Ράλλυ Ακρόπολις: Μια αναδρομή στην ιστορία του

Στο σπορ του αυτοκινήτου υπάρχουν μερικοί αγώνες —είτε Γκραν Πρι είτε Ράλλυ— που έχουν καθιερωθή, διεθνώς, σαν «κλασικοί». Ανάμεσα σ’ αυτούς περιλαμβάνεται και το Ράλλυ «Ακρόπολις», που κατώρθωσε μέσα σ’ ένα εκπληκτικά σύντομο χρονικό διάστημα να γίνη το πιο ενδιαφέρον ευρωπαϊκό Ράλλυ, μετά από εκείνο του Μόντε Κάρλο.

«Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ», 14.4.1972, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ»

Πράγματι, όλοι οι «κλασικοί» αγώνες που προαναφέραμε έχουν μια πολυετή ιστορία, η οποία αρχίζει από την προπολεμική περίοδο (μερικοί, μάλιστα, και πριν απ’ τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο), ενώ το Ράλλυ «Ακρόπολις» συμπληρώνει εφέτος 20 μόλις χρόνια ζωής. Η μεγάλη επιτυχία του Ράλλυ «Ακρόπολις» οφείλεται αφ’ ενός μεν στην πάντοτε άψογη διοργάνωσή του και αφ’ ετέρου στις ειδικές συνθήκες των ελληνικών δρόμων, που, χάρις ακριβώς στις δυσκολίες τους, εξασφαλίζουν ένα συναρπαστικό και αβεβαίας εκβάσεως αγώνα.

Στο Ράλλυ Ακρόπολις του 1958, κατά τη διάρκεια ειδικής διαδρομής, η Άλφα Ρομέο περνά μπροστά από την αραγμένη στη Βουλιαγμένη «Κρεολή» του Νιάρχου

«ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ», 30.5.1991, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ» 

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να κάνουμε μια διευκρίνιση για όσους δεν ασχολούνται με το σπορ του αυτοκινήτου. Το Ράλλυ «Ακρόπολις», όπως άλλωστε και όλα τα Ράλλυ, δεν είναι αγώνας ταχύτητος αλλά ακριβείας. Διεξάγεται σε μια συνολική απόσταση γύρω στα 3.500 χλμ, διαρκεί περίπου 36 ώρες (συνεχώς) και σε πολλά σημεία της διαδρομής υπάρχουν «σταθμοί ελέγχου», από τους οποίους οι διαγωνιζόμενοι πρέπει να περάσουν ακριβώς την καθωρισμένη ώρα (ούτε νωρίτερα ούτε αργότερα), διαφορετικά παίρνουν βαθμούς ποινής. Η μέση ωριαία ταχύτητα κυμαίνεται γύρω στα 60 χλμ την ώρα, αλλά σε ωρισμένα τμήματα, που αποκαλούνται «ειδικές διαδρομές», αξία έχει ποιος θα επιτύχη τον καλύτερο χρόνο. Τελικά, νικητής ανακηρύσσεται ο οδηγός που θα συγκεντρώση, συνολικά, τους λιγώτερους βαθμούς ποινής.

«Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ», 15.6.1973, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ»

Ύστερα από την παρένθεση αυτή ξαναγυρίζουμε στην ιστορία του Ράλλυ «Ακρόπολις», που εφέτος —λόγω της επετείου των 20 χρόνων του— θα έχη έναν πανηγυρικό χαρακτήρα με παγκόσμια, κυριολεκτικά, ακτινοβολία και θ’ αποτελέση έτσι την δικαίωση των κόπων και των προσπαθειών των «σκαπανέων» του σπορ του αυτοκινήτου στην χώρα μας.

«ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ», 5.5.1977, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ»

Πράγματι, ο πρώτος μετά τον πόλεμο αυτοκινητιστικός αγώνας στην Ελλάδα πραγματοποιήθηκε χάρις στην πρωτοβουλία και τον ενθουσιασμό μερικών οδηγών που… ετόλμησαν το 1951 να διεξαγάγουν ένα Ράλλυ, έστω και χωρίς την συμπαράσταση καμμιάς επίσημης αρχής. Ο αγώνας αυτός απεκλήθη Ελληνικό Ράλλυ Αυτοκινήτου, έγινε σε μια διαδρομή 2.000 χλμ και τον κέρδισε ο Π. Περατικός.

«ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ», 5.5.1977, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ»

Η επιτυχία του «ιδιωτικού» Ράλλυ παρεκίνησε τον τότε αντιπρόεδρο και σήμερα πρόεδρο της ΕΛΠΑ κ. Απ. Νικολαΐδη να εισηγηθή όπως η ΕΛΠΑ αναλάβη την συστηματική οργάνωση ενός Ράλλυ. Πράγματι, το πρώτο, πειραματικού χαρακτήρα Ράλλυ της ΕΛΠΑ διεξήχθη το 1952 (νικητής ο Ι. Πεσμαζόγλου) και εσημείωσε τόση επιτυχία, ώστε τον ίδιο χρόνο αποφασίστηκε η επίσημη καθιέρωσή του. Πολλές συζητήσεις έγιναν για τον τίτλο αυτού του αγώνα και τελικά αποφασίσθηκε να χρησιμοποιηθή η λέξη «Ακρόπολις», που εκφράζει καλύτερα από κάθε άλλη την χώρα μας και είναι διεθνώς πασίγνωστη. Με την ευκαιρία αυτή, ωρίσθηκε αφετηρία και τέρμα του Ράλλυ ο χώρος στους πρόποδες της Ακροπόλεως.

«ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ», 7.7.1988, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ»

Το Α’ Ράλλυ «Ακρόπολις» έγινε τον Μάιο του 1953, αλλά μόνο με ελληνική συμμετοχή, και νικητής ανεδείχθη ο Ν. Παπαμιχαήλ. Τον επόμενο χρόνο είχαμε την πρώτη ξένη συμμετοχή (μια ομάδα Γιουγκοσλάβων οδηγών), ενώ την πρώτη θέση κατέλαβε ο Π. Παπαδόπουλος.

«ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ», 15.6.1989, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ»

Το Ράλλυ «Ακρόπολις» δεν χρειάσθηκε περισσότερο από δύο χρόνια για να επιβάλη την αξία του, κι’ έτσι το 1955 περιελήφθη στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Τουρισμού. Επτά ξένα πληρώματα επήραν μέρος την χρονιά εκείνη και την νίκη κατέκτησε ο Ι. Πεσμαζόγλου (σ.σ. ευρέως γνωστός ως Τζόνι Πεσμαζόγλου). Ήταν, όμως, η τελευταία φορά που χειροκροτήσαμε μια ελληνική νίκη. Από τον επόμενο χρόνο το Ράλλυ «Ακρόπολις» άρχισε να κατακλύζεται από επαγγελματίες ξένους οδηγούς εργοστασίων, που, χάρις στην πείρα τους και την τεχνική βοήθεια των ωργανωμένων συνεργείων τους, έχουν «μονοπωλήσει» την πρώτη θέση.

«ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ», 30.11.1989, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ»

Συγκεκριμένα, ο πρώτος ξένος νικητής ήταν το 1956 ο Γερμανός Β. Σοκ, ενώ μεταξύ των Ελλήνων οδηγών την καλύτερη θέση επήρε ο Π. Παπαδόπουλος. Από τον επόμενο χρόνο το Ράλλυ «Ακρόπολις» απέκτησε δύο αφετηρίες, την Αθήνα και την Θεσσαλονίκη, αλλά —για την προσέλκυση περισσοτέρων ξένων— η δεύτερη αφετηρία μεταφέρθηκε το 1958 απ’ την Θεσσαλονίκη στην Τεργέστη και το 1961 στο Γκρατς.

«ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ», 18.4.1991, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ»

Ο στόχος της ΕΛΠΑ είχε επιτευχθή, αφού κάθε χρόνο οι διασημότεροι Ευρωπαίοι άσσοι του βολάν έδιναν το «παρών» στο Ράλλυ «Ακρόπολις» και όλοι —νικηταί και ηττημένοι— εξεφράζοντο με τα πιο κολακευτικά σχόλια γι’ αυτό. Έτσι, το 1963 ξαναγυρίσαμε στην μοναδική αφετηρία της Αθήνας, που αποτελεί πια τον μόνιμο τόπο ραντεβού —κάθε Μάιο— δεκάδων επαγγελματιών αλλά και ερασιτεχνών οδηγών απ’ όλα τα κράτη της Ευρώπης.

«ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ», 18.4.1991, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ»

Οι επόμενοι —μετά τον Σοκ (1956)— νικητές του Ράλλυ «Ακρόπολις» ήσαν οι εξής:

1957: Εσταζέ (Γάλλος), 1958: Βιλλορέζι (Ιταλός), 1959: Λεβύ (Γερμανός), 1960: Σοκ (Γερμανός), 1961: Κάρλσον (Σουηδός), 1962: Μπέρινγκερ (Γερμανός), 1963: Μπέρινγκερ (Γερμανός), 1964: Τράνα (Σουηδός), 1965: Σκοχ (Σουηδός), 1966: Σόντερστρομ (Σουηδός), 1967: Χόπκιρκ (Βρεταννός), 1968: Κλαρκ (Βρεταννός), 1969: Τοϊβόνεν (Φινλανδός), 1970: Τεριέ (Γάλλος), 1971: Άντερσον (Σουηδός).

«ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ», 30.5.1991, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ»

Εφέτος το 20ό Ράλλυ «Ακρόπολις» θα διεξαχθή από 20 ως 29 Μαΐου και προβλέπεται ότι θα σημειώση, από κάθε πλευρά, μοναδική επιτυχία.

*Άρθρο που είχε δημοσιευτεί στον «Ταχυδρόμο» της 14ης Απριλίου 1972, με αφορμή τη συμπλήρωση είκοσι ετών διεξαγωγής του περίφημου Ράλλυ Ακρόπολις. Την επιμέλεια του άρθρου είχε ο δημοσιογράφος (συντάκτης με ειδικότητα το αυτοκίνητο) Ηλίας Σπορίδης (1929-2008), ο οποίος υπήρξε επί μακρόν υπεύθυνος του Γραφείου Τύπου της ΕΛΠΑ και του Ράλλυ Ακρόπολις.

Στην κεντρική φωτογραφία του παρόντος άρθρου, μια από τις μεγάλες μορφές του Ράλλυ Ακρόπολις, ο γερμανός Βάλτερ Σοκ (Walter Schock, 1920-2005), δύο φορές νικητής (1956, 1960), με την εντυπωσιακή Mercedes-Benz 300 SL (οι πόρτες της έμοιαζαν με φτερά πουλιού). Πηγή φωτογραφίας: «Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ», 14.4.1972, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ».