«Οι ήρωες του Νίκου Τσιφόρου ζωντανεύουν στη Λαϊκή Σκηνή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος κι έρχονται πιο κοντά στη σύγχρονη πραγματικότητα μέσα απ’ τη συνάντηση της καυστικής και απολαυστικής πένας του Γιώργου Σκαμπαρδώνη με το θρυλικό κείμενο του Νίκου Τσιφόρου, στην παράσταση «Με τα παιδιά της Πιάτσας» που σκηνοθετεί ο Κωνσταντίνος Αρβανιτάκης. Σημείωμα του Συγγραφέα […]
«Οι ήρωες του Νίκου Τσιφόρου ζωντανεύουν στη Λαϊκή Σκηνή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος κι έρχονται πιο κοντά στη σύγχρονη πραγματικότητα μέσα απ’ τη συνάντηση της καυστικής και απολαυστικής πένας του Γιώργου Σκαμπαρδώνη με το θρυλικό κείμενο του Νίκου Τσιφόρου, στην παράσταση «Με τα παιδιά της Πιάτσας» που σκηνοθετεί ο Κωνσταντίνος Αρβανιτάκης.
Σημείωμα του Συγγραφέα Γιώργου Σκαμπαρδώνη: Η διαχρονική αξία και μοναδικότητα του Νίκου Τσιφόρου στα Παιδιά της πιάτσας και όχι μόνον, βρίσκεται στο ότι δημιούργησε ένα δικό του λογοτεχνικό σύμπαν, με ξεχωριστό, απολαυστικό, δικό του γλωσσικό ιδίωμα, και ήρωες τους καταφρονεμένους του υποκόσμου, τους οποίους δεν αντιμετωπίζει κριτικά ή ηθικολογικά, αλλά με συγκατάβαση και τρυφερότητα, υπολογίζοντας, βέβαια, την προσωπική ευθύνη, αλλά κυρίως τις Συμπληγάδες της συγκυρίας και της εποχής που τους έριξαν εκεί, σχεδόν αναπόφευκτα. Δεν είχα την αλαζονεία να αναμετρηθώ με τούτο το σύμπαν, παρά θέλησα, κυρίως, να εμπνευστώ από αυτό, δημιουργώντας μερικούς σύγχρονους ήρωες, που τους εμπλέκω με εκείνους του Τσιφόρου μέσα στον ίδιο χώρο, μια φυλακή. Οι νέοι με τις παλιές καραβάνες κι ο καθείς με τη δική του γλώσσα και ιστορία, αλλά πάντα μέσα στο ίδιο κράτος και σε συγγενείς συγκυρίες, όπου λάμπει μεγαλοπρεπώς η διαφθορά, η λωποδυσία, το πάθος για κατορθώματα και λίγη δόξα, αρχηγία κι επιρροή – οι μεν με τους κώδικες του υποκόσμου, οι δε με την παρασημαντική της έξω λαμογιάς. Μια αυθαίρετη, βέβαια, θεατρική συνομιλία με το συγκεκριμένο έργο του Τσιφόρου, μέσα από την οποία και τη διαπλοκή των εποχών και των ηρώων, τα διαφορετικά ιδιώματα αλλά την ίδια ουσία, φωτίζεται λοξά η γενικευμένη διαφθορά του συστήματος, ο κυνισμός, η ιδιοτέλεια, η διαχρονικότητα της αμφίπλευρης απάτης. Ταυτόχρονα αναδεικνύεται η συντροφικότητα των φυλακισμένων, η αλληλεγγύη μεταξύ τους, με συγκατάβαση προς αυτούς τους φτωχοδιάβολους (όπως θα τό ’θελε κι ο Τσιφόρος), αλλά και τους βαρυποινίτες, που ζούνε το αβάσταχτο του εγκλεισμού, αλλά και το ανυπόφορο ενδεχόμενο μιας δύσκολης ελευθερίας, εντός ή εκτός της φυλακής, εντός ή εκτός της Τέχνης.
Η Γυναίκα της Ζάκυθος και άλλες αιώνιες μνήμες είναι ένα ποιητικό έργο που ο Σολωμός δεν τελείωσε ποτέ - όπως δεν τελείωσε ποτέ τα περισσότερα έργα του.
Η ταινία, που ολοκληρώθηκε πρόσφατα έπειτα από τρία χρόνια παραγωγής φέρνει και πάλι στο προσκήνιο το πιο κρίσιμο ζήτημα του καιρού μας: την κλιματική κρίση. Το Mankind’s Folly έρχεται στον κινηματογράφο Δαναό για δύο μόνο προβολές το Σάββατο 17 & την Κυριακή 18 Ιανουαρίου.
Σύνταξη
WIDGET ΡΟΗΣ ΕΙΔΗΣΕΩΝΗ ροή ειδήσεων του in.gr στο site σας