Iσόβια από την ιταλική δικαιοσύνη σε Αργεντινούς στρατιωτικούς του «Βρώμικου Πολέμου»
Ισόβια δεσμά ζήτησε ο Ιταλός εισαγγελέας για τους τέσσερις Αργεντινούς στρατιωτικούς που δικάστηκαν στη Ρώμη με την κατηγορία της εξαφάνισης Ιταλών στα χρόνια της δικτατορίας στην Αργεντινή. Ένας πέμπτος απαλλάχθηκε λόγω έλλειψης στοιχείων.
Ισόβια δεσμά ζήτησε ο Ιταλός εισαγγελέας για τους τέσσερις Αργεντινούς στρατιωτικούς που δικάστηκαν στη Ρώμη με την κατηγορία της εξαφάνισης Ιταλών στα χρόνια της δικτατορίας στην Αργεντινή. Ένας πέμπτος στρατιωτικός απαλλάχθηκε λόγω έλλειψης στοιχείων.
Πρόκειται για τους Χόρχε Εδουάρδο Ακόστα, Αλφρέδο Αστίς, Χόρχε Βιλντόσα και Έκτορ Αντόνιο Φαμπρές, οι οποίοι θεωρούνται ηθικοί αυτουργοί της «εξαφάνισης» τριών Ιταλών την περίοδο 1976-1983.
Σημειώνεται ότι και στην Αργεντινή έχουν αρχίσει οι δίκες για στρατιωτικούς της περιόδου της δικτατορίας.
Τον περασμένο Σεπτέμβριο καταδικάστηκε σε ισόβια δεσμά πρώην αξιωματικός της Αστυνομίας, κατηγορούμενος για θανάτους και βασανιστήρια. Πρόκειται για τον 76χρονο Μιγκέλ Ετσεκόλατς, άλλοτε αξιωματικό της Αστυνομίας του Μπουένος Αϊρες.
Πρόσφατα, δικαστής του Μπουένος Αϊρες ζήτησε από την ισπανική δικαιοσύνη την έκδοση της πρώην προέδρου της χώρας Μαρία Εστέλα Μαρτίνες ντε Περόν (χήρας του Χουάν Περόν) για το θάνατο ενός νεαρού αντιφρονούντα και για ηθική αυτουργία στη σύσταση της ακροδεξιάς οργάνωσης ΑΑΑ, η οποία ευθύνεται για τον θάνατο χιλιάδων αριστερών τα χρόνια πριν τη δικτατορία του 1976.
Σημειώνεται ότι ο αριθμός των ανθρώπων που «εξαφανίστηκαν» στη διάρκεια της δικτατορίας του 1976-1983 παραμένει έως σήμερα άγνωστος. Οργανώσεις όπως οι «Μητέρες της Πλατείας του Μαΐου» μιλούν για 30.000, ενώ από τα αρχεία του Πανεπιστημίου του Georgetown των ΗΠΑ προκύπτει ότι έως το 1978 είχαν χάσει τη ζωή τους πάνω από 22.000 άνθρωποι.
Το 2006, το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας έκρινε αντισυνταγματικούς τους δύο νόμους που ουσιαστικά χορήγησαν αμνηστία στους στρατιωτικούς.
Οι νόμοι ψηφίστηκαν ο πρώτος το 1986 -γνωστός ως Punto Final- και ο δεύτερος το 1987 -γνωστός ως Obediencia Debida.
Ο πρώτος όριζε «τελικό σημείο» (η μετάφραση του τίτλου του από τα ισπανικά) στην άσκηση ποινικής δίωξης κατά των στρατιωτικών της περιόδου 1976-1983. Ουσιαστικά οδήγησε στην παραγραφή των εγκλημάτων.
Ο δεύτερος μιλούσε για την «οφειλόμενη υπακοή» (η αντίστοιχη μετάφραση του τίτλου από τα ισπανικά), των κατώτερων αξιωματικών στους ανώτερους. Με άλλα λόγια, πολλοί αξιωματικοί που συμμετείχαν σε βασανιστήρια δεν διώχθησαν δεδομένου ότι εκτελούσαν εντολές ανωτέρων.