Θερμοκρασίες δύο δισ. βαθμών Κελσίου δημιουργήθηκαν σε αμερικανικό εργαστήριο

36

Μια μηχανή που χρησιμοποιείται στη μελέτη του πυρηνικού οπλοστασίου των ΗΠΑ δημιουργεί μικροσκοπικά σύνμεφα ιονισμένου αερίου με θερμοκρασίες που υπερβαίνουν τους δύο δισεκατομμύρια βαθμούς Κελσίου -πιο ζεστά και από το εσωτερικό των άστρων.

Το φαινόμενο παραμένει προς το παρόν δυσεξήγητο, θα μπορούσε όμως να αποκαλύψει πώς εμφανίζονται οι ηλιακές εκλάμψεις -πίδακες διάπυρου υλικού από την επιφάνεια του Ήλιου-, αλλά και να αξιοποιηθεί στο μέλλον σε εγκαταστάσεις πυρηνικής σύντηξης για την παραγωγή ενέργειας.

Η Μηχανή Ζ των αμερικανικών Εθνικών Εργαστηρίων Sandia χρησιμοποείται για την δημιουργία συνθηκών υψηλής θερμοκρασίας και ακτινοβολίας για τον έλεγχο πυρηνικών υλικών (τα εργαστήρια Sandia υπάγονται στο υπουργείο Ενέργειας και είναι ενταγμένα στην Εθνική Υπηρεσία Πυρηνικής Ασφάλειας).

Στο εσωτερικό της μηχανής, ηλεκτρικό ρεύμα με ένταση 20 εκατομμυρίων ampere διέρχεται μέσα από έναν πυρήνα από καλώδια βολφραμίου τα οποία έχουν πάχος λιγότερο από μια ανθρώπινη τρίχα. Ακαριαία, ο πυρήνας εξαερώνεται σε ένα σύννεφο φορτισμένων σωματιδίων που ονομάζεται πλάσμα. Το πλάσμα αυτό παγιδεύεται από ισχυρό μαγνητικό πεδίο και συμπιέζεται μέχρι να φτάσει το πάχος της μύτης ενός μολυβιού.

Η εξωφρενική άνοδος της θερμοκρασίας πάνω από τους 2 δισ. βαθμούς καταγράφηκε με φασματόμετρα και μελετήθηκε για 14 μήνες προκειμένου να σιγουρευτούν οι ερευνητές για τις μετρήσεις.

Το παράξενο είναι ότι η ενέργεια που εκλύθηκε από το πλάσμα με την μορφή ακτίνων Χ ήταν τέσσερις φορές περισσότερη από την κινητική ενέργεια που εισήλθε στο σύστημα. Κανονικά, στις μη πυρηνικές αντιδράσεις, η ενέργεια που εκλύεται είναι λιγότερη από την αρχική.

Αν και σαφής εξήγηση δεν υπάρχει, η ερευνητές προτείνουν τη θεωρία ότι η αυξημένη εκπομπή ενέργειας προκλήθηκε από μικροδιαταράξεις του μαγνητικού πεδίου που αυξάνουν την κινητική ενέργεια των παγιδευμένων σωματιδίων. Ενώ το πλάσμα θα έπρεπε να έχει απελευθερώσει όλη του την ενέργεια, συνεχίζει να εκλύει θερμότητα λόγω «τριβής» ανάμεσα σε ιόντα και ηλεκτρόνια.

Οι μελέτες συνεχίζονται τώρα τόσο στα εργαστήρια Sandia όσο και στο Πανεπιστήμιο της Νεβάδα στο Ρένο.

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ