Με αδελφούς Κοέν, Γιμού και Γκοντάρ συνεχίστηκε το 57ο Φεστιβάλ των Καννών

38

Μια ταινία για το νεαρό Τσε Γκεβάρα, Τα ημερολόγια της μοτοσικλέτας, μια απολαυστική μαύρη κωμωδία, Η συμμορία των πέντε των αδερφών Κοέν, οι Εξόριστοι του Τόνι Γκάτλιφ, μια περιπέτεια εποχής, Ο οίκος των ιπτάμενων στιλέτων του Κινέζου Ζανγκ Γιμού και μια αντιπολεμική φωνή, Η μουσική μας από το «τρομερό παιδί» της παλιάς γαλλικής νουβέλ βαγκ Ζαν Λικ Γκοντάρ ήταν οι ταινίες που προβλήθηκαν την Τρίτη και την Τετάρτη στο 57ο κινηματογραφικό φεστιβάλ των Καννών.

Στη συνέντευξη της επιτρόπου Βίβιαν Ρέντινγκ και των 20, από τους αρχικά προβλεπόμενους 25, υπουργούς Πολιτισμού της ΕΕ (έλειπαν ανάμεσά τους οι υπουργοί από Ελλάδα και Ισπανία), ανακοινώθηκε η απόφαση των υπουργών να προχωρήσουν στην υλοποίηση προγράμματος κινηματογραφικής εκπαίδευσης, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στις νέες, μικρότερες σε κινηματογραφική παραγωγή, χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

«Εκείνο που με ενδιέφερε στο νεαρό Τσε Γκεβάρα ήταν να δώσω την εσωτερική σύγκρουση στο χαρακτήρα του, παρά να τον παρουσιάσω σίγουρο για τον εαυτό του» ανάφερε ο Αργεντινός σκηνοθέτης Βάλτερ Σάλες στη συνέντευξη Τύπου που έδωσε μετά τη δημοσιογραφική προβολή της ταινίας του.

«Ο Γκάελ Γκαρσία Μπερνάρ πήρε μεγάλο ρίσκο αρνούμενος να ερμηνεύσει τον Γκεβάρα ως ένα δυνατό και εντυπωσιακό άτομο. Ακόμη και στο τέλος, αποφύγαμε να δείξουμε ότι ο νεαρός τότε Γκεβάρα είχε ασπαστεί τις κατοπινές πολιτικές του απόψεις που θα τον οδηγούσαν στην κουβανική επανάσταση» προσέθεσε.

Μιλώντας για το πώς αποφάσισε να γυρίσει μια ταινία για τον Γκεβάρα, εξήρε τη βοήθεια του ηθοποιού και σκηνοθέτη Ρόμπερτ Ρέντφορντ, ο οποίος, όταν είδε την προηγούμενη ταινία του, Κεντρικός Σταθμός στο φεστιβάλ του Σάντανς, του πρότεινε να διασκευάσει τα Ημερολόγια της μοτοσικλέτας, που ο ίδιος είχε διαβάσει και λάτρευε.

Μια ταινία δρόμου μπορεί να θεωρηθεί η ταινία του Σάλες, μιας και καλύπτει το μεγάλο (12.000 χιλιόμετρα) ταξίδι του 23χρονου φοιτητή Ιατρικής Ερνέστο Γκεβάρα και του 29χρονου φίλου του βιοχημικού Αλμπέρτο Γρανάδο στις διάφορες χώρες της Λατινικής Αμερικής, ξεκινώντας από την Αργεντινή και περνώντας από Χιλή και Περού και φτάνοντας ως την Κολομβία, με μια μεγάλη στάση στην αποικία των λεπρών στο Περού, ταξίδι αυτογνωσίας αλλά και αναζήτησης ταυτότητας των χωρών αυτών.

Ο Σάλες αφηγείται με απλότητα το ταξίδι, ίσως περισσότερο απ όσο χρειάζεται απλά, επιμένοντας στην ιδεαλιστική πλευρά του χαρακτήρα του Γκεβάρα, ένα με τον κίνδυνο να θεωρηθεί ότι τον αγιοποιεί. Πάντως, η ταινία του παρακολουθείται με ενδιαφέρον, περιέχει μερικές πολύ καλές σκηνές, όπως αυτή με τον Γκεβάρα να διασχίζει κολυμπώντας το ποτάμι για να φτάσει στην αποικία των λεπρών, ενώ οι ερμηνείες είναι εξαιρετικές, ιδιαίτερα του Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ που ερμηνεύει τον Γκεβάρα.

Η συμμορία των πέντε των Κοέν είναι στην πραγματικότητα ριμέικ της κλασικής κωμωδίας του Αλεξάντρερ Μακέντρικ, στην οποία ο Αλεκ Γκίνες μαζί με τη συμμορία των γκαφατζήδων του χρησιμοποιούσε το σπίτι μιας καλοκάγαθης γριούλας, για να προετοιμάσει την τέλεια ληστεία, προσποιούμενος ότι αυτός και οι συνεργάτες του έκαναν πρόβες μουσικής.

Στην ταινία των Κοέν, η ιστορία μεταφέρεται στον αμερικανικό νότο και τον κύριο ρόλο αναλαμβάνει ο Τομ Χανκς, που ερμηνεύει ένα καθηγητή λατινικών και αρχαίων ελληνικών, ενώ η γριούλα μετατρέπεται σε μια απολαυστική ηλικιωμένη μαύρη, με τις ίδιες αδυναμίες όπως και η προηγούμενη.

Οι Κοέν εμπνέονται από την αμερικανική κωμωδία (εκείνη του Λούμπιτς και του Γουάιλντερ), για να αναπτύξουν το μαύρο χιούμορ τους, διανθίζοντας την ταινία με ωραία και σωστά χρησιμοποιημένα σπιρίτσουαλς, στήνοντας απολαυστικές σκηνές και αποσπώντας εξαιρετικές ερμηνείες απ’ όλους τους ηθοποιούς, με επικεφαλής τον Τομ Χανκς.

Η ταινία Ο οίκος των ιπτάμενων στιλέτων του Γιμού είναι αναμφισβήτητα η πιο όμορφη εικαστικά ταινία του φετινού φεστιβάλ. Ταινία εποχής (εκτυλίσσεται τον 9ο αιώνα μ.Χ. όταν η δυναστεία των Τανγκ αντιμετώπιζε διάφορες εξεγέρσεις, ανάμεσά τους και από τον «Οίκο των ιπτάμενων στιλέτων»), με δράση, εκπληκτικές ξιφομαχίες και χορογραφίες, με κεντρικό θέμα μια ερωτική ιστορία, με τη Ζανγκ Ζιγί να προσφέρει τραγούδι, χορό και δεινή ξιφομαχία, ξεπερνώντας σε θέαμα και ομορφιά το «Δράκος και τίγρης» του Ανγκ Λι.

Στη δική του ταινία, Η μουσική μας, ο 73χρονος Ζαν Λικ Γκοντάρ στρέφεται ενάντια στον πόλεμο, αναπτύσσοντας το θέμα του σε τρία μέρη: Κόλαση, Πουργατόριο και Παράδεισος. Το καλύτερο τμήμα του είναι το Πουργατόριο όπου, με αφορμή ένα συνέδριο βιβλίου, ο Γκοντάρ ταξιδεύει στο Σαράγεβο και συνομιλεί με διάφορα πρόσωπα για τον πόλεμο, τις εθνικές διαφορές και άλλα σύγχρονα προβλήματα.

Αντίθετα, το πρώτο μέρος μοιάζει με ένα τηλεοπτικό μοντάζ με αποσπάσματα από πολεμικές σκηνές (από επίκαιρα, αλλά και κλασικές ταινίες), ενώ ο Παράδεισος χαρακτηρίζεται από αφέλεια. Τα τσιτάτα από βιβλία, η κλασική μουσική και τα άλλα γνωστά στοιχεία στα οποία μας έχει συνηθίσει ο σκηνοθέτης δεν καταφέρνουν δυστυχώς να ανανεώσουν το θέμα του, με αποτέλεσμα να έχουμε μια τελικά μέτρια για ένα τέτοιο σκηνοθέτη ταινία.

Μέτρια ήταν και η ταινία του Γκάτλιφ Οι εξόριστοι. Περιστρέφεται γύρω από ένα νεαρό ζευγάρι Γάλλων αραβικής καταγωγής, που αρχίζουν ένα ταξίδι από το Παρίσι, μέσω Ισπανίας, για την Αλγερία, για να γνωρίσουν τη χώρα των γονιών τους.

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ,ΑΠΕ