Aero – Κριτική

Γιος του διάσημου συνθέτη κινηματογραφικής μουσικής Maurice Jarre και μαθητής του θρυλικού πρωτοπόρου της ηλεκτρονικής μουσικής Pierre Schaeffer, ο Jean Michel Jarre ανέκαθεν χρησιμοποιούσε τις νότες και τους ήχους για να δημιουργεί εικόνες και ηχητικά τοπία. Πέρα από τις γλυκές, απλοϊκές, αλλά και τόσο ακαταμάχητες μελωδίες τους, τα έργα του και ιδιαίτερα το αξεπέραστο «Oxygen» του 1977, διακρίνονταν για τον έντονα περιγραφικό τους χαρακτήρα, σε σημείο που θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι αποτελούσαν το ηχητικό ανάλογο ενός πίνακα ζωγραφικής. Παράλληλα, ο Jarre δεν πέτυχε μόνο να βγάλει την ηλεκτρονική μουσική από το περιθώριο των εργαστηρίων και να την κάνει ευρύτερα αποδεκτή και αγαπητή, αλλά και να δημιουργήσει μια εντελώς νέα μορφή ζωντανών παραστάσεων: αυτή των συναυλιών σε ανοιχτούς χώρους μεγάλων πόλεων, όπου τα κτίρια αφενός εκτελούσαν χρέη σκηνικού πάνω στο οποίο προβάλλονταν εικόνες και αφετέρου λειτουργούσαν ως επιφάνειες ανάκλασης των ηχητικών κυμάτων και δημιουργίας ηχητικών πεδίων που περιέβαλλαν τους θεατές.
Χρειάστηκε περίπου τρεις δεκαετίες, αλλά τελικά ο Jean Michel Jarre κατέφερε να μεταφέρει αυτό το συναρπαστικό περιβάλλον ηχητικής αυτοβύθισης των συναυλιών του στο σπίτι του κάθε ακροατή. Ο λόγος για τη κυκλοφορία του «Aero» που στους κύκλους της ηλεκτρονικής και της πολυκάναλης μουσικής χαιρετίστηκε ως το πιο σημαντικό γεγονός της νέας χιλιετίας. Τo «Aero» είναι η συντομογραφία του όρου «Aerospace» που εκφράζει τον τρισδιάστατο χώρο, αλλά και τα αρχικά της φράσης «Anthology of Electronic Revisited Originals» και πράγματι έχουμε να κάνουμε με μια ανθολογία του έργου του Jarre σε πολυκάναλη μορφή (5.1). Ακόμη και αυτό θα αρκούσε για να προκαλέσει θύελλα ενθουσιασμού στους λάτρεις της μουσικής και να δημιουργήσει έναν αντίκτυπο αντίστοιχο με εκείνον που προκλήθηκε από την κυκλοφορία της πολυκάναλης έκδοσης του «Dark Side of the Moon». Το «Aero» όμως είναι κάτι πολύ πιο ιδιαίτερο, αφού ο Jarre ηχογράφησε, επεξεργάστηκε εκ νέου και εμπλούτισε έντεκα από τα πιο γνωστά και δημοφιλή αποσπάσματα των δίσκων «Oxygene», «Equinox», «Magnetic Fields», «The Concerts in China», «Chronologie», «Zoolook» και «Rendez-Vous», έγραψε τρεις νέες συνθέσεις κάτω από το γενικό τίτλο «Aero» και δώδεκα συνδετικά κομμάτια μικρής διάρκειας, δημιουργώντας μια συμφωνία 73 λεπτών για ηλεκτρονικά όργανα και ήχους στο χώρο. Ανανεωμένες με τη βοήθεια της σύγχρονης τεχνολογίας και αναθεωρημένες με την προοπτική της διάχυσής τους στο χώρο μέσω ενός πολυκάναλου συστήματος 5.1, οι πασίγνωστες συνθέσεις του Jarre αποκτούν μια πρωτόγνωρη διάσταση και μεταμορφώνονται ριζικά, ενώ το «Aerology», το «Aerozone» και τα συνδετικά ιντερλούδια προκαλούν τις αισθήσεις μας με την υποδειγματική και τόσο τολμηρή χρήση του τρισδιάστατου ηχητικού χώρου.
Το «Aero» δεν είναι απλώς μια συλλογή των μεγαλύτερων επιτυχιών του Jarre, αλλά το κλειδί για την είσοδό μας σε ένα νέο ηχητικό κόσμο, ενώ ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει για το φορμά της έκδοσης. Κόντρα στο ρεύμα, ο Jarre επέλεξε το απόλυτα συμβατό DVD-Video (στη συσκευασία περιέχεται και ένα CD με τη στερεοφωνική έκδοση του «Aero»), στο οποίο περιέχονται οι πολυκάναλες μείξεις σε Dolby Digital και DTS. Αν μάλιστα το επιθυμούμε, μπορούμε να συνοδεύσουμε την ακρόασή μας με την παρακολούθηση ενός βίντεο στο οποίο φαίνονται μόνο οι κινήσεις που κάνουν τα μάτια της Anne Parillaud -της συντρόφου του Jarre- κατά τη διάρκεια της ακρόασης του έργου. Η παραγωγή και η μείξη του «Aero» αναθεωρούν σε μεγάλο βαθμό τον τρόπο με τον οποίο ακούμε και βιώνουμε τη μουσική και κυρίως την ηλεκτρονική μουσική. «Από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησα να φτιάχνω μουσική, η πρόθεσή μου ήταν πάντα να δημιουργώ ηχητικά τοπία που να τα νιώθεις διαμέσου του δέρματός σου και να βυθίζεις στο εσωτερικό τους το σώμα και το μυαλό σου με έναν αισθησιακό, σεξουαλικό και οργανικό τρόπο… Για μένα, το επόμενο βήμα μετά τη μονοφωνία (mono) και τη στερεοφωνία (stereo) πρέπει να είναι το «Aero», μια ολική βύθιση όπου όταν κλείσεις τα μάτια σου βρίσκεσαι μέσα στη μουσική».