Nightdrive – Κριτική

Από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 οι Stuart McMillan και Orde Meikle έχουν χτίσει μια από τις πιο σημαντικές καριέρες στο χώρο της dance σκηνής. Με εμφανίσεις σε όλο τον πλανήτη, σημαντικές παραγωγές και άλμπουμ, αποτελούν ίσως το πιο γνωστό «ηλεκτρονικό» δίδυμο της Σκοτίας. Φίλοι από τα παιδικά τους χρόνια, είχαν κοινές μουσικές επιρροές από funk, soul και disco μέχρι hip-hop, punk, new wave και acid house. Ξεκίνησαν την καριέρα τους ως dj στην τοπική σκηνή της Γλασκόβης, επηρεασμένοι από την επανάσταση του acid house και του Detroit techno. Τα εναλλακτικά και δυναμικά σετ τους σύντομα τράβηξαν το ενδιαφέρον και την προσοχή του κοινού, ενώ αρκετές φορές στα πάρτι τους ήταν καλεσμένοι ορισμένοι από τους «πρωταγωνιστές» dj του χώρου, όπως οι Claude Young, Kenny Larkin και Carl Cox. Στις αρχές του 1991 έκαναν το επόμενο βήμα και πήραν την απόφαση να δημιουργήσουν τη δική τους δισκογραφική εταιρεία, τη Soma Records. Στον κατάλογό της υπάρχουν σημαντικοί καλλιτέχνες της χορευτικής σκηνής, όπως οι Funk’D Void, Percy X, Daft Punk, Surgeon, Gene Farris, H-Foundation, Silicon Soul, Alex Smoke κ.λπ. Κύριο χαρακτηριστικό της Soma είναι ο πλουραλισμός στον ήχο της – από Detroit techno και tech house μέχρι electronica, ambient και synth pop.
Το μιξαρισμένο «Nightdrive» κυκλοφορεί στην ετικέτα της Resist που έχει μεγάλη παράδοση σε αντίστοιχες συλλογές, οι οποίες ξεφεύγουν αρκετά από τις εμπορικού προσανατολισμού κυκλοφορίες του συρμού. Πρόκειται για μια διπλή συλλογή που χωρίζεται σε δύο CD, στο καθένα από τα οποία υπάρχουν διαφορετικές μουσικές επιλογές. Το πρώτο είναι αφιερωμένο στο συνεχώς αναπτυσσόμενο ήχο του minimal και το δεύτερο σε πιο κλασικά electro κομμάτια.
Στο πρώτο άλμπουμ έχει συγκεντρωθεί η αφρόκρεμα από όλους τους νέους ανερχόμενους παραγωγούς της minimal techno σκηνής. Ξεκινά με τους ατμοσφαιρικούς Detroit ήχους του Carl Craig για να περάσει στα μινιμαλιστικά τοπία του Χιλιανού Luciano και του Σκοτσέζου Alex Smoke. Στη συνέχεια η σκυτάλη περνά στους Γερμανούς Dominic Eulberg και Nathan Fake, που εκπροσωπούν έναν πιο ατμοσφαιρικό και rave ήχο. Ακολουθούν οι πιο housy ήχοι των Tommy Nevada και Robert Drewek, ενώ με τον Marc Houle επανέρχεται στο προσκήνιο η minimal αισθητική. Από το σημείο αυτό το CD αρχίζει να ανεβάζει ταχύτητα και groove, με τον Guido Schneider να παραδίδει υψηλά μαθήματα μετρονομίας, ενώ η διαδρομή μέχρι το τέλος δεν αφήνει περιθώρια χαλάρωσης, καθώς οι Dub Kult, Perc, Marc O’Tool, John Spring και Lee Van Dowski συνεχίζουν τα κρεσέντο από μπάσα, hi-hat και μελωδίες. Το CD κλείνει με τη διασκευή του James Holden στο «Nazi Trance Fuck Off!» των Blackstrobe.
Το δεύτερο άλμπουμ είναι αφιερωμένο σε electro επιλογές και ήχους. Το ξεκίνημα γίνεται με τον ταλαντούχο Καναδό Mathew Johson και το πολύ γλυκό «Gemini», πριν αρχίσουν να μπαίνουν στο mix τα synth από τους ιστορικούς Model 500. Το πρόγραμμα συνεχίζει με τους «ξερούς» Σικάγο ήχους των ADJD και το σκληρό electro των John Dahlback & Staffan Linzati. Το ύφος παραμένει ίδιο σε όλη σχεδόν τη διάρκεια του mix, με παραγωγούς όπως οι Hacker & Milimetric, Misc, Vector Lovers, Matt Trolfrey και Funk D’Void & Phil Kieran. Η αλλαγή έρχεται στα δύο τελευταία κομμάτια με τους σκληρούς techno ήχους των Adam Beyer & Henrik B και το κλείσιμο από τον Basteroid.
Στο σύνολό της η συλλογή χαρακτηρίζεται από τις άριστες επιλογές και το άψογο μιξάρισμα των Slam. Το μόνο σημείο που χωρά συζήτηση αφορά στο δεύτερο CD, το οποίο από τη μέση και μετά παρουσιάζει μια στασιμότητα στην εναλλαγή ύφους.