρει μια ξεκάθαρη εικόνα της τέχνης των πολύ νέων ανθρώπων σε μιά έκθεση οργανωμένη και φτιαγμένη από πολύ νέους ανθρώπους. Το πιο σημαντικό βέβαια και η βασικότερη επιδίωξή μου, είναι φεύγοντας ο θεατής να πάρει μια καινούργια αγάπη για τη σύγχρονη τέχνη.

Συνέντευξη: Ελισάβετ Σταμοπούλου

Info για την έκθεση

Θέατρο Σημείο
Χαριλάου Τρικούπη 4 (πίσω από το Πάντειο)
Καλλιθέα / τηλ. 210 92 29 579

Εικαστικοί:
Άντρη Λαζάρου, Νόρα Ρέππα, Ευγένιος Αρβανιτάκης, Τέλης Δαγκλής,
Χρήστος Διαμαντόπουλος, Γιώργος Σταματάκης, Αντρέας Χριστοδούλου.

Επιμελητής:
Αλέξανδρος Διαμαντής

Διάρκεια:
21.12.2014 – 28.2.2015