Από τις λίγες φορές που ο τίτλος ενός άλμπουμ ταιριάζει γάντι στο όλο εγχείρημα. Ένα χρόνο μετά το “ηλεκτρικό” “Κέρασμα”, ο Νίκος Ζιώγαλας ανασύρει μνήμες από τη δεκαετία του ΄60 και επιστρέφει στη δισκογραφία με δεκατρείς λαϊκότροπες συνθέσεις. Το σύνολο φέρνει στο νου ακούσματα από τον Γαβαλά, τον Καζαντζίδη, τον Ζαγοραίο, και σε επίπεδο μουσικής […]
Από τις λίγες φορές που ο τίτλος ενός άλμπουμ ταιριάζει γάντι στο όλο εγχείρημα. Ένα χρόνο μετά το “ηλεκτρικό” “Κέρασμα”, ο Νίκος Ζιώγαλας ανασύρει μνήμες από τη δεκαετία του ΄60 και επιστρέφει στη δισκογραφία με δεκατρείς λαϊκότροπες συνθέσεις. Το σύνολο φέρνει στο νου ακούσματα από τον Γαβαλά, τον Καζαντζίδη, τον Ζαγοραίο, και σε επίπεδο μουσικής και στίχου καταφέρνει να κλείσει το μάτι στην εποχή του παλιού λαϊκού. Εκεί που χάνει το στοίχημα είναι στον τρόπο που αποδίδονται τα τραγούδια. Πολύ λίγοι τραγουδοποιοί διακρίνονται για τις φωνητικές τους επιδόσεις και, δυστυχώς, κανείς από όσους άκουσαν τον Ν.Ζιώγαλα να ηχογραφεί με τη φωνή του αυτά που έγραψε δεν σκέφτηκε να του φωνάξει “Έι… Τι κάνεις εκεί;”.
Ο «Αυτόχειρας» του Νικολάι Έρντμαν σε σκηνοθεσία του Θανάση Θεολόγη κάνει πρεμιέρα στις 17 Απριλίου. Παραστάσεις κάθε Σάββατο και Κυριακή στο θέατρο Αλκμήνη.