«Στο υπόγειο νησί του» έκθεση αφιέρωμα στο Διονύση Σαββόπουλο

«Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά» με το τραγούδι αυτό του «Nιόνιου» που έγραψε το 1979 μεγάλωσαν γενιές και γενιές. Τα παιδιά μεγάλωσαν, ωρίμασαν και φέτος που κλείνει τα 70 του χρόνια και παράλληλα μετράει 50 χρόνια συνεχούς παρουσίας στο ελληνικό τραγούδι, 18 εικαστικοί που τους επηρέασε στην πορεία τους τον τιμούν για τα διπλά αυτά γενέθλια με την έκθεση αφιέρωμα «Στο υπόγειο νησί του» που θα φιλοξενηθεί από τις 19 Νοεμβρίου έως τις 6 Δεκεμβρίου στην Γκαλερί Ζουμπουλάκη.

«Η ιδέα προέκυψε πριν από δύο χρόνια περίπου.

Τη σκεφτήκαμε μαζί με το φίλο μου, επίσης ζωγράφο, Στέφανο Ρόκο, που του αρέσει πολύ να συνδέει τα εικαστικά με τη μουσική» λέει στο in.gr ο επιμελητής της έκθεσης Αχιλλέας Ραζής και συνεχίζει «αποφασίσαμε πως θα ήταν ενδιαφέρον και πρωτότυπο κάτι τέτοιο. Μετά το είπαμε σε μερικούς στενούς φίλους. Στην πορεία αποφασίσαμε ότι αυτό δεν πρέπει να μείνει μόνο σ’ έναν κλειστό πυρήνα φίλων κι έτσι φτάσαμε στους 18 καλλιτέχνες».

Το έργο που θα παρουσιάσει έχει τίτλο «Δρόμος 66-74». Το εμπνεύστηκε από την πρώιμη «φάση» του Σαββόπουλου από το «Φορτηγό» του ’66 έως τα «Δέκα Χρόνια Κομμάτια».

«Ήθελα να το δω πιο ελεύθερα και πιο προσωπικά. Φαντάστηκα μια πόλη φτιαγμένη από τα τραγούδια, τις επιρροές ή του συνοδοιπόρους του Σαββόπουλου , εκείνης της περιόδου» και εξηγεί «επίσης πρόσθεσα, διακριτικά, σαν σκηνικό και κάποια πολιτικά γεγονότα εκείνης τη περιόδου», περιγράφει.

Οι καλλιτέχνες οι οποίοι θα συμμετέχουν στην έκθεση είναι γεννημένοι τις δεκαετίες του 1970 και του 1980, με αποτέλεσμα η έκθεση να μην έχει μόνο αναδρομικό «χαρακτήρα» στο έργο του Σαββόπουλου, αλλά να έχει ως στόχο να αναδείξει νεότερους τρόπους ακρόασής του.

Μια έκθεση πλημμυρισμένη από στιχάκια, τραγούδια, ηχητικά αποσπάσματα, μουσικούς πειραματισμούς… Ένας πλουραλισμός τεχνικών για μια ξεχωριστή συνομιλία με τα σύγχρονα διευρυμένα εικαστικά μέσα και τους πολυποίκιλους πλαστικούς προβληματισμούς.

H συνάντηση και ο συντονισμός των 18 καλλιτεχνών «δεν ήταν εύκολη υπόθεση γιατί δεν θέλαμε να υπάρξει ταύτιση ιδεών ή τραγουδιών, ούτε και περιορισμός στις επιλογές,» επισημαίνει ο κ. Ραζής και προσθέτει «παρ’ όλο που δεν υπήρξε προσυνενόηση, είδαμε πως κάθε καλλιτέχνης διάλεξε διαφορετικό κομμάτι ή θέμα αλλά και ακόμα οι επιλογές συνέπιπταν, το επεξεργάστηκαν με εντελώς διαφορετικό τρόπο».

Ο Στέφανος Ρόκος εμπνεύστηκε από τη Θαλασσογραφία του Διονύση Σαββόπουλου «ενώ είναι ένα από τα πιο πολυπαιγμένα παίζεται στις παραστάσεις του κάθε φορά με διαφορετική ενορχήστρωση. Επίσης έγινε παραδόξως ένα μεγάλο αναγνωρίσιμο χιτ παρ’ όλο που είναι από τη φύση του αντιεμπορικό, σχεδόν πειραματικό. Ίσως να είναι κάτι σαν το Smells Like Teen Spirit των Nirvana», τονίζει.

«Από την πρώτη φορά που άκουσα το τραγούδι στην αρχική του εκτέλεση στο Περιβόλι του Τρελού, σχεδόν 25 χρόνια πριν, έχω στο μυαλό μου αυτήν την εικόνα με τους ήχους και τα χρώματά της, τα τρία μέρη της μουσικής σύνθεσης με την εκκωφαντική κιθάρα στη μέση και τον ψυχεδελικό επίλογο, τους επαναλαμβανόμενους στίχους και την αίσθηση ενός διαπεραστικού ηλεκτρισμού, σαν κάποιος να δημιουργεί ζωή. Αυτήν την αίσθηση ήθελα να την απεικονίσω στο έργο μου», εξηγεί.

Στην έκθεση συμμετέχουν οι εικαστικοί: Δημήτρης Αναστασίου, Κλειώ Γκιζελή, Μυρτώ Δεληβοριά, Τζουλιάνο Καγκλής, Ιφιγένεια Καμπέρη, Θεόφιλος Κατσιπάνος, Λευτέρης Κιουρτσόγλου, Λήδα Κοντογιαννοπούλου, Εύα Μαραθάκη, Νίκος Μόσχος, Μάρια Μπαχά, Θαλής Παπακωνσταντίνου, Μιλτιάδης Πεταλάς, Αχιλλέας Ραζής, Στέφανος Ρόκος, Φάνης Ρουμανιάς, Χριστίνα Σγουρομίτη, Κώστας Χριστόπουλος.

Μαρία Παπουτσή