Ziggy Stardust [SACD] – Κριτική

Από το 1954 που κυκλοφόρησε το «That’s All Right Mama» του Elvis Presley σηματοδοτώντας την επίσημη γέννηση του rock ‘n’ roll, οι δίσκοι που έχουν εμφανιστεί στις προθήκες των δισκοπωλείων με τη φιλοδοξία να τραβήξουν την προσοχή μας είναι εκατοντάδες χιλιάδες και αρκετοί από αυτούς έχουν κερδίσει την εκτίμηση του κοινού και των κριτικών. Ωστόσο, τα έργα που κατάφεραν να αντέξουν στο πέρασμα του χρόνου και να λάβουν μια εξέχουσα θέση στη χρυσή βίβλο της σύγχρονης μουσικής ιστορίας είτε για το αδιαμφισβήτητα υψηλό τους επίπεδο είτε για τη καταλυτική τους συμβολή στη διάνοιξη νέων και ανεξερεύνητων εκφραστικών δρόμων μετριούνται σε λίγες μόνο δεκάδες. Συνεπώς, είναι απόλυτα λογικό να μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού οι μουσικοί με το ειδικό βάρος και τη διαχρονικότητα που απαιτείται για τη δημιουργία δύο ή περισσοτέρων εξ αυτών. Ξεχωριστή θέση ανάμεσά τους κατέχει ο «καλλιτέχνης με τα χίλια πρόσωπα», ο «μεγαλύτερος μουσικός Χαμαιλέοντας», o «Λεπτός Λευκός Δούκας», ο David Robert Jones ή αλλιώς ο David Bowie, όπως είναι ευρύτερα γνωστός.
Στην ταυτότητά του γράφει «μουσικός,» αλλά κάθε ταύτισή του με μια επιμέρους μορφή τέχνης είναι το λιγότερο παραπλανητική και τον αδικεί στο μέγιστο βαθμό. Ο Bowie είναι ένας ολοκληρωμένος μουσικός με απύθμενο ταλέντο και θαυμαστή ευελιξία, που έχει δημιουργήσει μερικά από τα σημαντικότερα και πιο αγαπητά μουσικά έργα των τελευταίων σαράντα ετών. Είναι αποκλειστικά υπεύθυνος για το καλλιτεχνικό κίνημα decadance (όπου η εικόνα παίζει εφάμιλλο ή μεγαλύτερο ρόλο από το ίδιο το έργο), έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στη δημιουργία και την ανάπτυξη των μουσικών ιδιωμάτων του glam-rock και του hard-rock, στην αναγέννηση της soul και του punk, καθώς και στη μαζική εξάπλωση και την αποδοχή της ηλεκτρονικής μινιμαλιστικής avant-garde, του Ambient Jungle και του drum&bass. Το 1999 και έπειτα από τριάντα χρόνια συνεχούς προσφοράς τόνιζε: «Η δουλειά του καλλιτέχνη δεν είναι να πηγαινοέρχεται στο παρελθόν του και να το αναμασάει, αλλά να προχωράει ανακαλύπτοντας και εφευρίσκοντας όλο και νέες αισθητικές προοπτικές».
Είκοσι επτά χρόνια νωρίτερα αναστάτωνε για πρώτη -αλλά όχι και τελευταία- φορά τη μουσική κοινότητα με τη θεατρική περσόνα του αμφισεξουαλικού και πασπαλισμένου με τόνους μέικαπ ροκ σταρ «Ziggy Stardust» και το επικό glam-rock του «The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars», που τον απογείωσε στην κορυφή του καλλιτεχνικού στερεώματος. Οι αληθινοί καλλιτέχνες μοιάζουν συνήθως σαν να προέρχονται από έναν άλλο παράλληλο κόσμο και να βιώνουν μια πραγματικότητα διαφορετική από τη δική μας, ενώ στην περίπτωσή τους είναι κατά κανόνα πολύ δύσκολο να ξεχωρίσεις το δημιούργημα από το δημιουργό και να πεις τελικά ποιος έφτιαξε τι. Αυτό ακριβώς συνέβη με τον Bowie και τον «Ziggy Stardust», που έπειτα από πολλές επανεκδόσεις επιστρέφει δριμύτερος από ποτέ σε απαράμιλλη ποιότητα DSD και μια απολαυστική, αλλά χωρίς υπερβολές πολυκάναλη μείξη που δημιουργήθηκε με περίσσεια μαεστρία από τους Ken Scott και Paul Hicks στο θρυλικό στούντιο Abbey Road. Από τα επιβλητικά χτυπήματα της μπότας των ντραμς που μας εισάγουν στο αριστουργηματικό «Five Years» κάνοντας την είσοδό τους από τα πίσω ηχεία, έως τον καταιγιστικό ροκ ύμνο «Suffragette City» με την ιστορική φράση «wham bam thank you ma’am!» και τις ακουστικές κιθάρες της αξεπέραστης ροκ μπαλάντας «Rock & Roll Suicide» που γεμίζουν όλο το χώρο ακρόασης και σε αφήνουν με το στόμα ανοιχτό πριν σε οδηγήσουν στο δραματικό φινάλε με τη συγχορδία των βιολιών, το πολυκάναλο «Ziggy Stardust» μας προσφέρει πλουσιοπάροχες δόσεις ηχητικής και μουσικής μαγείας. Ανανεωμένο και φρέσκο όσο ποτέ με τη μεταγραφή του σε DSD και την εξάπλωσή του σε surround, το «Ziggy Stardust» σε SACD αποτελεί την απόλυτη έκδοση ενός κορυφαίου έργου που δεν πρέπει να λείπει από καμία σύγχρονη δισκοθήκη.