Είτε τραγουδά στη διαπασών είτε επιστρατεύει την τρυφερή του πλευρά και με τη συνοδεία ενός πιάνου αγγίζει ευαίσθητες χορδές του ακροατή, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου παραμένει μια μεγάλη φωνή και μια σταθερή αξία στο ελληνικό μουσικό γίγνεσθαι.Στη συναυλία που έδωσε το καλοκαίρι του 2005 στο Ηρώδειο είπε τα πάντα και τα είπε εξαιρετικά: από τα τραγούδια […]
Είτε τραγουδά στη διαπασών είτε επιστρατεύει την τρυφερή του πλευρά και με τη συνοδεία ενός πιάνου αγγίζει ευαίσθητες χορδές του ακροατή, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου παραμένει μια μεγάλη φωνή και μια σταθερή αξία στο ελληνικό μουσικό γίγνεσθαι. Στη συναυλία που έδωσε το καλοκαίρι του 2005 στο Ηρώδειο είπε τα πάντα και τα είπε εξαιρετικά: από τα τραγούδια του Μάνου Λοΐζου και του Θάνου Μικρούτσικου έως το «Βράδυ Σαββάτου», τη «Σφεντόνα», το «Καράβι», το «Μαύρο Γάτο» και το «God bless America». Ξεχωριστή στιγμή η ερμηνεία της σύνθεσης «Κι αν τα μάτια σου» (Λοΐζος/Δασκαλόπουλος) και το «Μη φοβάσαι» του Γιώργου Ανδρέου. Στις κάπως… γκρίζες στιγμές θα τοποθετούσαμε την κατάχρηση σε γυναικεία φωνητικά, τα ρυθμικά παλαμάκια του κόσμου στο σπαρακτικό «Φοβάμαι» ή στον «Τσε» και γενικά τη διάθεση του κοινού για «εξωστρέφεια». Αχ, αυτό το… τσαχπίνικο το κοινό. Δώσε του οργή και ηλεκτρική κιθάρα και πάρε την ψυχή του.